Fitness

Gepost op

Sinds begin september trekken we hier ten huize meermaals naar de fitness.  De ene om van crosstraining te doen in het kader van een terugkeer naar de klimzaal, de ander om gewoon wat extra beweging te hebben.  Nooit gedacht dat ik ooit nog op stoere fitness toestellen zou zitten.  Mij leek het iets van een andere wereld.  Aangezien ik tegenwoordig tussen collega’s zit die niet aan kijken tegen een kilootje meer op de barbell, lag de lat om mezelf ook aan een regelmatige work-out te wagen, een stuk lager.

We hebben ondertussen allebei een abonnement in de zaal hier om de hoek. Lekker dichtbij motiveert nog zoveel meer om even de gym te hitten.  Gedurende een klein uur-en-half doe ik een tiental oefeningen om het bovenlijf aan te sterken.  Ja, er wordt daarbij wat af gezweet. En soms is het met wat bekkengetrek als er de zwaartekracht weer eens wordt getrotseerd. Maar leuk en uitdagend is het zeker.

Denk nu vooral niet dat ik allerlei schema’s volg, calorieën tel en gebalanceerde proteïneshakes drink. Ik heb niet de ambitie om opeens de kleerkast van een gorilla aan te kweken. Wel is het de bedoeling dat mijn lijf en leden geprikkeld te houden. Uiteindelijk zit ik – gelijk zovelen – gemakkelijk het grootste deel van de dag gewoon achter een (computer)scherm. Mens sana in corpore sano en al. Tegenwoordig fiets ik zelfs dagelijks heen/terug naar het station van Brugge, wat mij nog eens een kleine extra 14 kilometers op de pedalen oplevert. Qua cardio is dat ook al een fijn begin.

Aanrader? Aanrader!

Ice Bucket Challenge

Gepost op

So I was nominated for the ALS Ice Bucket Challenge.

In this age, it’s important to keep an altruistic stance towards others. From what I have gathered, the Challenge sparked an increase in donations well over $ 100 million world wide towards the goal of funding ALS research. With that, we can call the Challenge an explicit success in activating a large group in contributing towards a specific goal.

However, I can’t be blind towards some of the criticisms that have been raised against the Challenge. Despite it’s success, the Challenge is not necessarily the most effective display of altruism.

Over these past few weeks, I’ve seen countless videos of close and distant friends, strangers, even the odd co-worker. In a lot of those films, the original message is omitted or often just implied. Pouring ice water over yourself and calling out to others is only part of the Challenge. In fact, the ice water should just be the trigger that prompts you to take action towards the goal. Explicitly stating why you would do this and calling upon others to make a donation is equally as important. Without it, the act loses a lot of it’s value and even runs the risk of appearing more or less self congratulatory.

ALS really affects patients and their loved ones. It’s a horrible disease which wreaks havoc in young people’s lives. However, ALS research is only one of many important endeavours towards making our lives better for ourselves and our children. Therefore, I feel that by participating in this challenge, we shouldn’t limit ourselves to a single goal. If anything, we should take the opportunity to grasp the attention of the many and raise collective awareness not only for ALS research, but also for the countless of – even more pressuring – causes out there.

Having said that, I still want to appeal to the original message of the Challenge and actively contribute towards a cause.

Personally, I feel very strongly about human rights and in particular: freedom of speech, privacy and free access to knowledge. While modern technology has made it appear that these rights are becoming an integral part of our DNA, the truth is that even today, fierce battles are still waged over these rights. We should not assume that these are rights are commonplace, let alone should be taken for granted in our western world.

The reality is that we have increasingly become dependent on modern technology to connect with others, share information, publish our thoughts and our concerns. Never before has it been so easy to make one’s voice heard and gather such large audiences.  Large for-profit organisations who’ve been in control of these channels, feel increasingly threatened by this evolution. As commercial interests come under pressure, they are waging a complicated yet subtle war against those rights on battlegrounds known as, but not exclusively, SOPA, Net Neutrality and data retention. Those who did not have a voice in the past, such as independent artists, authors, civil journalists and others, are now in danger of losing that voice again.

That’s why I’ve decided to make a donation to these two non-profit organisations: Electronic Frontier Foundation, which defends our rights in a digital world, and Amnesty International, which fights for human rights in our ‘real’ world.

As proof, I’ve added screenshots of both donations below.

I am not inclined to nominate anyone at this point, but whoever reads this blogpost, please feel free to choose a cause that you feel strong about – ALS research, cancer research, human rights activism, a local organisation,… – and make a donation. Or write a blogpost. Or volunteer. Or reach out in anyway possible that might foster that cause.

Thank you!

Screen Shot 2014-09-13 at 16.19.43

 

Screen Shot 2014-09-13 at 16.21.46

 

Antwerp city trip

Gepost op

Er was een lang weekend, we hadden een Flair bon op overschot en het kind is op reis met haar vader. De goden moesten ons dus wel goed gezind zijn en dus besloten we om van last minute city trip te doen. Even dachten we aan Leuven omdat we daar op zondagavond nog een familiebezoekje hadden gepland, maar Marktrock deed ons al vlug kiezen voor een alternatieve bestemming: Antwerpen.

Ja, ik weet het. Ik heb er jaren gewoond, dus waarom er terug keren, maar een metropool als Antwerpen verandert zo snel dat er altijd wel nieuwe dingen te ontdekken zijn.

We hebben het ons niet beklaagd.

De Flair bon stuurde ons naar het Radisson Blu hotel op het Astridplein. Recht tegenover het Centraal Station. Het moet gezegd: fantastisch hotel.  Mooie standaard kamers, superbedden, twee maal een fantastische buffetbrunch om de dag mee te beginnen en een heel wellness ding dat vaste prik was na een dagje stappen. Bovendien zit je knal boven metrostation Astrid en ben je op 1-2-3 in het centrum.

Het was vooral een weekend waar we ons culinair wat hebben laten gaan. Niet dat we ons gewaagd hebben aan allerlei gastronomische hoogstandjes, maar we zijn toch op een paar leuke plekken in de stad beland.

Ellis Gourmet Burger

Ellis is de ‘betere’ hamburgerketen en bestaat nog maar enkele jaren. Maar hun vestigingen schieten zo’n beetje als paddestoelen uit de grond.  We hadden nog geen voet uit het hotel gezet of we zaten al aan een tafeltje op De Keyserlei. Voor een schappelijk bedrag krijg je een mooie, verzorgde gourmet hamburger met frietjes. Ik ging voor een classic maar je kan er ook meer exotischere varianten bestellen. Aanrader!

El Torero

Kleine honger? Dan zijn de tapas van El Torero op de  Oude Koornmarkt een aanrader. Van fingerfood genieten en mensjes kijken is de max.  De kaart is helemaal niet zo duur en biedt een ruim assortiment aan Spaanse specialiteiten.

Wagamama

Aziatische keuken. Fusion toestanden. En er is er maar eentje van deze Britse naam in België.  Een lekkere rijstschotel en een stevige kom ramen met stukjes eend, varken, koriander, groentjes, etc. Meer moet dat niet zijn. Opnieuw op De Keyserlei.

Er was natuurlijk niet alleen food. We hebben ook wat van shopping gedaan. In de Fnac kocht ik de volgende twee delen van Terry Pratchett’s Discworld saga waar ik al een eeuwigheid af-en-aan door worstel: Guards! Guards! en Eric. En in de Habitat vonden we eindelijk een luchter naar ons goesting voor het peertje in onze living.

En verder was het vooral verwonderen over hoe mooi sommige hoeken van de stad zijn geworden.  De Keyerslei vind ik werkelijk een verademing. Je loopt er niet meer op elkaars tenen, voelt er niet meer zo benepen aan. Het is een mooie brede boulevard geworden waar je zelfs wat van m’as-tu-vu kunt doen. Fijn om te zien!

Tenslotte zijn we ook nog eens verzeild in de Zoo. In het voorjaar hebben we een abonnement genomen en dat kwam nu mooi van pas om eens vlug onder ons tweetjes bij de gorilla’s en de leeuwen langs te lopen.

Geslaagd weekend? Geslaagd weekend! Merci Flair voor de fijne bon!

Gelezen

Gepost op

Er was vakantie, iets meer dan twee weken tijd, en een reis naar Italië. Als er ooit gelegenheid zou zijn om een boekenachterstand enigszins goed te maken, dan was dat dan. Ik hou niet echt een lijstje bij van wat ik allemaal nog zou willen lezen, dus heb ik volgende de titels meer op goed geluk dan wat anders gekozen.

Oorlog en Terpentijn

oorlogterpentijn

Ik heb lang getwijfeld of ik dit boek wel wilde lezen. De recensies in de pers en de commentaren hadden er wel eens voor kunnen zorgen dat dit lelijk zou tegenvallen. Maar niks is minder waar. Ik heb dit boek op goed drie dagen tijd uitgelezen.

Urbain Martien, de grootvader van Hertmans, blijft al in de eerste bladzijden in de kleren hangen. Dit is niet louter een literair verslag over de gruwelen aan het front, maar het levensverhaal van een kleine tragische figuur die nog eens de dubbele pech had te leven op de verkeerde plaat en tijd. Urbain wil in de voetsporen van zijn vader restaurateur/schilder treden, maar blijkt op jeugdige leeftijd niet over voldoende talent te beschikken. Een armoedige jeugd in het 19de eeuwse Gent is zijn deel. Als adolescent stapelen de frustraties zich op, maar gevangen in de tijdsgeest kropt hij die gewoon op. Alsof dat niet genoeg is, ontsnapt ook hij niet aan de Wereldbrand en de gevolgen van de Spaanse Griep.  De rest van zijn leven wordt gedomineerd door vastklampen aan een verminkt verleden.

Niettegenstaande Urbain reeds 35 jaar geleden overleden is, wist Hertmans het verhaal van zijn grootvader terug in elkaar te puzzelen dankzij diens dagboeken, getuigenissen en overlevering. Dit is geen fictie en dat maakt het stukken persoonlijker.

Hoewel dit géén lichtvoetige lectuur is, zorgt Hertmans’ dichterlijke stijl wel een zeer vlotte en intense leeservaring. Een aanrader!

De Cirkel

theciricle

Ik zag de oranje rug uitsteken in het boekenrek bij de Fnac. En toen herinnerde ik mij vaag een recensie uit de Metro. Deze thriller van Dave Eggers schetst een dystopische nabije toekomst waar de startup cultuur en sociale media helemaal ontsporen.

De Cirkel is de multi-national na Facebook, Google, Twitter, etc. Het is een moloch die de touwtjes van het Internet strak in handen heeft en de wereldbevolking een gelikte on line ervaring geeft. Enige voorwaarde is dat je betaalt met je persoonlijke gegevens.  Mae wordt door haar vriendin Annie binnen geloodst op de afdeling Customer Experience. Eerst moet ze vragen van klanten van De Cirkel beantwoorden. Niettegenstaande druk voor deze yuppie meteen zeer hoog is, lijkt ze zich goed uit de slag te trekken. Maar steeds verder wordt ze in een leeuwenkuil getrokken. Beetje bij beetje breekt De Cirkel verder in, in het persoonlijke leven en de geest van Mae en bij uitbreiding de ganse wereldbevolking. Hoe ver kunnen ze gaan vooraleer men zich afkeert van het bedrijf? Keert men zich überhaupt ooit af eenmaal blijkt dat iedereen leeft bij de gratie van De Cirkel? Is er zelfs nog mogelijkheid om te ontsnappen aan het alziende oog van De Cirkel?

Het onderwerp en de vraagstukken, daar heb ik als developer dagelijks mee te maken. Ik heb Facebook, Twitter en andere technologieën van zeer dichtbij heel snel, heel groot zien worden. En ook ik heb daar soms gemengde gevoelens bij. Geloof me vrij dat ik bij momenten mij nogal ongemakkelijk voelde toen ik deze roman las. En als dat Eggers’ bedoeling was, dan is hij daar met verve in geslaagd.

De Boekendief

bookthief

Pietje de Dood is zowel een gevoelige ziel als een begenadigd verteller. En dat was meteen de eerste verrassing die dit boek bracht.

Liesel Meminger verliest haar broertje en moeder aan het begin van het verhaal en komt terecht bij het pleeggezin Hubermann. Vanaf dan beleven we het dagelijkse leven van Nazi Duitsland door de ogen van een jonge tiener, vertelt door de Dood. We zien boekverbrandingen, we zien een ondergedoken Jood, we zien vaders en broers die naar het front trekken en beschadigd terugkeren, we zien hoe buurten en steden plat worden gebombardeerd. En we zien wat dat allemaal doet met buren, vrienden, melkboeren, schoolnonnen,… En Liesel is de rode draad die af en toe een boek pikt en even weg vlucht in gestolen verhalen terwijl ze betekenis probeert te geven aan wat er rondom haar gebeurt.

Dit is dan weer géén Stefan Hertmans. Qua schrijfstijl is dit helemaal young adult, maar de verhaallijn is dat duidelijk niet. Het is een heel toegankelijk boek, en tegelijk ook niet. Je kan niet zomaar afstand nemen van wat Liesel en haar omgeving overkomt. Ook al brengen ze de Nazi groet en is iedereen een haar verwijderd om elkaar te verklikken, je leeft ook wel vrij snel mee met deze mensen die gevangen zitten in hun tijd en niet anders kunnen dan meedrijven op de brede stroom van een oorlog.

De hollywood film is naar het schijnt niet echt een succesvolle adaptie , maar op papier vind ik dit best wel een warm verhaal.

Gepost in Blog | Reageren uitgeschakeld

Onthoud het allemaal maar eens, meneer

Gepost op

Ik wilde een fotoalbum van onze reis naar Toscane op het web smijten. Ik dacht: “Hey, ‘t is lang geleden dat ik nog eens ingelogd heb op mijn Flickr account.” Als in: sinds ergens in 2012.  Dus, even met wachtwoord en gebruikersnaam inloggen.

Ik heb mijn account aangemaakt in 2005. Toen Flickr nog van Flickr was. Sinds een ruim aantal jaren zwaait Yahoo! daar de plak. En gemakshalve hebben ze de accounts van Flickr geïntegreerd in hun Yahoo! ID systeem. Die overgang werd toen allemaal redelijk semi-automatisch geregeld.

Dus. Ik moet inloggen met mijn Yahoo! ID… maar wat was het wachtwoord al weer? Een mens probeert dan enkele klassiekers en voor je het weet is de boel geblokkeerd.  Dus moet je jezelf authenticeren met allerlei codes en/of security vragen. En daar loopt het in de mist.

Kijkt maar:

failedlogin

Eum. Dat mailadres zegt mij helemaal niks.

9 jaar geleden moet ik een korte tijd een aantal accounts geregistreerd hebben met een hotmail mailbox die ik mij vaag herinner.  Natuurlijk weet ik niet welke mailbox dat precies was en kan ik de code die gevraagd wordt, niet zonder meer ophalen.

Microsoft heeft in de afgelopen jaren ook wel een paar keren stevig schoonmaak gehouden in de slapende mailboxen. De kans is dus bijzonder klein dat de bewuste mailbox nog bestaat. Erger nog: ondertussen heeft iemand het mailadres in kwestie misschien wel geregistreerd!

Opnieuw: ik herinner het mij vaag. Heel zeker weet ik het niet. Het rare is dat ik nog in 2013 notificaties van Flickr heb ontvangen op een andere mailbox die ik tot vandaag wel nog gebruik.

Afin, Momenteel is er dus een Flickr account met mijn foto’s waar ik niet op kan inloggen en is de kans bijzonder klein dat Yahoo! mij zal willen geloven dat ik bij die account hoor.

De lessen die ik hieruit trek:

Als je je bij een dienst registreert, doe dat met een mailbox die geregistreerd is bij een duurzame dienst.

Als je mailbox dan toch dreigt te verdwijnen: overloop dan toch even je accounts bij belangrijke diensten zodat je niet in de problemen komt.

Gepost in Internet | Reageren uitgeschakeld

Project NES

Gepost op

In den beginne waren spelconsoles geen onderdeel van het meubilair. Dus ook geen onderdeel van onze jeugd. En ze zouden het ook nooit echt worden. Op mijn twaalfde kocht ik mezelf een Gameboy. Geweldig ding. Hele vakanties en mijn duimen heb ik versleten. En daarna werd er verder ge-game-d op de PC. Eerst die van vader, later die van mezelf.

Maar dus, een spelconsole. En dingen die terug komen.

Inceptie

Op mijn vorige job had een collega een heuse arcade bak in een hoek gezet. Compleet met joysticks en grote kleurrijke knoppen. Onder het houten framework stak er een oude PC waarop MAME, emulator software, overuren draaide.

Iets later haalde ik een Raspberry Pi in huis en bouwde ik er een mediacenter mee. Dat project is ondertussen zo’n beetje een work in progress geworden. Maar die RPi deed de verbeelding wel prikkelen. Wat kan je allemaal nog met zo’n credit-card-sized computer uitspoken?

En toen was er die andere collega die enkele weken geleden aankondigde dat hij met een Raspberry Pi zijn eigen arcade kast ging bouwen. Nu begon het toch echt wel te kriebelen om zelf iets in elkaar te knutselen.

Cue Reddit waar ik via de Raspberry Pi subreddit uitkwam op dit fotoalbum: een NES conversion. En na wat googlen vond ik een iets uitgebreider verslag over een gelijkaardige conversie. Bingo! Na een paar dagen denkwerk had ik besloten ervoor te gaan. Waarom ook niet? Ik heb momenteel wat tijd en het lijkt me leutige uitdaging om de ervaring van weleer terug tot leven te roepen.

Oldschool cool!

Oldschool is cool!

Voorbereiding

Vorige week werd er dus begroot, gepland en onderdelen besteld.

De kern van de zaak is om een oude NES behuizing te recupereren, er een Raspberry Pi in te steken en de aansluitingen proper te verwerken zodat het lijkt alsof je met het toestel van weleer speelt. Je kan daar zo gek in gaan als je wil maar ik besloot een aantal toegevingen te doen. Kwestie van het allemaal haalbaar te houden.

Het lijstje van de nodige hardware met bijhorende prijzen (verzending incluis), ziet er aldus uit:

USB NES Controllers – Ebay – 2 stuks – 26,97 EUR

Ofte de bakjes. Dit is de essentie van de ervaring. Ik ging niet zo ver als op zoek te gaan naar de originele controllers. Voor het gemak koos ik USB controllers die een stuk makkelijker aan te sluiten zijn. Dat het goedkope Chinese namaak is neem ik er voor lief bij.

NES Console – Ebay – 1 stuk – 30.50 EUR

Ik ben enkel geïnteresseerd in de behuizing dus een kapot toestel voldoet ruimschoots. Ik strip de elektronica en de nog werkende onderdelen kan ik nog altijd later te koop aanbieden.

Raspberry Pi model B (512Mb) – DealExtreme – 1 stuk – 36.15 EUR

The business end. The beating heart of the thing.

Transcend 16Gb SD card – DealExtreme – 1 stuk – 10.41 EUR

Een geheugenkaartje. Heb je nodig om je besturingsysteem op te installeren.

DSTE 1080P HDMI kabel – DealExtreme – 1 stuk – 3.20 EUR

HDMI aansluiting.

CY U3 – 103 Combo Dual USB 3.0 – DealExtreme – 1 stuk – 5.12 EUR

USB aansluitingen.

Mausberry Shutdown switch – Mausberry Circuits – 1 stuk – 13.62 EUR

De RPi heeft geen eigen aan/uit knop. De enige manier om je toestel uit te schakelen is door de stroom eraf te halen. Niet ideaal want in het slechtste geval maak je je geheugenkaart zo corrupt. Je moet dus zelf alles voorzien. De NES Console heeft een mooie grote aan/uit knop én een reset knop. Dit printplaatje gaat ervoor zorgen dat die knoppen de RPi kunnen aansturen.

Daarnaast recupereer ik ook nog een aantal andere onderdelen die hier te liggen slingeren:

Netwerkverbinding hoop ik te laten werken met een el cheapo WiFi dongle. Dat spaart me een gat in de console uit voor een UTP kabel.

De Raspberry heeft slechts 2 USB & een MicroUSB aansluitingen. Ik heb nog een goedkope, self powered USB hub die ik in de behuizing verwerk om iets ruimer te zitten.

Alles samen kijk ik dus tegen een 122.77 EUR voor die project. Helemaal niet slecht! De onderdelen komen wel uit de meest uiteenlopende hoeken van de wereld, dus het is vooral kwestie van nu geduld te hebben. De console en de controllers zijn ondertussen gearriveerd.

Het plan is om waar nodig de bestaande openingen in de kast bij te dremelen/schuren zodat de nieuwe aansluitingen mooi passen. Afwerking is vrij belangrijk in dit project.

En de software? Het idee is om RetroPie te installeren: die distributie van Linux bevat alles wat je nodig hebt om de oude spelletjes te emuleren.

Interlude

Tussentijds kan ik het natuurlijk niet laten om de USB controllers al eens uit te testen. OpenEMU voor OSX is een geweldige one-click-install app. Je krijgt er 8 homebrew gratis spelletjes bij. De controllers worden automatisch gedetecteerd. Het kon niet makkelijker.

Gisterennacht rond 2 uur waren kameraad T. en ik nog volop verwikkeld in epische duels.

Wordt vervolgd!

Under the skin

Gepost op

under_the_skin_xlg De collega’s hadden gepland om naar de laatste episode uit de X-Men saga te trekken vorige vrijdag, maar bleek dat de film niet werd vertoond. Op een drafje kozen we dan voor Under The Skin met Scarlett Johansson in de Sphinx. Waarschijnlijk is dit een van de meest bevreemdende films die ik in lange tijden heb gezien. De tagline luidt alvast veelbelovend:

A mysterious seductress preys upon the population of Scotland.

Scarlett speelt een soort alien die een menselijke vorm heeft aangenomen: ze is uitgestuurd in Schotland om daar mannen te verleiden naar het buitenaards ruimtetuig. Terwijl ze rondtoert in haar witte bestelwagen komt ze in contact met de Schotten in al hun facetten. Gaandeweg komt ze in een identiteitscrisis terecht: ze wil ook mens worden tussen de mensen.

Dit is niet de meest makkelijke film voor een losse vrijdagavond. De dialoog is beperkt tot het strikte minimum, de muziek en de beelden zorgen voor een zeer beklemmende sfeer. Verwacht alvast geen fantastisch hoog tempo in de verhaallijn: je moet af en toe je fantasie laten werken om de gaten in te vullen.

Je krijgt op een 2 uur tijd een heleboel indrukken van Schotland in al zijn rauwheid te zien door de ogen van een buitenaards wezen: van overweldigende natuurbeelden tot de mistroostige, grijze urbane verkavelingen. Van gewone mensen op restaurant, op straat, op de bus tot de chav’s die het hoofdpersonage ontmoet. Er zit bovendien heel wat verborgen camerawerk in: de mannen die Scarlett oppikt met haar anonieme bestelwagen zijn geen acteurs. Pas na opname werd ze verteld dat ze meespeelden in een film. Under The Skin en Brian Glazer zijn dan ook bijzonder schatplichtig aan het werk van Stanley Kubrick.

Dit is ook een heel andere film dan de blockbuster rollen die we van Johansson gewend zijn. De film wordt voor het grootste gedeelte ook gedragen door haar acteerprestatie. Zonder veel woorden weet ze afstand te creëeren tussen zichzelf en alle grote en kleine drama’s die zich rondom haar afspelen. We zien een heel andere kant van haar: ze haalt alles uit de kast om op een geloofwaardige wijze als alien in de huid van een mens te kruipen.

Een aanrader als je dezer dagen zin hebt in een andere film.

Wij & Ik

Gepost op

wij-en-ik

Ik lees doorgaans angelsaksische auteurs zoals Terry Pratchett, David Mitchell en consoorten. Werk uit ons eigen taalgebied laat ik eerder links liggen. Het werk van de eigen Gevestigde Waarden spreekt mij ook niet zo aan. Da’s vooral een kwestie van persoonlijke voorkeur.

Enkele weken geleden liet ik mij verleiden om Wij & Ik van Saskia De Coster mee naar huis te brengen. Ik heb die beslissing niet betreurd. Wij en Ik volgt het wel en wee van de oer-Vlaamse familie Vandersanden die woont in een villa verkaveling tegen de laatste 30 jaar van de vorige eeuw. We volgen vader Stefaan, moeder Mieke en dochter Sarah doorheen woelige tijden. Niettegenstaande ze het verre van slecht hebben, zijn het drie tragische personages die zoekend door het leven waren, met elkaar en hun omgeving botsen, vinden en weer loslaten. Het is een familie die door de bagage uit haar – onuitgesproken – verleden uit elkaar lijkt te drijven, maar door nieuwe uitdagingen steeds terug lijkt samen te klitten.

Saskia De Coster’s vlotte, vertellende stijl in combinatie met een stevige snuif ironie en relativering zuigt je mee in het verhaal. Omdat elk hoofdstuk vanuit het standpunt van een ander personage wordt gebracht, gaat het nooit vervelen. (G.R.R. Martin bedient zich trouwens van dezelfde aanpak om Game of Thrones te verhalen) Doorheen het boek wordt de spanning opgebouwd door elk personage te laten evolueren met de rem op. Zal de hoogopgeleide huismoeder Mieke haar neurotische zelve van zich af kunnen schudden? Kruipt de onzekere Stefaan verder in zijn schulp of weet hij het tij te keren voor zichzelf en zijn gezin? De Coster plaatst het geheel tegen de bijzonder herkenbare achtergrond van de jaren ’80 en ’90 waarin mijn generatie is opgegroeid.

Een roman over het uit de Vlaamse klei getrokken familieleven is zeker geen vernieuwend uitgangspunt. Dat pad is reeds platgetreden door zovele anderen. Maar De Coster weet haar verhaal wel zeer leesbaar te brengen zonder dat het al te zware kost wordt.

Een aanrader voor wie nog ontspannende zomerlectuur zoekt.

‘t Zot is de wereld niet uit

Gepost op

Dan heb je lichtjes batshit crazy mensen zoals de meneer uit het filmpje waar we allemaal wat meewarig naar kijken. En tegelijk moet je hem ook wel bewonderen: hij doet gewoon zijn zin, stoort niemand  en daar is hij best tevreden bij. Toevallig zijn die bezigheden wapens bouwen en betaalbare kernfusie uitdokteren om een aantal triljoenen industrieën bijzonder pissig mee te maken.

Waarom?

Well, just because.

Gepost in Internet | Reageren uitgeschakeld

Dispatches

Gepost op

Ah juist, hoe gaat dat met Ze Crib waar je even geleden over blogde?

Wel, het zat er al een tijd aan te komen: vorige week heb ik mijn handtekening gezet onder het makelaarscontract om mijn appartement te koop te zetten. Ik had het gekocht met het idee er toch op zijn minst een aantal jaartjes in te kunnen wonen. Maar eens te meer bleek het leven bijzonder onvoorspelbaar te zijn: ik trok vrij snel in bij mijn madame en haar dochter.  Alles wel beschouwd blijkt vandaag dat het op de lange duur niet echt houdbaar is om er aan vast te houden.

Naast de gemeenschappelijke kosten waarin ik thuis deel, kijk ik ook aan tegen een maandelijkse lening, de onkosten en zorgen die vastgoed met zich meebrengt. Verkopen doe ik dan ook in de hoop daar terug in rustiger vaarwater terecht te komen.

En hoe zit het met het lijf?

Na een MRI en twee bezoeken aan de orthopedische specialist blijkt dat een operatie er niet in zit. Er zit weliswaar een scheurtje in mijn pees, maar niks dat mij zou mogen verhinderen om aan sport te doen. Sinds februari heb ik niet meer geklommen en de pijn is langzaam aan het verdwijnen. Ik mag terug een rondje kine doen en mits cross training (zwemmen, fietsen en – ja – zelfs roeien) zou ik terug kunnen klimmen. Niet dat ik nu helemaal stil zit, maar ik wil mezelf nog wel een paar weken geven voor ik echt de weg terug naar de klimzaal  aanvat. Blijkt dat ook die onderneming nergens op uitdraait, is het terug richting orthopedist.

Minder fijn is dat ik mijn rechterknie tijdens het lopen heb overbelast. Momenteel zit ik aan de Gambaran, maar ik ben er toch ook weer niet helemaal gerust op. ‘t Zal me benieuwen waar we daar nog gaan eindigen…

Gepost in Life | Reageren uitgeschakeld

Regelitis

Gepost op

Het verbieden van taxi-app Über, de hele hetze rond  #grouwelsVerbiedt, over de registratieplicht voor couchsurfers en airbnb’ers tot, klap op de vuurpijl, het aangekondigde vertrek van Engagor naar de VS. De week was op zijn zachtst uitgedrukt interessant te noemen.

Wat is er aan de hand?

Dit is een verhaal met vele kanten. Maar in de grond is dit de eerste echte openlijke botsing tussen de zeer liberale Silicon Valley cultuur en ons lokaal bestuurskader.  Het zat er ook wel aan te komen. Onze kenniseconomie is zich in een rotvaart aan het ontwikkelen. In en rond grootsteden proberen heel wat ambitieuze, jonge, hippe ondernemers een eigen start up uit de grond te stampen. Het internet brengt die Twitter, Google, Facebook cultuur aan onze voordeur. Onder die invloed verwacht de privésector met dezelfde flexibiliteit hier aan ontwikkeling en innovatie te kunnen doen.

De gevestigde orde in ons land kent een lange traditie van samenwerking en van tegenstrijdige belangen. Die orde is een kluwen van politici, industriëlen, belangengroepen,… die met elkaar verweven zit in talloze orgaantjes, organisaties en bestuurlijke niveaus. Op zich is dat niks nieuws. Maar bestuur in ons land is geweldig complex en gebeurt bij de gratie van het compromis. De gevolgen zijn er dan ook naar: doorgaans staan we niet te springen om vernieuwing. Zeker niet wanneer die de eigen verworvenheden van een groep enigszins bedreigt.

In die context is de krampachtige reflex van onze politici enigszins verklaarbaar.

Legislation is a messy business.

Mijn professor historisch recht leerde mij dat recht een vervormde reflectie is van de realiteit. Per definitie loopt het recht door zijn formele karakter altijd wat achter op de actualiteit.  Dat hoeft geen probleem te vormen zolang de afstand niet al te groot wordt. Helaas is de balans vandaag de verkeerde kant door geschoten.

Onze wetgevers laten zich keer op keer voorbij steken door de technologische en economische revolutie.  Het toeristisch decreet dat nauwelijks drie jaar geleden werden opgesteld is vandaag voorbijgestreefd door het succes van couchsurfen en AirBnB.  Dat hoeft ook niet te verwonderen als je kijkt naar het ronduit idiote detaillisme waaruit het decreet bestaat. Je kan je afvragen of dit decreet wel met enige zin voor toekomstgericht denken werd opgesteld.

Veel heeft te maken met de complexiteit eigen aan ons bestuur. Niet alle wetgeving is een duidelijk succes. Vaak gaat het om verwaterde compromissen, die diverse belangengroepen tevreden moet houden. Deels is ze niet noodzakelijk opgesteld in functie van de burger, maar dient ze om het eigen bestaan te kunnen rechtvaardigen. En laten we ook niet vergeten dat onze politiek gedomineerd wordt door latente verkiezingskoorts. Men kiest liever voor de snelle score dan voor de structurele oplossing.

Niet verwonderlijk dat wetgeving veel te vaak uit een absurde, alternatieve realiteit lijkt te komen.

Regelneverij

“Mensen moeten niet betutteld worden. Wie van couchsurfen gebruik maakt weet dat er risico’s zijn.” Dit zeer liberale argument kreeg ik deze week te horen.  Of het nu gaat over politieke bijeenkomsten op scholen tijdens de sperperiode, of taxi-apps: je kan dit in elk debat tegen werpen.

Als het van sommige stemmen afhangt, kunnen we een pak winnen door met de rode pen door de stapels decreten te gaan. Ik geef hen geen ongelijk. De ervaring leert mij dat ondernemen een bijzonder harde stiel is en de overheid nog je meest te vrezen concurrent is. Niet alleen hippe start ups maar ook veel gewone zelfstandigen gaan gebukt onder pure regelneverij.

Ik ga echter niet mee in het idee dat we de deuren wagenwijd moeten open zetten. De gedachte dat markten zichzelf wel zullen en kunnen reguleren heeft de laatste jaren voldoende averij opgelopen om aan te tonen dat een zekere vorm van regulering wel degelijk nodig is. Ook alternatieve, digitale economieën kunnen zich aan die waarheid niet zonder meer onttrekken.

In het geval van Über, AirBnB en consoorten lijkt het me maar wat logisch dat men vanuit het gelijkheidsbeginsel aan een minimum set van regels hoort te houden. Ontvang je inkomsten? Dan hoor je daar belastingen op te betalen. Ontvang je gasten in je taxi of je huis? Dan hoor je toch minimaal aandacht te besteden voor veiligheid en basiscomfort. Het lijkt me maar normaal dat de wetgever die zaken afdwingt met de nodige zin voor realisme.

Boven de politiek

Folke’s verzuchting is dan ook begrijpbaar. De hakken in het zand zetten, verbieden, verhinderen, overdreven conformisme, favoritisme en allerlei spelletjes: daarmee is niemand gebaat. Uiteindelijk is het aan politici om zich boven de politiek te stellen, uit de ivoren toren te komen en met een open geest te kijken naar wat zich in de maatschappij beweegt.  Want met de uitdagingen die vandaag op tafel liggen hebben we die vorm van moed en dienstbaarheid méér dan nodig.

Boss

Gepost op

Kelsey Grammer heeft na zeven jaar eindelijk Frasier van zich kunnen afschudden. Het resultaat is Boss waarin hij in de huid kruipt van de machtsgeile, corrupte burgemeester van Chicago. De serie werd al na 2 seizoenen naar de prullenbak verwezen wegens tegenvallende kijkcijfers. Canvas durfde het aan om ze alsnog te programmeren. Gisteren werd de pilot uitgezonden. En dat smaakte naar meer.

Benieuwd hoe het verder afloopt.

Gepost in Tube | Reageren uitgeschakeld

Schouder

Gepost op

Alle verwoede pogingen van kinesist Bart ten spijt, bleef ik maar last hebben van een nukkige schouder. Af en toe zeurende pijn bij het opstaan. Het gevoel het samenspel der spieren niet soepel loopt. Op en af stoppen, weken rusten, opnieuw proberen klimmen, weer merken dat er iets niet pluis is.

Een tijdje terug mocht ik, na een bezoek bij de huisarts, langs de dienst radiologie lopen. Een echografie bracht geen goed nieuws. Ik sukkel nog altijd met ontstoken slijmbeurzen en daarboven zit er een scheur in de rotator cuff pezen. Een ontstekig kan je met veel rust en oefening wel wegwerken. Een scheur niet. Pezen genezen immers niet uit zichzelf.

Wat ik heb is een typische, gevreesde klimmersblessure. Zoiets krijg je door overbelasting. De ene is er gevoeliger voor de andere. Leeftijd, levensstijl,… het speelt allemaal mee. Ik denk dat ik mijn blessure bij mijn korte passage in Gent heb opgelopen en daarna nooit helemaal is geheeld. Bovendien ben ik van zekeringtoestel gewisseld. Vroeger gebruikte ik een grigri, tegenwoordig een reverso. Die laatste vraagt meer kracht bij het zekeren. Zo’n verval gebeurt sluipend. Ik voelde niet dat er iets ernstig mis was, dus ik bleef doorgaan.

Op het internet lees je dat heel wat klimmers zich moeten laten opereren en maanden revalideren om terug te kunnen klimmen.  De meesten keren terug. Maar je moet er wel wat voor over hebben. Momenteel ben ik, buiten af en toe wat zeurende pijn, niet gehandicapt in mijn dagdagelijks leven. Ik mag alleen geen zware lasten dragen. Denk meubels of pakken bloempotaarde. Het is dat ik niet weet wat de gevolgen op lange termijn zijn. En ik ga mezelf moeten afvragen of ik terug wil kunnen klimmen.

Over een paar weken mag ik op bezoek bij een schouderspecialist. Ik ben benieuwd wat die mij gaat vertellen.

Gepost in Blog | Reageren uitgeschakeld

Eindelijk rijbewijs

Gepost op

“Meneer, u rijdt gedurende 40 minuten waarbinnen u twee manoeuvres dient uit te voeren. Keren in een smalle straat en achteruit parkeren. U luistert verder naar mijn instructies. Mevrouw, voor u is het simpel: u zwijgt en maakt geen enkel teken. Hebt u nog vragen?”

“Ja. Is het hier naar links of rechts de parking uit?”

En  zo startte ik, ondertussen een week of twee eerder, aan mijn tweede examenpoging. Murw geslagen door de laatste dagen waarin ik op elk vrij moment intensief oefende. Ik had zelfs nog een laatste rijles genomen. En op de examendag had ik volledig vrijaf genomen. Zo weinig mogelijk aan het toeval over laten.

Nochtans, in de uurtjes voor het examen zag het er helemaal anders uit. Elke gefaalde poging om te parkeren, elke voetganger of fietser die ik miste, elke keer dat ik vergat de pinkers aan te zetten,… leek het even of ik een zenuwinzinking nabij was. “Ik ga dat niet kunnen” – “Gij gaat dat wel kunnen”. Rinse. Repeat.

Maar het examen zelf verliep quasi foutloos. Iedereen die ik voorrang verleende of liet oversteken zwaaide zelfs naar ons. Bonuspunten! Het parkeren en het keren deed ik op automatische piloot.  Waar het de eerste keer fout na fout was, betaalde alle oefening en frustratie van de voorbije maanden zichzelf terug.  Eenmaal terug op het examencentrum overhandigde de examinator mij breed lachend de papieren. Proficiat. Je slaagde zonet voor het praktijkexamen. Het zwarte beest is overwonnen. Eindelijk.

De papieren zijn ondertussen ingediend bij de gemeente. Normaal krijg ik volgende week mijn definitief elektronisch rijbewijs.

Mobiel

Gepost op

Hoe gaat het met dat rijbewijs? Wel, 4 maart is the date. Dan leg ik mijn praktisch rijexamen af. Nog een dikke maand te gaan dus. En ik zal het kunnen gebruiken.

Ondertussen is het ruim een half jaar geleden sinds ik de rijlessen heb genomen. Sindsdien mag ik alleen met de auto op pad. Die eerste maanden waren geen succes. Elke kans werd aangegrepen om het stuur niet te moeten vastnemen. Ik had geen zelfvertrouwen en ik stond doodsangsten uit. De eerste keer dat ik alleen die 6 kilometer tussen de klimzaal en thuis overbrugde ga ik niet snel vergeten

Ik heb doorgezet, met wat aanporring van het lief, en sindsdien is het zelfvertrouwen redelijk gegroeid. Ik heb al wat ritjes gemaakt naar Brussel en zo. Regelmatig boodschappen doen. De stad in voor een vergadering of een boodschap. Het gaat me allemaal vrij goed af. Ik heb leren rond mij te kijken, ver voor me te kijken, de spiegels te bezigen,… Ik heb vlot leren schakelen, het geluid van de motor te leren kennen en al die andere dingen. Ik stap tegenwoordig redelijk gezwind de auto in en ik ben zelfs blij om droog en vlot ergens in de wereld te kunnen geraken.

Het is natuurlijk maar een begin. Ik twijfel al eens bij sommige verkeerssituaties. En ik ga ook niet zeggen dat ik niet al eens panikeer of mij erger. Al was het maar dat er genoeg mensen de meest idiote of domme dingen uithalen. Verkeersveiligheid? Daar is hier nog een pak werk aan.

De grootste hindernis zijn mijn manoeuvres. Een V70 is geen kleine auto. Daar parkeer je niet zomaar mee. Als het lukt, dan parkeer ik vrij vlot, maar even goed loopt het volledig de mist in. Zomaar vlot een gaatje indraaien: dat is een échte uitdaging. Ik heb nog een maand om daar aan te werken. Er is zelfs nog een rijles gepland als generale repetitie.

Nog een paar weken serieus oefenen om dat begeerde roze papiertje binnen te halen.

Gepost in Life | Reageren uitgeschakeld

Gedichtendag

Gepost op

Ik zag dit vandaag ergens passeren en ik werd eraan herinnerd dat het vandaag Gedichtendag is. Misschien is het dat we zelf te vaak te weinig stil staan om even na te denken over onze dagelijkse bezigheden.

Dust if you must.
But wouldn’t it be better,
To paint a picture, or write a letter,
Bake a cake, or plant a seed?
Ponder the difference between want and need.

Dust if you must.
But there is not much time
With rivers to swim and mountains to climb!
Music to hear, and books to read,
Friends to cherish and life to lead.

Dust if you must.
But the world’s out there
With the sun in your eyes,
the wind in your hair,
A flutter of snow, a shower of rain.
This day will not come round again.

Dust if you must.
But bear in mind,
Old age will come and it’s not kind.
And when you go, and go you must,
You, yourself, will make more dust.

Geschreven door Rose Miligan, Lancashire. Gepubliceerd in The Lady, 1998.

Gepost in Life | Reageren uitgeschakeld

Ordnung muss sein

Gepost op

In mijn pogingen om mijn leven iets beter geregeld te krijgen, probeer ik sinds begin dit jaar iets meer focus op persoonlijke planning te leggen. Met een gezinsleven erbij is tijd een gegeerd goed geworden. Als je de dingen gedaan wil krijgen, dan moet je ze plannen. Niet dat ik nu meteen helemaal Getting Things Done gegaan ben, maar met een paar eenvoudige ingrepen heb ik het mezelf wel een stuk makkelijker gemaakt, moet ik zeggen.

Zo pakken we het momenteel aan.

Todo lijstjes

wunderlist

Al een paar keer geprobeerd, maar ik hou het nooit echt vol. Nochtans zijn todo lijstjes een onmisbaar wapen als je dingen wil gedaan krijgen. Wunderlist is voor mij de redding geweest. Ik denk dat het zowat de nuttigste app is die ik de laatste jaren in gebruik heb genomen.  Ik gebruik het zo:

  • Voor elke dag maak ik een apart todo lijstje aan. Ik ga een paar dagen ver.
  • Afgewerkte lijstjes verwijder ik.
  • Er is een backlog van todo’s met een lage prioriteit. Die bekijk ik 1 keer per week.

Verder krijgen mijn on line projecten elk een eigen todo lijst. Zo heb ik Colada.be grotendeels gebouwd tijdens het pendelen op de trein. Had ik dat project niet hapklare brokken opgebroken, zou ik er een pak langer over gedaan hebben.  De bedoeling is uiteindelijk echt gericht met persoonlijke projecten om te gaan en niet langer  de hemel te bestormen.

Tenslotte heb ik ook lijstjes zoals ‘To watch’ waar ik alle series en films die ik wil zien, bij houdt, of ‘Wishlist’ waarin ik de hebbedingen oplijst die ik graag zou willen.

Het mooie aan Wunderlist is dat ik mijn lijstjes kan delen op mijn GSM, iPad en werklaptop en dat ik notificaties kan instellen. Zo vergeet ik niet snel dingen die moeten gebeuren.

Persoonlijke financiën.

Eén van de dingen die ik graag onder controle heb zijn mijn persoonlijke financiën. Ik weet graag wat ik verdien en wat ik uitgeef.  Toen ik alleen woonde hield ik dat al bij, maar samenwonen én een appartement in eigendom, dat vraagt toch iets meer controle.

Ik heb een aantal Google Drive spreadsheets waar ik wekelijks de bewegingen op de rekeningen bij houdt. Daar staan onder andere de vaste kosten al in, noteer ik de variabele kosten en maak ik een projectie waar ik op het einde van de maand zal staan. Broodjes bij de Panos houd ik niet bij, wel geldopnames en kleine onkosten.

Op zondagavond trek ik een half uurtje uit om alles even te verwerken. Ik betaal dan ook meteen alle rekeningen die in de bus zijn gevallen.  Het mooie is dat ik betalingen ook niet langer uitstel dan nodig. Een rekening beschouw ik als zeurende kiespijn: daar wil je toch gewoon zo snel mogelijk van af. Desnoods met de korte pijn.

Kalenders

We hebben hier in huis aan ons bord een gemeenschappelijke kalender hangen. Zo weten we wie wanneer thuis is en of er een babysit moet worden ingezet voor de dochter.  Dat werkt super. Daarnaast heb ik natuurlijk ook mijn eigen Google Calendar waar ik de belangrijke afspraken in bij houdt.

Een goeie tip is om de afvalkalender te importeren in Google Calendar. Zo vergeten we minder snel wanneer de vuilniszakken de deur uit moeten.

De weekmenu

Ten huize is onze weekmenu een belangrijke verandering geweest.  En jawel, vandaag houden we het nog altijd vol. De ene week lukt het al wat beter dan de andere. Maar door onze weekmenu te combineren met onze kalender, hebben we een pak minder stress over boodschappen en koken terwijl we gezond en gevarieerd eten.  Veel van wat we maken gaat bovendien in de diepvries of nemen we een dag later mee als lunch naar het werk.

Nog een tip voor de boodschappen: de self scan in de Carrefour is de max! We zijn er sinds een aantal weken op over geschakeld om de lange wachtrijen aan de kassa’s te vermijden. Maar het échte verschil wordt gemaakt doordat we op de ‘scannette’ de totaalprijs van ons winkelkarretje zien. Niks zo makkelijk als we moeten kiezen in het aanbod van kazen, melken, yoghurts en what-not.

De papierwinkel

Ai! Een pijnpunt! In ons bureaucratisch land krijgt een mens jaarlijks pakken ‘belangrijke’ papieren in de handen geduwd. Belastingformulieren die je maanden moet bijhouden, loonattesten, verzekeringspapieren, contracten, garantiebewijzen, ziekenfondspapieren,… het houdt niet op. Vroeger had ik een klassement met archiefdozen, maar in de vele verhuizen van de afgelopen jaren is alles zo’n beetje verzeild in een paar plastic zakken die nu op archivering liggen te wachten.

Het plan is om opnieuw archiefdozen aan te schaffen, een aanpak te verzinnen en daar eens werk van te maken zodra het kan. Jawel, ik heb er een todo voor aangemaakt in mijn backlog!

Conclusie

Het is natuurlijk allemaal een work in progress, maar het lukt wel aardig om georganiseerd te blijven. Het vraagt ook wel wat tijd en discipline om te leren alle balletjes in de lucht te houden. De beloning is natuurlijk dat we wel alles gedaan krijgen wat we willen of moeten én dat er tijd over is om ook gewoon eens dolce far niente gewijs te luieren in onze nieuwe zetel of eens lekker uit te slapen in het weekend.

Byebye les vacances

Gepost op

Maandagmorgen werd ik terug gewekt tot de harde realiteit van de Werkmens. Gedaan met lang uitslapen. Terug op tijd er uit en mee op de cadans van het openbaar vervoer, de Google Calendar en de timesheets. Het doet pijn om de vrijheid terug te moeten inleveren, en toch ben ik ook wel blij terug aan de slag te kunnen. Er ligt genoeg op de plank om het jaar goed mee in te zetten.

Tegelijk vind ik zo’n vakantie enorm noodzakelijk. Tussen de laatste aaneengesloten 2 weken vrij zijn en deze zaten 4 maanden. De volgende langere time off zal pas voor de zomervakantie zijn. Niet geheel toevallig publiceerden de mensen van 37 Signals vandaag Healthy Benefits for the Long Haul. Lees maar even wat ze allemaal naast het loonzakje krijgen qua vakantietijd. Bovendien wordt elke werknemer om de 3 jaar een maand op sabbatical gestuurd. Ongezien. En zeker ongehoord in de Verenigde Staten.  Het hoger management heeft dan ook duidelijk begrepen waar de klepel hangt.

Instead we focus on benefits that get people out of the office as much as possible. 37signals is in it for the long term, and we designed our benefits system to reflect that. One of the absolute keys to going the distance, and not burning out in the process, is going at a sustainable pace.

In België mogen we niet klagen over vakantie. Door de band genomen zijn er genoeg modaliteiten: voor elk wat wils. En als ik de koppen mag geloven is een burn-out of een depressie dé hedendaagse gesel van het werkvolk.

Hoe kan dat?

Werkgevers beweren dat werknemers teveel hooi op hun vork nemen. Werknemers klagen van stress op het werk en alles wat daarbij hoort. Eerlijk gezegd geloof ik dat alleman en niemand gelijk heeft. Dat er niet één aha-oorzaak is. De wereld bestaat gewoon uit heel veel we-moeten-x-of-y.  Het is maar hoe we ermee omgaan. We zijn geen supermensen die alles tegelijk kunnen. We worden al eens geconfronteerd met tegenslagen. En het idee dat we het leven kunnen plannen, dat heb ik ook al lang laten varen. Neemt niet weg dat we slim kunnen omgaan met onze tijd. Austin Kleon schreef voor het nieuwe jaar een fantastisch artikel getiteld Something small, every day. En daarin schrijft hij:

Don’t say you don’t have enough time. We’re all busy, but we all get 24 hours a day. People often ask me, “How do you find the time for the work?” And I answer, “I look for it.” You find time the same place you find spare change: in the nooks and crannies. You find it in the cracks between the big stuff—your commute, your lunch break, the few hours after your kids go to bed. You might have to miss an episode of your favorite TV show, you might have to miss an hour of sleep, but you can find the time to work if you look for it.

Wat hij eigenlijk wil zeggen: wees gewoon slim met de tijd die je toebedeeld krijgt. Er zal ongetwijfeld, tot ieders frustratie, tijd verloren gaan, maar als je goed zoekt, vind je elke dag wel een gaatje waarin je jezelf kan ontplooien.

Neemt niet weg dat vakantie noodzakelijk is. Omdat we juist dan even de tijd hebben om afstand te nemen van alle “moetens” in ons leven zodat we nadien met een frisse blik kunnen terug keren.

Gepost in Werk | Reageren uitgeschakeld

Transiente tijd

Gepost op

Dag drie. 65 uur sinds 2014 zich aandiende. En ik zit in transiënte tijd. De madame is niet thuis wegens ziekenbezoek. ‘t Jonk komt vanavond terug thuis van een week weg. De drukte van de feestdagen en de eindejaarsperiode hebben we achter de rug. Maandag hervat ik pas de arbeid en dus beschik ik nu over tijd.

Het is geen zee van tijd zoals ik ze vroeger in mijn tienerjaren kende. Het is eventjes een luwte in de dagdagelijkse beslommeringen die anders wel domineren. Een moment van niks-moet-nu-echt. Het is die morzel tijd waar ik plannen voor maak in de waanzin van de ratrace, maar die ik uiteindelijk toch liefst gewoon aan me laat passeren. Het is letterlijk een lege tijd.

Begrijp me niet verkeerd. Er was genoeg om me vandaag mee bezig te houden. Ik heb de afwas gedaan, brood gehaald, een pak data op mijn laptop gearchiveerd, getelefoneerd met mijn grootvader, bitcoins gekocht, een paar berichtjes verstuurd en mijn agenda bijgewerkt.

Het zijn trivialiteiten die de tijd opvullen en dagen zoals deze geruisloos laten passeren.

Schaamteloze dolce far niente.

Gepost in Life | Reageren uitgeschakeld

Vroem vroem

Gepost op

Ondertussen is het zo’n kleine zes maanden geleden sinds ik mijn voorlopig rijbewijs oppikte bij de bevoegde stadsdiensten. Hoe gaat het nu eigenlijk?

Wel, ik bezit zelf geen auto, maar ik leer rijden met de wagen van de madame. En dat is een Volvo V70. Wie het model niet kent en nog niet naar Google is gevlucht: u mag driemaal raden waarom we aan de bijnaam “De Boot” zijn gekomen. Het gaat om een voertuig waar geen einde aan lijkt te komen. De eerste keren achter het stuur waren spannend. Ik was de compacte Opel van de rijschool gewend. Bovendien krijg ik af en toe wel eens een rare blik wanneer mensen de L op de achterruit en de Maxi Cosi van ‘t Jong op de achterbank zien.

Ondertussen ben ik het allemaal wel gewoon. Alles went immers.

Ik mag alleen de baan op met mijn voorlopig rijbewijs. De allereerste keer alleen achter het stuur was de 6 kilometer van huis tot aan de klimzaal. Het is een rechte weg met wat variatie in: een paar lichten, een kort stukje op de ring rond Brugge, een rondpunt en een zone 30. Niks bijzonders. Maar het was toch met klamme handjes, veel koud zweet en doodsangsten.

Ik moet mezelf wel aanporren om te oefenen. Ik kan vlot met de auto overweg, maar het zelfvertrouwen is niet altijd even groot. Soms moet ik wat moeite doen om alle rampscenario’s die mijn brein me voorschotelt, even weg zappen. De stoten die andere wegge/misbruikers soms uithalen (rechts voorbijsteken, volle witte lijnen en arceringen negeren, toeteren, bumperkleven, maximumsnelheid negeren,…) geven me niet meteen die extra boost.

Maar het neemt niet weg dat ik aan het doorbijten ben.

In de vriendenkring is vriendin J. ook volop aan haar stage rijden. Vandaag spraken we met onze respectieve partners af voor een middag intensief oefenen. De eerste januari is dé ideale dag om te oefenen: het was vrij rustig op de weg. Geen al te grote drukte en dus waren de straten van Groot Brugge even een speeltuin voor de beginnende automobilist. We hebben talloze malen geoefend op onze manoeuvres, we hebben van auto gewisseld (De V70 voor een BMW i316 – Van diesel naar benzine) en we hebben onze examenroutes verkend. Er waren kleine frustraties, maar ook overwinningen zoals toen ik keer op keer vlot na mekaar de V70 achteruit geparkeerd kreeg.

De komende dagen en weken ga ik nog veel, heel veel, achter het stuur door brengen. Het idee is om dat autorijexamen in het voorjaar nog af te leggen zodat ik nog tijd heb voor een herkansing mocht dat nodig zijn.

Op dit moment ben ik mild optimistisch over mijn kunnen. Met nog extra oefening moet het heus wel lukken. Want laat ons eerlijk zijn: het is al even geleden dat ik nog de fiets nam richting Brugge. En ik moet zeggen dat ik de koude en nattigheid écht niet mis.

Gepost in Life | Reageren uitgeschakeld