Regelitis

Gepost op

Het verbieden van taxi-app Über, de hele hetze rond  #grouwelsVerbiedt, over de registratieplicht voor couchsurfers en airbnb’ers tot, klap op de vuurpijl, het aangekondigde vertrek van Engagor naar de VS. De week was op zijn zachtst uitgedrukt interessant te noemen.

Wat is er aan de hand?

Dit is een verhaal met vele kanten. Maar in de grond is dit de eerste echte openlijke botsing tussen de zeer liberale Silicon Valley cultuur en ons lokaal bestuurskader.  Het zat er ook wel aan te komen. Onze kenniseconomie is zich in een rotvaart aan het ontwikkelen. In en rond grootsteden proberen heel wat ambitieuze, jonge, hippe ondernemers een eigen start up uit de grond te stampen. Het internet brengt die Twitter, Google, Facebook cultuur aan onze voordeur. Onder die invloed verwacht de privésector met dezelfde flexibiliteit hier aan ontwikkeling en innovatie te kunnen doen.

De gevestigde orde in ons land kent een lange traditie van samenwerking en van tegenstrijdige belangen. Die orde is een kluwen van politici, industriëlen, belangengroepen,… die met elkaar verweven zit in talloze orgaantjes, organisaties en bestuurlijke niveaus. Op zich is dat niks nieuws. Maar bestuur in ons land is geweldig complex en gebeurt bij de gratie van het compromis. De gevolgen zijn er dan ook naar: doorgaans staan we niet te springen om vernieuwing. Zeker niet wanneer die de eigen verworvenheden van een groep enigszins bedreigt.

In die context is de krampachtige reflex van onze politici enigszins verklaarbaar.

Legislation is a messy business.

Mijn professor historisch recht leerde mij dat recht een vervormde reflectie is van de realiteit. Per definitie loopt het recht door zijn formele karakter altijd wat achter op de actualiteit.  Dat hoeft geen probleem te vormen zolang de afstand niet al te groot wordt. Helaas is de balans vandaag de verkeerde kant door geschoten.

Onze wetgevers laten zich keer op keer voorbij steken door de technologische en economische revolutie.  Het toeristisch decreet dat nauwelijks drie jaar geleden werden opgesteld is vandaag voorbijgestreefd door het succes van couchsurfen en AirBnB.  Dat hoeft ook niet te verwonderen als je kijkt naar het ronduit idiote detaillisme waaruit het decreet bestaat. Je kan je afvragen of dit decreet wel met enige zin voor toekomstgericht denken werd opgesteld.

Veel heeft te maken met de complexiteit eigen aan ons bestuur. Niet alle wetgeving is een duidelijk succes. Vaak gaat het om verwaterde compromissen, die diverse belangengroepen tevreden moet houden. Deels is ze niet noodzakelijk opgesteld in functie van de burger, maar dient ze om het eigen bestaan te kunnen rechtvaardigen. En laten we ook niet vergeten dat onze politiek gedomineerd wordt door latente verkiezingskoorts. Men kiest liever voor de snelle score dan voor de structurele oplossing.

Niet verwonderlijk dat wetgeving veel te vaak uit een absurde, alternatieve realiteit lijkt te komen.

Regelneverij

“Mensen moeten niet betutteld worden. Wie van couchsurfen gebruik maakt weet dat er risico’s zijn.” Dit zeer liberale argument kreeg ik deze week te horen.  Of het nu gaat over politieke bijeenkomsten op scholen tijdens de sperperiode, of taxi-apps: je kan dit in elk debat tegen werpen.

Als het van sommige stemmen afhangt, kunnen we een pak winnen door met de rode pen door de stapels decreten te gaan. Ik geef hen geen ongelijk. De ervaring leert mij dat ondernemen een bijzonder harde stiel is en de overheid nog je meest te vrezen concurrent is. Niet alleen hippe start ups maar ook veel gewone zelfstandigen gaan gebukt onder pure regelneverij.

Ik ga echter niet mee in het idee dat we de deuren wagenwijd moeten open zetten. De gedachte dat markten zichzelf wel zullen en kunnen reguleren heeft de laatste jaren voldoende averij opgelopen om aan te tonen dat een zekere vorm van regulering wel degelijk nodig is. Ook alternatieve, digitale economieën kunnen zich aan die waarheid niet zonder meer onttrekken.

In het geval van Über, AirBnB en consoorten lijkt het me maar wat logisch dat men vanuit het gelijkheidsbeginsel aan een minimum set van regels hoort te houden. Ontvang je inkomsten? Dan hoor je daar belastingen op te betalen. Ontvang je gasten in je taxi of je huis? Dan hoor je toch minimaal aandacht te besteden voor veiligheid en basiscomfort. Het lijkt me maar normaal dat de wetgever die zaken afdwingt met de nodige zin voor realisme.

Boven de politiek

Folke’s verzuchting is dan ook begrijpbaar. De hakken in het zand zetten, verbieden, verhinderen, overdreven conformisme, favoritisme en allerlei spelletjes: daarmee is niemand gebaat. Uiteindelijk is het aan politici om zich boven de politiek te stellen, uit de ivoren toren te komen en met een open geest te kijken naar wat zich in de maatschappij beweegt.  Want met de uitdagingen die vandaag op tafel liggen hebben we die vorm van moed en dienstbaarheid méér dan nodig.

Boss

Gepost op

Kelsey Grammer heeft na zeven jaar eindelijk Frasier van zich kunnen afschudden. Het resultaat is Boss waarin hij in de huid kruipt van de machtsgeile, corrupte burgemeester van Chicago. De serie werd al na 2 seizoenen naar de prullenbak verwezen wegens tegenvallende kijkcijfers. Canvas durfde het aan om ze alsnog te programmeren. Gisteren werd de pilot uitgezonden. En dat smaakte naar meer.

Benieuwd hoe het verder afloopt.

Schouder

Gepost op

Alle verwoede pogingen van kinesist Bart ten spijt, bleef ik maar last hebben van een nukkige schouder. Af en toe zeurende pijn bij het opstaan. Het gevoel het samenspel der spieren niet soepel loopt. Op en af stoppen, weken rusten, opnieuw proberen klimmen, weer merken dat er iets niet pluis is.

Een tijdje terug mocht ik, na een bezoek bij de huisarts, langs de dienst radiologie lopen. Een echografie bracht geen goed nieuws. Ik sukkel nog altijd met ontstoken slijmbeurzen en daarboven zit er een scheur in de rotator cuff pezen. Een ontstekig kan je met veel rust en oefening wel wegwerken. Een scheur niet. Pezen genezen immers niet uit zichzelf.

Wat ik heb is een typische, gevreesde klimmersblessure. Zoiets krijg je door overbelasting. De ene is er gevoeliger voor de andere. Leeftijd, levensstijl,… het speelt allemaal mee. Ik denk dat ik mijn blessure bij mijn korte passage in Gent heb opgelopen en daarna nooit helemaal is geheeld. Bovendien ben ik van zekeringtoestel gewisseld. Vroeger gebruikte ik een grigri, tegenwoordig een reverso. Die laatste vraagt meer kracht bij het zekeren. Zo’n verval gebeurt sluipend. Ik voelde niet dat er iets ernstig mis was, dus ik bleef doorgaan.

Op het internet lees je dat heel wat klimmers zich moeten laten opereren en maanden revalideren om terug te kunnen klimmen.  De meesten keren terug. Maar je moet er wel wat voor over hebben. Momenteel ben ik, buiten af en toe wat zeurende pijn, niet gehandicapt in mijn dagdagelijks leven. Ik mag alleen geen zware lasten dragen. Denk meubels of pakken bloempotaarde. Het is dat ik niet weet wat de gevolgen op lange termijn zijn. En ik ga mezelf moeten afvragen of ik terug wil kunnen klimmen.

Over een paar weken mag ik op bezoek bij een schouderspecialist. Ik ben benieuwd wat die mij gaat vertellen.

Gepost in Blog | Reageren uitgeschakeld

Eindelijk rijbewijs

Gepost op

“Meneer, u rijdt gedurende 40 minuten waarbinnen u twee manoeuvres dient uit te voeren. Keren in een smalle straat en achteruit parkeren. U luistert verder naar mijn instructies. Mevrouw, voor u is het simpel: u zwijgt en maakt geen enkel teken. Hebt u nog vragen?”

“Ja. Is het hier naar links of rechts de parking uit?”

En  zo startte ik, ondertussen een week of twee eerder, aan mijn tweede examenpoging. Murw geslagen door de laatste dagen waarin ik op elk vrij moment intensief oefende. Ik had zelfs nog een laatste rijles genomen. En op de examendag had ik volledig vrijaf genomen. Zo weinig mogelijk aan het toeval over laten.

Nochtans, in de uurtjes voor het examen zag het er helemaal anders uit. Elke gefaalde poging om te parkeren, elke voetganger of fietser die ik miste, elke keer dat ik vergat de pinkers aan te zetten,… leek het even of ik een zenuwinzinking nabij was. “Ik ga dat niet kunnen” – “Gij gaat dat wel kunnen”. Rinse. Repeat.

Maar het examen zelf verliep quasi foutloos. Iedereen die ik voorrang verleende of liet oversteken zwaaide zelfs naar ons. Bonuspunten! Het parkeren en het keren deed ik op automatische piloot.  Waar het de eerste keer fout na fout was, betaalde alle oefening en frustratie van de voorbije maanden zichzelf terug.  Eenmaal terug op het examencentrum overhandigde de examinator mij breed lachend de papieren. Proficiat. Je slaagde zonet voor het praktijkexamen. Het zwarte beest is overwonnen. Eindelijk.

De papieren zijn ondertussen ingediend bij de gemeente. Normaal krijg ik volgende week mijn definitief elektronisch rijbewijs.

Mobiel

Gepost op

Hoe gaat het met dat rijbewijs? Wel, 4 maart is the date. Dan leg ik mijn praktisch rijexamen af. Nog een dikke maand te gaan dus. En ik zal het kunnen gebruiken.

Ondertussen is het ruim een half jaar geleden sinds ik de rijlessen heb genomen. Sindsdien mag ik alleen met de auto op pad. Die eerste maanden waren geen succes. Elke kans werd aangegrepen om het stuur niet te moeten vastnemen. Ik had geen zelfvertrouwen en ik stond doodsangsten uit. De eerste keer dat ik alleen die 6 kilometer tussen de klimzaal en thuis overbrugde ga ik niet snel vergeten

Ik heb doorgezet, met wat aanporring van het lief, en sindsdien is het zelfvertrouwen redelijk gegroeid. Ik heb al wat ritjes gemaakt naar Brussel en zo. Regelmatig boodschappen doen. De stad in voor een vergadering of een boodschap. Het gaat me allemaal vrij goed af. Ik heb leren rond mij te kijken, ver voor me te kijken, de spiegels te bezigen,… Ik heb vlot leren schakelen, het geluid van de motor te leren kennen en al die andere dingen. Ik stap tegenwoordig redelijk gezwind de auto in en ik ben zelfs blij om droog en vlot ergens in de wereld te kunnen geraken.

Het is natuurlijk maar een begin. Ik twijfel al eens bij sommige verkeerssituaties. En ik ga ook niet zeggen dat ik niet al eens panikeer of mij erger. Al was het maar dat er genoeg mensen de meest idiote of domme dingen uithalen. Verkeersveiligheid? Daar is hier nog een pak werk aan.

De grootste hindernis zijn mijn manoeuvres. Een V70 is geen kleine auto. Daar parkeer je niet zomaar mee. Als het lukt, dan parkeer ik vrij vlot, maar even goed loopt het volledig de mist in. Zomaar vlot een gaatje indraaien: dat is een échte uitdaging. Ik heb nog een maand om daar aan te werken. Er is zelfs nog een rijles gepland als generale repetitie.

Nog een paar weken serieus oefenen om dat begeerde roze papiertje binnen te halen.

Gepost in Life | Reageren uitgeschakeld

Gedichtendag

Gepost op

Ik zag dit vandaag ergens passeren en ik werd eraan herinnerd dat het vandaag Gedichtendag is. Misschien is het dat we zelf te vaak te weinig stil staan om even na te denken over onze dagelijkse bezigheden.

Dust if you must.
But wouldn’t it be better,
To paint a picture, or write a letter,
Bake a cake, or plant a seed?
Ponder the difference between want and need.

Dust if you must.
But there is not much time
With rivers to swim and mountains to climb!
Music to hear, and books to read,
Friends to cherish and life to lead.

Dust if you must.
But the world’s out there
With the sun in your eyes,
the wind in your hair,
A flutter of snow, a shower of rain.
This day will not come round again.

Dust if you must.
But bear in mind,
Old age will come and it’s not kind.
And when you go, and go you must,
You, yourself, will make more dust.

Geschreven door Rose Miligan, Lancashire. Gepubliceerd in The Lady, 1998.

Gepost in Life | Reageren uitgeschakeld

Ordnung muss sein

Gepost op

In mijn pogingen om mijn leven iets beter geregeld te krijgen, probeer ik sinds begin dit jaar iets meer focus op persoonlijke planning te leggen. Met een gezinsleven erbij is tijd een gegeerd goed geworden. Als je de dingen gedaan wil krijgen, dan moet je ze plannen. Niet dat ik nu meteen helemaal Getting Things Done gegaan ben, maar met een paar eenvoudige ingrepen heb ik het mezelf wel een stuk makkelijker gemaakt, moet ik zeggen.

Zo pakken we het momenteel aan.

Todo lijstjes

wunderlist

Al een paar keer geprobeerd, maar ik hou het nooit echt vol. Nochtans zijn todo lijstjes een onmisbaar wapen als je dingen wil gedaan krijgen. Wunderlist is voor mij de redding geweest. Ik denk dat het zowat de nuttigste app is die ik de laatste jaren in gebruik heb genomen.  Ik gebruik het zo:

  • Voor elke dag maak ik een apart todo lijstje aan. Ik ga een paar dagen ver.
  • Afgewerkte lijstjes verwijder ik.
  • Er is een backlog van todo’s met een lage prioriteit. Die bekijk ik 1 keer per week.

Verder krijgen mijn on line projecten elk een eigen todo lijst. Zo heb ik Colada.be grotendeels gebouwd tijdens het pendelen op de trein. Had ik dat project niet hapklare brokken opgebroken, zou ik er een pak langer over gedaan hebben.  De bedoeling is uiteindelijk echt gericht met persoonlijke projecten om te gaan en niet langer  de hemel te bestormen.

Tenslotte heb ik ook lijstjes zoals ‘To watch’ waar ik alle series en films die ik wil zien, bij houdt, of ‘Wishlist’ waarin ik de hebbedingen oplijst die ik graag zou willen.

Het mooie aan Wunderlist is dat ik mijn lijstjes kan delen op mijn GSM, iPad en werklaptop en dat ik notificaties kan instellen. Zo vergeet ik niet snel dingen die moeten gebeuren.

Persoonlijke financiën.

Eén van de dingen die ik graag onder controle heb zijn mijn persoonlijke financiën. Ik weet graag wat ik verdien en wat ik uitgeef.  Toen ik alleen woonde hield ik dat al bij, maar samenwonen én een appartement in eigendom, dat vraagt toch iets meer controle.

Ik heb een aantal Google Drive spreadsheets waar ik wekelijks de bewegingen op de rekeningen bij houdt. Daar staan onder andere de vaste kosten al in, noteer ik de variabele kosten en maak ik een projectie waar ik op het einde van de maand zal staan. Broodjes bij de Panos houd ik niet bij, wel geldopnames en kleine onkosten.

Op zondagavond trek ik een half uurtje uit om alles even te verwerken. Ik betaal dan ook meteen alle rekeningen die in de bus zijn gevallen.  Het mooie is dat ik betalingen ook niet langer uitstel dan nodig. Een rekening beschouw ik als zeurende kiespijn: daar wil je toch gewoon zo snel mogelijk van af. Desnoods met de korte pijn.

Kalenders

We hebben hier in huis aan ons bord een gemeenschappelijke kalender hangen. Zo weten we wie wanneer thuis is en of er een babysit moet worden ingezet voor de dochter.  Dat werkt super. Daarnaast heb ik natuurlijk ook mijn eigen Google Calendar waar ik de belangrijke afspraken in bij houdt.

Een goeie tip is om de afvalkalender te importeren in Google Calendar. Zo vergeten we minder snel wanneer de vuilniszakken de deur uit moeten.

De weekmenu

Ten huize is onze weekmenu een belangrijke verandering geweest.  En jawel, vandaag houden we het nog altijd vol. De ene week lukt het al wat beter dan de andere. Maar door onze weekmenu te combineren met onze kalender, hebben we een pak minder stress over boodschappen en koken terwijl we gezond en gevarieerd eten.  Veel van wat we maken gaat bovendien in de diepvries of nemen we een dag later mee als lunch naar het werk.

Nog een tip voor de boodschappen: de self scan in de Carrefour is de max! We zijn er sinds een aantal weken op over geschakeld om de lange wachtrijen aan de kassa’s te vermijden. Maar het échte verschil wordt gemaakt doordat we op de ‘scannette’ de totaalprijs van ons winkelkarretje zien. Niks zo makkelijk als we moeten kiezen in het aanbod van kazen, melken, yoghurts en what-not.

De papierwinkel

Ai! Een pijnpunt! In ons bureaucratisch land krijgt een mens jaarlijks pakken ‘belangrijke’ papieren in de handen geduwd. Belastingformulieren die je maanden moet bijhouden, loonattesten, verzekeringspapieren, contracten, garantiebewijzen, ziekenfondspapieren,… het houdt niet op. Vroeger had ik een klassement met archiefdozen, maar in de vele verhuizen van de afgelopen jaren is alles zo’n beetje verzeild in een paar plastic zakken die nu op archivering liggen te wachten.

Het plan is om opnieuw archiefdozen aan te schaffen, een aanpak te verzinnen en daar eens werk van te maken zodra het kan. Jawel, ik heb er een todo voor aangemaakt in mijn backlog!

Conclusie

Het is natuurlijk allemaal een work in progress, maar het lukt wel aardig om georganiseerd te blijven. Het vraagt ook wel wat tijd en discipline om te leren alle balletjes in de lucht te houden. De beloning is natuurlijk dat we wel alles gedaan krijgen wat we willen of moeten én dat er tijd over is om ook gewoon eens dolce far niente gewijs te luieren in onze nieuwe zetel of eens lekker uit te slapen in het weekend.

Byebye les vacances

Gepost op

Maandagmorgen werd ik terug gewekt tot de harde realiteit van de Werkmens. Gedaan met lang uitslapen. Terug op tijd er uit en mee op de cadans van het openbaar vervoer, de Google Calendar en de timesheets. Het doet pijn om de vrijheid terug te moeten inleveren, en toch ben ik ook wel blij terug aan de slag te kunnen. Er ligt genoeg op de plank om het jaar goed mee in te zetten.

Tegelijk vind ik zo’n vakantie enorm noodzakelijk. Tussen de laatste aaneengesloten 2 weken vrij zijn en deze zaten 4 maanden. De volgende langere time off zal pas voor de zomervakantie zijn. Niet geheel toevallig publiceerden de mensen van 37 Signals vandaag Healthy Benefits for the Long Haul. Lees maar even wat ze allemaal naast het loonzakje krijgen qua vakantietijd. Bovendien wordt elke werknemer om de 3 jaar een maand op sabbatical gestuurd. Ongezien. En zeker ongehoord in de Verenigde Staten.  Het hoger management heeft dan ook duidelijk begrepen waar de klepel hangt.

Instead we focus on benefits that get people out of the office as much as possible. 37signals is in it for the long term, and we designed our benefits system to reflect that. One of the absolute keys to going the distance, and not burning out in the process, is going at a sustainable pace.

In België mogen we niet klagen over vakantie. Door de band genomen zijn er genoeg modaliteiten: voor elk wat wils. En als ik de koppen mag geloven is een burn-out of een depressie dé hedendaagse gesel van het werkvolk.

Hoe kan dat?

Werkgevers beweren dat werknemers teveel hooi op hun vork nemen. Werknemers klagen van stress op het werk en alles wat daarbij hoort. Eerlijk gezegd geloof ik dat alleman en niemand gelijk heeft. Dat er niet één aha-oorzaak is. De wereld bestaat gewoon uit heel veel we-moeten-x-of-y.  Het is maar hoe we ermee omgaan. We zijn geen supermensen die alles tegelijk kunnen. We worden al eens geconfronteerd met tegenslagen. En het idee dat we het leven kunnen plannen, dat heb ik ook al lang laten varen. Neemt niet weg dat we slim kunnen omgaan met onze tijd. Austin Kleon schreef voor het nieuwe jaar een fantastisch artikel getiteld Something small, every day. En daarin schrijft hij:

Don’t say you don’t have enough time. We’re all busy, but we all get 24 hours a day. People often ask me, “How do you find the time for the work?” And I answer, “I look for it.” You find time the same place you find spare change: in the nooks and crannies. You find it in the cracks between the big stuff—your commute, your lunch break, the few hours after your kids go to bed. You might have to miss an episode of your favorite TV show, you might have to miss an hour of sleep, but you can find the time to work if you look for it.

Wat hij eigenlijk wil zeggen: wees gewoon slim met de tijd die je toebedeeld krijgt. Er zal ongetwijfeld, tot ieders frustratie, tijd verloren gaan, maar als je goed zoekt, vind je elke dag wel een gaatje waarin je jezelf kan ontplooien.

Neemt niet weg dat vakantie noodzakelijk is. Omdat we juist dan even de tijd hebben om afstand te nemen van alle “moetens” in ons leven zodat we nadien met een frisse blik kunnen terug keren.

Gepost in Werk | Reageren uitgeschakeld

Transiente tijd

Gepost op

Dag drie. 65 uur sinds 2014 zich aandiende. En ik zit in transiënte tijd. De madame is niet thuis wegens ziekenbezoek. ‘t Jonk komt vanavond terug thuis van een week weg. De drukte van de feestdagen en de eindejaarsperiode hebben we achter de rug. Maandag hervat ik pas de arbeid en dus beschik ik nu over tijd.

Het is geen zee van tijd zoals ik ze vroeger in mijn tienerjaren kende. Het is eventjes een luwte in de dagdagelijkse beslommeringen die anders wel domineren. Een moment van niks-moet-nu-echt. Het is die morzel tijd waar ik plannen voor maak in de waanzin van de ratrace, maar die ik uiteindelijk toch liefst gewoon aan me laat passeren. Het is letterlijk een lege tijd.

Begrijp me niet verkeerd. Er was genoeg om me vandaag mee bezig te houden. Ik heb de afwas gedaan, brood gehaald, een pak data op mijn laptop gearchiveerd, getelefoneerd met mijn grootvader, bitcoins gekocht, een paar berichtjes verstuurd en mijn agenda bijgewerkt.

Het zijn trivialiteiten die de tijd opvullen en dagen zoals deze geruisloos laten passeren.

Schaamteloze dolce far niente.

Gepost in Life | Reageren uitgeschakeld

Vroem vroem

Gepost op

Ondertussen is het zo’n kleine zes maanden geleden sinds ik mijn voorlopig rijbewijs oppikte bij de bevoegde stadsdiensten. Hoe gaat het nu eigenlijk?

Wel, ik bezit zelf geen auto, maar ik leer rijden met de wagen van de madame. En dat is een Volvo V70. Wie het model niet kent en nog niet naar Google is gevlucht: u mag driemaal raden waarom we aan de bijnaam “De Boot” zijn gekomen. Het gaat om een voertuig waar geen einde aan lijkt te komen. De eerste keren achter het stuur waren spannend. Ik was de compacte Opel van de rijschool gewend. Bovendien krijg ik af en toe wel eens een rare blik wanneer mensen de L op de achterruit en de Maxi Cosi van ‘t Jong op de achterbank zien.

Ondertussen ben ik het allemaal wel gewoon. Alles went immers.

Ik mag alleen de baan op met mijn voorlopig rijbewijs. De allereerste keer alleen achter het stuur was de 6 kilometer van huis tot aan de klimzaal. Het is een rechte weg met wat variatie in: een paar lichten, een kort stukje op de ring rond Brugge, een rondpunt en een zone 30. Niks bijzonders. Maar het was toch met klamme handjes, veel koud zweet en doodsangsten.

Ik moet mezelf wel aanporren om te oefenen. Ik kan vlot met de auto overweg, maar het zelfvertrouwen is niet altijd even groot. Soms moet ik wat moeite doen om alle rampscenario’s die mijn brein me voorschotelt, even weg zappen. De stoten die andere wegge/misbruikers soms uithalen (rechts voorbijsteken, volle witte lijnen en arceringen negeren, toeteren, bumperkleven, maximumsnelheid negeren,…) geven me niet meteen die extra boost.

Maar het neemt niet weg dat ik aan het doorbijten ben.

In de vriendenkring is vriendin J. ook volop aan haar stage rijden. Vandaag spraken we met onze respectieve partners af voor een middag intensief oefenen. De eerste januari is dé ideale dag om te oefenen: het was vrij rustig op de weg. Geen al te grote drukte en dus waren de straten van Groot Brugge even een speeltuin voor de beginnende automobilist. We hebben talloze malen geoefend op onze manoeuvres, we hebben van auto gewisseld (De V70 voor een BMW i316 – Van diesel naar benzine) en we hebben onze examenroutes verkend. Er waren kleine frustraties, maar ook overwinningen zoals toen ik keer op keer vlot na mekaar de V70 achteruit geparkeerd kreeg.

De komende dagen en weken ga ik nog veel, heel veel, achter het stuur door brengen. Het idee is om dat autorijexamen in het voorjaar nog af te leggen zodat ik nog tijd heb voor een herkansing mocht dat nodig zijn.

Op dit moment ben ik mild optimistisch over mijn kunnen. Met nog extra oefening moet het heus wel lukken. Want laat ons eerlijk zijn: het is al even geleden dat ik nog de fiets nam richting Brugge. En ik moet zeggen dat ik de koude en nattigheid écht niet mis.

Gepost in Life | Reageren uitgeschakeld

13/14

Gepost op

Het jaareinde is altijd een tijd van zelfreflectie, terug kijken en vooruit blikken. We zijn een jaartje ouder en wijzer. Of we hopen althans dat we het zijn. Wat bracht 2013 en wat verhoop ik voor 2014?

2013 begon professioneel alvast not quite as expected. Een jaar geleden moest ik op zoek naar een nieuwe job. Waar ik nog altijd versteld van sta zijn alle kansen die toen werden aangeboden. Ik ben daar bijzonder dankbaar voor. Uiteindelijk heb ik een plek gevonden bij XIO in Gent. Ik heb heel wat nieuwe mensen ontmoet en ik mocht heel wat oude bekenden een stuk beter leren kennen. Ik kreeg in het afgelopen jaar heel wat uitdagingen voorgeschoteld. Het was aanpassen geblazen en opnieuw richting zoeken. Ik heb flink wat geleerd. Zowel over mezelf als over de technologie. Work in progress. Zo heet dat.

In het voorjaar verhuisde ik. Opnieuw. Ook dat was niet gepland, maar vlak na mijn ontslag ben ik blijven logeren bij de madame om er niet meer te vertrekken. Ik heb hooguit 8 maanden effectief in Ze Crib gewoond.

Wat belangrijker is, dat ik niet alleen introk bij mijn Madame, maar ook bij haar nageslacht. Veel tijd om daar echt vragen over te stellen was er niet. Het gebeurde gewoon.  Dat betekende ook dat ik met ‘t Jonk bruggen moest leren bouwen. Meteen het diepe eind van het zwembad in. Had je me in 2011 verteld dat ik zo snel mee impact zou hebben op een kind, ik had je voor gek verklaard. Neemt niet weg dat ik het vandaag moeilijk zonder ‘t Jonk kan voorstellen. Ze hoort er immers bij en ik ben daar vandaag bijzonder blij mee. Ook dat is work in progress.

En dan zijn er nog al die andere dingen die 2013 de moeite waard maakten.

  • Ik hielp een handje mee in de eerste 3 edities van Pecha Kucha Brugge.
  • Ik haalde mijn voorlopig rijbewijs. Ik probeer zoveel mogelijk te oefenen. Ook dat is work in progress.
  • Ik behaalde mijn KVB2 brevet voorklimmen.
  • Ik trok naar Parijs, Praag en Amsterdam.

Wat hoop ik voor 2014?

Ik wil mijn rijbewijs behalen. Het is niet meer van kiezen, maar van moeten. Ik woon net buiten de stad. Het is doenbaar met de fiets, maar ik heb in het laatste jaar flink wat kilometers in de benen gespaard. Bij mooi weer is het allemaal fun and games, maar in het winterseizoen is het huilen met de pet op.  Ik ben het moe om op weekendavonden afhankelijk te zijn van anderen. Ik ben de wispelturigheid van het openbaar vervoer beu. Ik zou graag mijn vrijheid terug herwinnen. De hoogste tijd dus.

Ik hoop mijn schouderblessure te overwinnen. Sinds half oktober ben ik niet meer in de klimhal geweest. Ik hoop terug te keren, maar de weg zal gaan via een pak bijkomende oefening. En dat zal ook wel flink wat discipline en doorzetting vragen. Ik heb in het najaar ook de loopschoenen aangetrokken, maar ik mocht ze gelijk terug opbergen want dit najaar was een aaneenrijgen van verkoudheden en snotvallingen. Ik hoop dat 2014 beterschap mag brengen.

Ik zou graag iets meer mindful willen zijn. Ongetwijfeld wordt het nieuwe jaar ook een rollercoaster met zijn hoogtes en laagtes. 2013 leerde mij dat ik de dingen nog altijd iets te hard aantrek. Ik zou in 2014 willen leren iets meer afstand te nemen en los te laten. Het heeft weinig nut om te malen over ergernissen of verzuchtingen, klein en groot.

Er is natuurlijk nog zoveel meer. Maar als 2013 mij iets geleerd heeft dan is het wel expect the unexpected.

Gepost in Life | Reageren uitgeschakeld

Welcome home

Gepost op

Gepost in Tube | Reageren uitgeschakeld

Ze Nieuwe Zetel: Ze Saga

Gepost op

Het wordt een beetje en sage, die Nieuwe Zetel.

Al een tijdje hadden de Misses en ik een Nieuwe Zetel op het oog. Ondertussen met hoofdletters want we zijn er zo’n beetje verliefd op geworden. Talloze malen hebben we het toonzaal exemplaar in den Ikea Gent uitgeprobeerd. En elke keer werd hij zo goed gevonden dat we hem zouden kopen zodra het spaarvarken het toe zou laten.

Eind oktober was het zover. Na het spaarvarken te hebben gekeeld, bestelden we een Nieuwe Zetel. Het zou goed 4 weken duren om de drie dozen te leveren. We kozen ervoor om die zelf op te pikken met een gehuurde camionette aan de Wiedauwkaai. Waarom? Omdat we in één moeite ook de oude, pensioengerechtigde zetel zouden kunnen wegbrengen naar zijn final destination.

Vandaag was het dan zover. Met een gammel Renault camionette ging het richting Gent. Maar eenmaal aan de Wiedauwkaai viel het allemaal wat in het water. Bleek dat de zetel, in tegenstelling tot wat ons eerder die week nog telefonisch was bevestigd, niet geleverd te zijn. De mensen ter plaatse leefden met ons mee: blijkbaar waren ze de klachten aan het verzamelen en konden we niet veel meer doen dan rechtstreeks naar de klantendienst van Ikea op de Maaltekouter trekken.

Nu, als er één ding is dat ik Ikea moet nageven, dan is het dat hun klantendienst ons toch wel goed opgevangen heeft.

De baliebediende bekeek de papieren en begon direct met haar collega’s te overleggen en te telefoneren. Het duurde wel even, maar ze bracht ons wel meteen de goede oplossing: de zetel zou pas volgende week, gratis en voor niets, geleverd worden bij ons thuis door hun transportservice, de kosten die wij hadden gemaakt voor het leasen van de camionette werden ons ruimschoots vergoed en we kregen ook nog twee bonnen voor een gratis maaltijd in het restaurant.

Kijk. Dat bedoel ik nu met op de juiste knopjes duwen. Op het moment dat het erop aankomt heeft Ikea ons vertrouwen als klant weten te bewaren. Ok, we kregen vandaag wel geen zetel, maar we zijn eerlijk gecompenseerd. Dat is toch wel het belangrijkste.

Nu, het verhaal heeft nog een staartje. We hadden ook nog twee Ekenas poefjes gebudgetteerd. We konden die ter plaatse uit het schap halen, dus hebben we die met dezelfde moeite maar mee naar huis genomen. Helaas, natuurlijk, uiteraard: ik kon er slechts eentje goed assembleren. De andere heeft een pootje dat ik niet goed vast kan zetten.

De Ikea klantendienst mag zich dus nog aan een extra bezoekje van ons verwachten.

Gepost in Life | Reageren uitgeschakeld

Minecraft: The story of Mojang

Gepost op

Fan van legoblokken? Dan is, Minecraft, publiekslieveling van de Intertubez in de laatste jaren, wel iets voor u.

En chzek it out: er is net een documentaire over Minecraft uitgekomen!

Gepost in Tube | Reageren uitgeschakeld

Lijf en leden

Gepost op

Hoe het tegenwoordig gaat met lijf en leden? Breek me de bek niet open! De laatste weken ben ik een beetje op de sukkel geraakt.

Begin oktober heb ik het klimmen weer moeten laten voor wat het is. De ontsteking in mijn rechterschouder stak zijn lelijke kop terug op. Na twee weken pijn heb ik het tijdens een doktersbezoek op tafel gegooid. Ik kreeg rust, veel ijs en ontstekingsremmers voorgeschreven. En een kine-kuur. Wegens praktischer ben ik te rade gegaan bij de kinesist op het einde van de straat. Voorlopig houdt hij het op duwen, trekken en sleuren op de schouder om de boel los te krijgen en het genezingsproces te activeren. Zijn verdict: zolang ik klim zal ik daarnaast nog extra oefeningen moeten doen met gewichten. Het is niet de bedoeling om een spierbundel te worden, wel om mijn schouderspieren aan te scherpen. Anders zal ik altijd blijven sukkelen met ontstekingen. Urgl.

Zo goed als ik wat gerecupereerd geraakte van de verkoudheid, werd ik, en een pak collega’s, geveld door een bijzonder gemeen buikvirus. Ik heb twee dagen rillend in de zetel doorgebracht terwijl ik overleefde op thee en cracotten. Gelukkig verdween het beestje even snel als het zich in mijn maag had genesteld.

Door al dat geziek heb ik sinds half oktober geen 100 meter meer gelopen in mijn looptenue. Ik hoop binnenkort terug de loopschoenen te kunnen aanbinden en rustig aan opnieuw van start te gaan.

Die keer dat we gewonnen hadden

Gepost op

De Misses deed het zo maar eventjes: een televisie winnen. Dat ging zo. Op de morgen van Allerheiligen aan het ontbijt trok ze haar laptop even dichterbij om vervolgens op te springen en te roepen “We hebben gewonnen! We hebben gewonnen!!” De avond voordien gaf Café Corsari voor 60 jaar televisie elke minuut van de uitzending een televisie weg aan de eerste die het juiste antwoord op een vraag via hun website wist binnen te schieten. Nodeloos te zeggen dat de website het na twee vragen al voor bekeken hield. Maar de Misses hield dapper vol en wist er dus eentje te winnen.

Nu ben ik eerder terughoudend als het over winnen en gratis-voor-niets gaat, maar na wat heen en weer mailen mogen we dus morgen naar Antwerpen afzakken om daar deel uit te maken van het publiek van de live uitzending. Naderhand mogen we ons gewonnen toestel in ontvangst nemen. Ik weet niet wat ik spannender vind: een televisie opname bijwonen (nog nooit gedaan, hey!), of effectief met een voor-niets televisie in de kofferbak terug huiswaarts mogen rijden.

Gepost in Life | Reageren uitgeschakeld

Een nieuw mobieltje

Gepost op

Ik heb een nieuw mobieltje aangeschaft. Mijn vorig toestel begon na twee jaar zijn pluimen te laten. Nochtans is er niks mee: ik kan nog altijd bellen, berichtjes sturen,… alleen gaat het allemaal veel trager. Tot daar niks nieuws onder de zon. Het probleem is dat de software steeds meer eist van de hardware. Toch wel jammer dus geavanceerd stukje technologie zo snel veroudert. Daarom geef ik ook niet graag extravagante bedragen aan mobieltjes uit. Een iPhone vind ik dan ook walgelijk prijzig.

En dus koos ik voor het alternatief. Terwijl op de Europese markt sterkhouders Apple, Samsung, Sony en HTC het mooie weer uitmaken, zijn er ook elders in de wereld zeer interessante spelers te vinden. Denk maar aan Huawei en Oppo. Zij bieden Android toestellen aan die niet moeten onder doen voor het aanbod van het Koreaanse Samsung.

Het Chinese Xiaomi is momenteel een rijzende ster en oprichter Lei Jun wordt zo’n beetje beschouwd als China’s Steve Jobs. Het bedrijf weet de krachten te bundelen en wist onlangs zelfs een groter markaandeel dan Apple in China te veroveren, aldus Forbes. Hoe ze het doen? Regelmatig updates uit brengen tegen scherpe prijzen: hun vlaggenschepen gaan voor de helft van de prijs van een iPhone of een Galaxy maar zijn even krachtig en hun op Android gebaseerde besturingssysteem MIUI is een stevige concurrent voor iOS.

En dus besloot ik om vorige zondag via ibuygou.com een MI-2S te bestellen. Woensdagmorgen had DHL het pakje al geleverd. Ideaal om het verlengde weekend mee te beginnen! Tot dusver zijn de eerste ervaringen positief.

Het eerste wat opvalt is dat de interface nogal hard doet denken aan iOS. Niet verwonderlijk want waarom zou Xiaomi het warm water opnieuw proberen uitvinden? Het ding komt ook in twee talen: Chinees en Engels. Wat Xiaomi goed begrepen heeft is dat je de markt maar kan veroveren door een community rond hun producten te cultiveren. En dat kan door mensen de vrijheid te geven om hun toestel naar hun hand te zetten.

Zo hebben ze voor de Europese markt gewoon een forum opgezet waar fans vertalingen onderhouden van de firmware. Iedere vrijdag geeft Xiaomi een update van hun officiële versies, en een dag later zijn de door de fans vertaalde versies beschikbaar. Het mooie is dat Xiaomi die vertaalde firmware toelaat. Via de Updater app kan je die met twee klikken zonder meer installeren. Instant win.

Een ander punt waar je die vrijheid goed merkt is de apps market. Standaard komt het toestel met een door Xiaomi beheerde market, maar je kan doodeenvoudig ook de gewone Google Play app installeren zodat je toegang hebt tot alle apps.

Tenslotte is het toestel dat hier nu naast mij ligt qua hardware even krachtig als de dubbel zo dure Samsung Galaxy S4. Meer zelfs, het verslaat laatste genoemde in elke benchmark. Ik hoop dus dat mijn toestel daarmee de komende jaren vlotjes zal blijven draaien.

Nu, er is wel een adder onder het gras: ik heb wel garantie, maar geen Europese garantie. Is er iets met het toestel – even afkloppen – dan kan ik niet zomaar een winkel binnen stappen. Nu, gezien de prijs vind ik dat ook weer geen zo’n groot bezwaar. Maar toch, als je er aan houdt: best wel in overweging nemen.

Gepost in Techtalk | Reageren uitgeschakeld

The right kitchen knife

Gepost op

if you’re a carnivore you want to certainly add someting like this to your arsenal

Alton Brown. Plezante TV kok extraordinaire. We weten weer wat te bekijken dit weekend.

Gepost in Tube | Reageren uitgeschakeld

Schnirff

Gepost op

Koud, nat, winderig,… het heeft even geduurd maar het najaarsweer heeft me dan toch eindelijk op de knieën gekregen. Een kleine drie weken snotteren en kuchen kwamen gisterenavond tot hun hoogtepunt.

Vandaag  geraakte ik niet veel verder dan de zetel. Te suf om écht productief te zijn.

Blergh.

Running shoes

Gepost op

De kop is er af. De eerste kilometers heb ik in de benen. Deze week heb ik voor het eerst gelopen sinds de collegejaren. Anderhalf decennium terug was dat wekelijkse prik: lopen rond het voetbalveld, coopertests, duurlopen,… Het ging me toen allemaal vrij goed af. Toen ik de schoolpoort achter mij liet, gingen de versleten adiddas lopertjes aan de haak.

Tot deze week.

Sinds ik Born to Run uit heb, is het terug beginnen kriebelen. Zomaar sportschoenen aantrekken en löss gaan leek me geen zo’n strak plan. Ik heb in de laatste jaren per slot van rekening, buiten de klimavonturen en de fietsafstanden, vooral heel veel op een bureaustoel gezeten.

De Decathlon was ideaal om goedkoop wat trainingskleren te scoren, maar de sportschoenen, die heb ik gekocht in een gespecialiseerd Running Center.  Ik werd er op de loopband gezet terwijl er een camera op mijn hielen was gericht.  Mijn rechtervoet komt correct neer, maar mijn linkeronderbeen knikt licht naar buiten. Met wat goeie raad van de specialist stapte ik met een paar aangepaste Izumi’s buiten. Een kleine investering, maar wel eentje waarmee ik heel wat ellende hoop uit te sparen in de nabije toekomst.

Om de motivatie er in te houden heb ik mij Zombies, Run! aangeschaft.  De premise: je bent terecht gekomen in een post-apocalyptische wereld waar zombies de dienst uit maken. Als ‘Runner Five’ moet je missies oplossen voor een kleine gemeenschap die zich terug getrokken heeft in één van de laatste menselijke bastions. Je moet de veilige muren van de basis ruilen voor de gevaarlijke buitenwereld waar je lopend zombies moet zien te ontwijken om voorraden te verzamelen. Tijdens je oefensessie krijg je via je oortjes instructies. Elke missie brengt je iets verder in de verhaallijn. Clever, want je wil weten wat er verder gebeurt en dus ga je verder mee in het verdoken trainingsschema.

En dan staat een mens op een donkere oktoberavond aan de voordeur in zijn nagenieuwe jogging en hagelwitte lopertjes. En zet de dwingende stem van een radio-operator je aan om in een  jog tempo van start te gaan.

Het eerste doel is mijn lichaam langzaam te laten wennen aan het lopen. Dit is niet hetzelfde als klimmen of fietsen.  Lopen moet je blijkbaar leren. Voorzichtig opbouwen is de mantra.

Dus liep ik begin deze week voor het eerst. Ik koos voor een tempo dat mij goed lag. Ik voelde hoe mijn t-shirt zich vol zoog met zweet terwijl ik focuste op mijn ademhaling. Een goede 30 minuten later had ik de eerste 5 kilometer achter de rug. *slik* Is dat niet waar al die Start To Run fans naar toe werken? Was dat te veel? Heb ik te snel gelopen? Of ben ik gewoon in betere conditie dan ik zelf vermoedde?

De volgende twee dagen deden mijn benen pijn. Ouch! Tegen dag drie trok de pijn weg. Goed. Spierpijn dus. Voldoende rust nemen tussendoor is het ordewoord. Het weer zat de laatste dagen tegen, dus dat kwam mij even mooi uit.

Gisteren was het kalm en fris. Ideaal om opnieuw te lopen. Weer dezelfde afstand en ietsje meer. Nu gaat het een stuk beter. Ik probeer opnieuw toe zoeken naar het juiste tempo en de juiste loopwijze. Bovenal: ik probeer te luisteren naar mijn lichaam. Beginnen de kuiten ongemakkelijk aan te voelen? Kies dan voor een wandeltempo. Voel ik mijn hart hard bonzen? Schakel een versnelling lager.

De spierpijn steekt vandaag minder hard door. Opnieuw laat ik er een paar dagen tussen om te recupereren. Oostkamp is niet zo heel erg groot, maar best wel een mooie speelterrein om zombies te ontlopen.

Ik ben benieuwd waar het verhaal mij zal leiden.