Mollom power

Gepost op

‘t Moet ergens van eind 2009 geweest zijn dat ik ogenschijnlijk nog gewerkt heb aan WP Mollom, een plugin voor WordPress die toelaat om comment spam te bestrijden via Mollom. De versie die op mijn blogje staat heeft sindsdien geen updates meer gekregen. En dat laat zich duidelijk voelen. Ik krijg af en toe te horen dat het niet zo eenvoudig is om commentaar hier achter te laten. En daar ben ik me maar al te bewust van.

Hoog tijd voor een nieuwe versie dus.

In het laatste anderhalf jaar heb ik, samen met anderen, af en aan gewerkt aan een opvolger. Er is nog geen eerste, stabiele versie van uit, maar ver zitten we er niet meer van af. Ik hou aan het principe eating your own dog food en dus heb ik bij wijze van test de opvolger op mijn blogje ingezet. Het idee is natuurlijk dat spam geblokkeerd blijft, maar dat jullie, lezers en lezeressen, een pak minder zullen worden gehinderd.

Voor de geïnteresseerden: je kan al eens neuzen in de code (gebruiken op eigen risico!). Pas als alle bugs er uit zijn geijzerd, komt de eerste stabiele versie uit. Nog even geduld dus.

We zijn razend benieuwd hoe de testversie presteert!

Verlengd weekend

Gepost op

Zo. Het extralange weekend zit er bijna op. En dat het een productief weekend was. Zo deed ik sinds vrijdagavond…

  • … van kookles
  • … van ontbijten in Pain Quotidien
  • … van klimmateriaal kopen
  • … van studeren voor mijn theoretische autorijexamen.
  • … van groeifeest vieren
  • … van uitslapen op zondag
  • … van meer studeren voor mijn theoretisch autorijexamen
  • … van etentje met de schoonfamilie
  • … van leeghalen en opruimen van mijn appartement.
  • … van nog meer studeren voor mijn theoretisch autorijexamen
  • … van koken en van huishouden
  • … van afleggen en slagen voor mijn autorijexamen (49/50 Booyah!)
  • … van inschrijven in de rijschool voor praktijklessen. (Juni = drive ’till I drop!)
  • … van pasta’tje in Brugge
  • … van nog meer leeghalen en opruimen van mijn appartement
  • … van containerpark
  • … van Grote Boodschappen in de Delhaize
  • … van het tot leven weken van de doodgewaande Wii
  • … van het halen van batterijen in de Euroshop in Veldegem (en hard wenen omdat ze daar de juiste niet hadden).
  • … van het verslepen van een PVC regenput van 5000 liter (en het omploegen van de tuin van de buren van H.)
  • … van het uittesten van de Wii (Wii Fit, where have you been all my life!)
  • … van finaal leeghalen van het appartement
  • … van plaat beschrijven van het appartement (Boorgaatjes in muren, en gebroken tegels tellen!)
  • … van academische zitting bijwonen voor de pensioenviering van mijnheer mijn vader
  • … van plotting & scheming met de broers
  • … van stofzuigen en van ordenen

Kpeis dat de resterende werkweek mij nog deugd gaat doen.

Kon Tiki

Gepost op

Ik las voor het eerst over Thor Heyerdahl en zijn Kon Tiki in de Bonte Boeketboeken van Gaston Van Camp.

Thor Heyerdahl, die mocht ik nog genieten toen ze hem nog eens oprakelden voor de Openingsceremonie voor de Olympische Winterspelen te Lillehammer (1994).

Maar dus. De man voer met een balsahouten bootje over de Stille Oceaan van Zuid-Amerika naar Polynesië. In 1947. In bijzonder primitieve omstandigheden. Faut le faire. Heyerdahl was dan ook niet de eerste de beste.

Niet moeilijk dat Hollywood vroeg of laat meneer Heyerdahl zou leren kennen.

Alvast op de iMDB watchlist geplaatst!

Les vacances

Gepost op

Meldt De Standaard:

CD&V wil de duur van de zomervakantie inkorten van negen tot zes weken. Sterke zowel als minder sterke leerlingen hebben baat bij iets minder lang weg te blijven van de schoolbanken. De eerste groep mist uitdagingen. De tweede loopt een grote achterstand op tijdens de vakantie. Daarnaast schept een kortere zomervakantie ook meer ademruimte in de loop van het schooljaar (bv. voor stageperiodes, leerzorg, sport, extra verlofdagen tijdens het jaar).

Ik ben daar dus tegen.

Niet zozeer omdat het van CD&V komt. Laat staan dat dat het om twee weken “minder” zou gaan. Neen. Ik ben tegen omdat het afleidt waar het de discussie eigenlijk over zou moeten gaan: kwaliteitsvol onderwijs.

Van de groep met een achterstand zal de overgrote meerderheid heus geen inhaalbeweging maken door de vakantie met twee weken in te korten. En de sterkeren zullen niet extra worden gemotiveerd met twee weken extra school.

Ik ben geen leraar dus ik kan niet echt zeggen of het nu beter of slechter is dan vroeger. Wat ik wel merk is dat ons onderwijs nog altijd te weinig aansluit met de arbeidsmarkt. Jongeren die tijdens hun laatste jaar stage doen komen dan pas in contact met de werkvloer en dat is laat. Zeer laat. En dan is er nog de discussie over vaardigheden versus kennis. Want is het niet nuttiger dat je leert initiatief te nemen eerder nog dan dat je dynastieën van Romeinse keizers van buiten blokt? Voer voor controverse daar!

Waar het eigenlijk in de grond over gaat is kwaliteit. Niet kwantiteit. Hoe organiseer je het onderwijs, of beter het schooljaar, zodat leerlingen optimaal en degelijk worden begeleid en opgeleid tot volwaardige, kritische, met kennis & attitude gewapende deelnemers van onze samenleving?

Ik denk dat je vandaag met 10 maanden al heel wat kan bereiken als je die tijd nuttig in vult. Als je discussieert over twee weken minder vakantie in functie van vage, verzwegen besparingen en slecht afgelijnde doelstellingen, dan schort er iets aan je visie op beleid.

Raspberry Pi: de eerste week

Gepost op

O ja. Mijn Raspberry Pi werd eerder deze week geleverd. Er landde een mooie kartonnen doos van SOS Solutions. In de doos zat de Pi en een aantal kabels. Ik moest enkel maar de stroom & de TV aansluiten, een toetsenbord en een muis opduikelen en de SD kaart inklikken.

Mijn Pi werd geleverd met OpenELEC, een Linux distributie die dienst doet als Mediacenter software. Ook qua software moest ik dus niets extra’s installeren. Zodra ik de stroom aansloot schoot er leven in de Pi.

De grootste hindernis van die eerste avond was de netwerkaansluiting. Ik had gekozen voor een extra TL-WN723N Wireless adapter over USB. De Pi heeft immers enkel een kabelaansluiting en ik wilde een extra kabel naar mijn router vermijden. Helaas slaagde ik er niet in om het apparaatje aan de praat te krijgen. Af en toe was er reactie, maar elke poging strandde met de melding dat OpenELEC geen verbinding met het netwerk kon maken. Liever dan verder te knoeien heb ik dan toch maar een extra netwerkkabel aangeschaft.

De Pi beschikt slechts over 2 USB aansluitingen. Net voldoende om mee uit de voeten te kunnen. Dat ik de TL niet kan gebruiken is dus nog niet eens zo erg. In de ene steekt momenteel een Apple keyboard die ook als USB hub dienst doet en waaraan meteen ook mijn muis hangt. Op termijn verdwijnen die waarschijnlijk aangezien ik via een shell de Pi vanaf het netwerk kan benaderen als het op onderhoud aankomt. Aan de andere aansluiting hangt er een externe LaCie harde schijf.

Het wordt pas echt ideaal als je een netwerkschijf (NAS) in je netwerk hebt steken. In mijn geval is dat een Apple Time Capsule. Ik kan de bestanden vanaf elke machine benaderen. Ideaal want zo kan ik via mijn laptop mij mediabibliotheek beheren. De Pi hoeft dan niet echt veel meer te doen dan die bestanden over het netwerk te streamen naar de TV. Wel wil ik op termijn een dedicated NAS schijf aanschaffen en de Time Capsule terug inzetten waar ik ze oorspronkelijk voor had aangekocht: backups maken van mijn Macbook!

Wie TV zegt, zegt afstandsbediening. Ik kan lopen aanklooien met CEC, maar waarom het mezelf moeilijk makkelijk als het makkelijk kan? De feitelijke mediacenter software is XBMC en die heeft een soortement afstandsbediening app voor Android en iOS. Via mijn GSM kan ik over het netwerk dus perfect mijn Pi aansturen en navigeren door de catalogus. Ideaal!

De volgende stap is om ook muziek uit de Pi te laten komen. Ik kan daar alle kanten mee uit. Er is ondersteuning voor AirTunes en er is ook al iemand die de Pi heeft geïntegreerd als Spotify Server.

Ben ik tevreden over de aanschaf? Tot nu toe wel. Een paar quirks niet na te spreken. Qua prijs kom ik op ongeveer hetzelfde uit als een Apple TV. Alleen is dit een open systeem en kan ik dus met mijn Pi later nog altijd alle kanten uit.

Superman

Gepost op

Van sommige mensen kan je het CV gewoonweg niet verzinnen. Neem nu dat van astronaut CJ Cassidy.

Honor graduate of Basic Underwater Demolition/SEAL (BUD/S) Class 192. Awarded the Bronze Star with combat ‘V’ and Presidential Unit Citation for leading a 9-day operation at the Zharwar Kili cave complex – a national priority objective directly on the Afghanistan/Pakistan border.

[...]

Ten years as a member of the U.S. Navy SEAL Teams. Specialized tactics include long-range special reconnaissance (vehicular and foot patrols); direct action building assaults; noncompliant ship-boardings; desert reconnaissance patrols; combat diving; underwater explosives; and a variety of air operations, including parachuting, fast roping, and rappelling. He made four six-month deployments: two to Afghanistan, and two to the Mediterranean.

[...]

Cassidy volunteered for and completed a week-long, 180-mile charity kayak paddle from Norfolk, VA to Washington, D.C. to raise money and awareness for the Special Operations Warrior Foundation.

[...]

Cassidy was selected by NASA in May 2004. In February 2006, he completed Astronaut Candidate Training that included scientific and technical briefings, intensive instruction in shuttle and International Space Station systems, physiological training, T-38 flight training, and water and wilderness survival training.

[...]

In July 2009, Cassidy completed his first space flight and logged more than 376 hours in space, including 18 hours and 5 minutes of EVA in three spacewalks.

Momenteel vertoeft meneer Cassidy reeds 34 dagen in het Internationaal Ruimtestation.

Ik kan me wel voorstellen dat je je met zo’n CV moeilijk nog bij een ‘normale’ werkgever kan aanbieden. Al was het maar omdat je net nauwelijks kan verzinnen. Niet dat dat waarschijnlijk nog echt hoeft als je zo tussendoor met een Northrop T-38 Talon leerde vliegen.

20 jaar WWW

Gepost op

Ha! Het web werd vandaag een frisse twenty-something!

On 30 April 1993, CERN made the source code of WorldWideWeb available on a royalty-free basis; the software was free for anyone to use, and remains so today. Web usage exploded as people started setting up their own servers and websites. By late 1993 there were over 500 known web servers, and the WWW accounted for 1% of internet traffic, which seemed a lot in those days (the rest was remote access, e-mail and file transfer). Twenty years on, there are an estimated 630 million websites online.

Meer: info.cern.ch

Raspberry Pi

Gepost op

Ik spreek er al lang van: een personal media center! Op mijn eigen appartement is het er ook niet echt van gekomen om iets te bouwen. Nu, mijn TV & Belgacom abonnement werden onlangs naar Het Lief verhuisd.  Gisterenavond zat ik me andermaal te vergapen aan de uitgebreide setup van T. De hoogste tijd dus om daar verandering in te brengen.

De kern van zo’n Media center is een HTPC. Ik zou natuurlijk voor Apple TV kunnen gaan, maar vind het leuker om zelf te kunnen knutselen. Dit lijkt me een mooi persoonlijk project. En dus heb ik mij vandaag een Raspberry Pi besteld met alle toeters en bellen. Klein, licht, zuinig en voorzien van alle noodzakelijke aansluitingen. Ideaal. Het besturingsysteem is Linux based & de software is open: ik kan het dus helemaal naar mijn hand zetten.

Volgende week wordt het toestel geleverd. Ik ben benieuwd!

Pecha Kucha Brugge

Gepost op

Op 2 mei vindt er een Pecha Kucha Night Brugge plaats! Wannes F., Robbie B. & Stijn B. en mezelve zijn we sinds begin februari in de weer. In Gent worden er al langer Pecha Kucha Nights georganiseerd, dus we vonden het meer dan de hoogste tijd om ook in Brugge er eentje te organiseren.

Wat is een Pecha Kucha?

Pecha Kucha, of “chit-chat” in het Japans, is een presenteerwijze waarbij een onderwerp in 20 slides met voor elke slide 20 seconden wordt toegelicht. Het idee is dat je zo een PechaKuchaNight kan organiseren met een pak sprekers die elk een korte powertalk geven. Het concept werd oorspronkelijk uitgevonden door het architectenbureau Klein-Dytham in Tokio en heeft sindsdien de wereld veroverd.

Deze week vond nog de PechaKuchaGhent editie 13 plaats. Natuurlijk zijn wij ook daarheen afgezakt: het smaakte naar meer!

Meer info: http://www.pechakucha.org/

Welke onderwerpen?

Wel, doorgaans worden de sprekers gezocht in de wereld van innovatie, creativiteit, architectuur, cultuur, design, fotografie,… We zijn er van overtuigd dat ook Brugge een pak creatief talent in huis heeft en we wilden met onze eerste PechaKuchaNight een forum bieden.

Wie komt er allemaal?

We hebben een mooie, diverse line-up. Voor elk wat wils.

- Jeffrey Vanhille, meubelhermaker
- Seppe Van den Berghe, muzikant, illustrator en grafisch ontwerper
- Wim Ballieu, Balls & Glory
- Kirsten Willem, conversation manager Club Brugge
- Davy Denduyver, student Beeldende Vormgeving
- Pierre Muylle, directeur van MADmusée
- Frederik Lamote, Romantify
- Pieter Van Eenoge, zelfstandig illustrator
- Maud Bekaert, letterbeeldhouwster
- Lien Dereere, Burlesque artieste

Praktisch?

Alle communicatie vind je terug op Facebook. Voor de eerste editie is er een event pagina waar je je op kan inschrijven. Het hoeft natuurlijk niet, je bent immers vrij welkom. De toegang is gratis. Maar als je even laat weten of je komt, hebben wij een beter idee hoeveel toeschouwers we mogen verwachten. En er is natuurlijk ook een fanpagina!

We doen dit natuurlijk niet alleen. Onze avond wordt ondersteund door Villa Bota / Het Entrepot in kader van de World Wide Week. Een initiatief waarbij beide organisaties de deuren open gooien voor het brede publiek. Zowel virtueel als in ‘t echt.

Onze #PKB1 gaat door op 2 mei vanaf 20h in Villa Bota // Astridpark 8 // 8000 Brugge.

Harlem Shake

Gepost op

Yours truly deed van internet meme en ging eerder deze week totaal los in de Harlem Shake van de Brugse Bergstijgers. Het resultaat mag er meer dan zijn.

Beestjes

Gepost op

Het begon ergens in februari met een lelijke verkoudheid. Sindsdien hoest ik mij de ziel uit lijf. De voorbije maanden was het met ups en downs maar twee weken geleden besloot ik dat een doktersbezoek aan de orde was.

Puffers met cortisonen en hoestsiroop zijn sindsdien mijn deel. Alles in de hoop van die blaf en dat eeuwige gevoel dat er iets in mijn keel is blijven hangen, af te raken.

Helaas mocht het niet baten. Vanmorgen werd ik zelfs wakker met een pijnlijk binnenoor. En dus maakte ik vanavond weer mij opwachting in het dokterskabinet. Blijkbaar zijn het hardnekkige beestjes. Er wordt gedacht aan Mycoplasma Pneumoniae. En dus word ik nu terug richting pharmacie gestuurd met twee voorschriften voor een batterij medicatie.

Slaan de antibiotica niet aan, dan wordt het een bloedonderzoek.

Urrr.

Counting my blessings

Gepost op

‘t Zit soms in de kleine dingen. Gelijk in plaats van thuis spaghettisaus op te warmen, improptu naar de Pili Pili te trekken om daar van tapas en een Pasta Maison vergezeld van een glas Oude Kaap Merlot/Shiraz 2010 te genieten. En natuurlijk een ijsje Bacio/Panna Cotta bij Da Vinci om af te sluiten!

Things keep a changing

Gepost op

In de categorie: dingen die ik nauwelijks een jaar, laat staan een half jaar, geleden niet bepaald had zien aankomen.

  • Ondertussen reeds zo lang bij het Lief verblijven dat ik de term “logeren” toch wel bijzonder breed moet beginnen interpreteren.
  • Zeker als je Poäng draaizetel, TV en gezellige Orgel Vreten bij datzelfde Lief een plaatsje hebben gevonden.
  • Reacties van kleinhandelaars tegen de Mini van het Lief genre: “Ah, wilt ge een paaseitje? En de papa mag er ook eentje nemen!” Erm… *kuch*… 
  • De nieuwste versie van de theorie/praktijk oefenboekjes voor de rijschool in huis halen.
  • Een andere dagelijkse stopplaats bij het pendelen met de trein dan diegene waar je initieel voor tekende.

Soms, hé.

Klimmen

Gepost op

Sinds de klimzaal in Brugge werd geopend, zijn kameraad B. en mezelve lid van de Brugse Bergstijgers. Dat bleek een fijne beslissing te zijn want in de laatste 6 maanden hebben we ongelofelijk veel geleerd.

Eerst behaalden we ons brevet KVB1 toprope, dan volgde ik een cursus klimtechnieken en sinds vorige week hebben we beiden ons brevet KVB2. Daarmee mogen we indoor voorklimmen.  Die laatste behaalden we niet zomaar even. We moesten een cursus van een paar lessen volgen gevolgd door een theoretisch en een praktisch examen. Touwtechnieken, leren knopen leggen, materiaalkennis,… en natuurlijk veel oefening in de zaal in een kleine groep. Heel intensief, maar heel erg leuk en spannend om te doen. Routes die je toprope weinig uitdaging lijken te bieden, worden opeens heel andere koek. Je moet opeens met een pak meer factoren rekening houden: heb ik goed ingepikt? Wat zijn de volgende stappen die ik ga zetten? Waar moet ik eindigen zodat het touwverloop OK blijft?

En da’s nog “maar” indoor want als afsluiter van de cursus nam de sectie ons als toemaatje mee naar de Ardennen voor een dagje voorklimmen op rots in Durnal.  Met sneeuwweer en temperaturen net boven vriespunt was ik toch blij dat ik ter elfder ure nog thermisch ondergoed en extra uitrusting had aangeschaft.  Klimmen op rots is toch iets helemaal anders dan in de zaal. Geen gekleurde grepen die je zeggen hoe je moet  klimmen. Inpikpunten die opeens een paar meter uit elkaar staan en waar je even naar moet zoeken.  Natuurlijk de adrenaline wanneer je buiten, meters boven de grond op een richel staat in de wetenschap dat een misstap je een voorklimmersval van een paar meter kan opleveren. En de ontlading wanneer je veilig terug op de grond staat.

What’s next? Een cursus KVB3, rotsklimmen, wordt voorlopig niet ingericht. Gelukkig zijn er in de klimzaal nog uitdagingen zat.  Met ons nagelnieuwe brevet op zak is het kwestie van nu zelf te oefenen. Al was het maar om voldoende vertrouwen te krijgen in het voorklimmen want na een maand cursus, moet dat er echt nog wel komen.

Plattan

Gepost op

Sinds jaar en dag heb ik muziek in de oren wanneer ik onderweg ben. Aangezien reizen een aanzienlijk deel van mijn bestaan uitmaakt, is goed audiomateriaal een minimale vereiste.

Ik heb veel plezier gehad van de Sennheiser CX200. Goeie geluidskwaliteit en de dopjes zitten aangenaam in het oor. Alleen, er zat geen doosje bij om de rubberen oortjes op te bergen. En dus rol ik die nogal al eens snel rond mijn GSM (Spotify!). Aangezien de rubberen oortjes los zitten, ben ik er al enkele onderweg kwijt geraakt. Niks zo frustrerend als merken dat je zo’n dopje kwijt bent. Gelukkig komt de verpakking met een aantal reserve, maar na enkele keren mag je nieuwe kopen.

Niet ideaal.

En dus ben ik op zoek gegaan naar een alternatief. Oortjes zijn heel klein en makkelijker weg te bergen dan een zware koptelefoon, maar de laatste jaren is er in dat departement ook wel heel wat veranderd. Er is een nieuwe markt ontstaan waarbij de lichtgewicht DJ hoofdtelefoons een nieuwe lijn neefjes kreeg: reis- en straat hoofdtelefoons.  Sony, AKG,… hebben zo wat reeksen uitgebracht, maar wie een beetje rondkijkt ziet vooral veel designerphones zoals WESC, Dr Dre Beats, SkullCandy in het straatbeeld.

Zelf wilde ik dus wel de overstap wagen naar een makkelijk opbergbare hoofdtelefoon met goede geluidskwaliteit. In de FNAC kon ik er verschillende paren paar uitproberen. Ik dacht eerst even aan WESC Piston maar zonder goeie on line reviews wilde ik er mij niet aan wagen. Uiteindelijk ben ik gevallen voor het scandinavische minimalisme van de UrbanEars Plattan. Ze klonken veruit superieur tegenover de rest van het gamma dat uitgestald lag.

Ik heb ze ondertussen al even uitgeprobeerd. Op zich zitten ze heel gemakkelijk, het geluid is super en kwalitatief voelt alles heel duurzaam aan (Metaal! Canvas bekleding!) Alleen beginnen ze wel na een uurtje constant luisteren pijn te doen aan de oren. Ik vermoed/hoop dat dat met het dragen wel zal beteren als de hoofdband zich wat kan zetten. Ik ben in ieder geval heel tevreden met de aanschaf!

Via Facebook kreeg ik overigens nog de tip om eens te kijken naar de Capital van AiAiAi mocht de Plattan mij niet bevallen.

Neen!

Gepost op

Ik ben een beetje aan het rondlezen en ik kwam op  Saying “No!” uit van Jason Santa Maria. De man is een topdesigner uit New York en is één van die talenten die reeds websites mocht bouwen voor de Groten der Aarde. Zijn artikel gaat over neen leren zeggen. Bekijk vooral eerst even de 20 minuten durende opname gemaakt naar aanleiding van Creative Mornings.

Voor mij is het een redelijke eye opener. Hier is een grote meneer met pakken talent en ervaring die met dezelfde problemen geconfronteerd wordt. Je krijgt van alle hoeken enthousiaste vragen om mee te doen, te engageren, tijdelijk of op lange duur. En iedereen staat voor hetzelfde probleem: durf maar eens neen te zeggen! Wel, Jason heeft met vallen en opstaan leren “Neen!” zeggen. En dat hoort iedereen uiteindelijk te leren.

De voorbije jaren heb ik van alles geprobeerd. Als jonge twintiger ben je op zoek naar jezelf, er is een informatie revolutie aan de gang en je wil elke kans grijpen die je kan om ervaring op te doen, door te groeien, geld te verdienen,… Niks mis mee. Maar voor je het weet werk je van ‘s morgens tot ‘s avonds en verlies je jezelf in je eigen engagementen.

En op een dag kom je uiteindelijk je eigen grenzen tegen.

Hoezeer de kansen ook voor het rapen liggen. Vaak moet je keuzes maken. En dat is wat Jason wil vertellen: je kan overal “Ja!” tegen zeggen. Maar “Neen!” is minstens zo belangrijk. Het laat je toe om ruimte te creëren voor de dingen die er voor jou uiteindelijk toe doen. Is een “Neen!” daarom negatief? Helemaal niet, want dankzij een “Neen!” kan je je aandacht beter verdelen onder die dingen waar je een volmondig “Ja!” tegen zei. Met een duidelijk “Neen!” toon je even goed wie jij bent en hoe je in mekaar steekt.  Een “Neen!” hoeft ook niet exclusief of permanent te zijn. Ook als is ze klaar en duidelijk, door deuren te sluiten zet ze misschien andere open. Zowel voor jou als de tegenpartij.

Zullen mensen je er op aan kijken? Misschien. Maar sinds ik “Neen!” langzaam ben beginnen leren gebruiken, heb ik ontdekt dat het allemaal best wel meevalt. Zolang je “Neen!” maar in zijn context plaatst. En als ze in alle eerlijkheid wordt uitgesproken, dan wordt iedereen uiteindelijk er beter van.