Stardust

Gepost op

Hij stond al lang op mijn lijstje: Neil Gaiman. Auteur van Good Omens, American Gods, Coraline en nog zoveel meer. En dus zoefde ik in de laatste weken door Stardust.

Neil Gaiman - Stardust

Neil Gaiman – Stardust

Het verhaal begint in het Engelse dorpje Wall waar de tijd is blijven stilstaan en de mensen nogal ouderwets, quasi-Amish leven.  De naam van het dorpje is niet toevallig want het ligt vlak naast een Muur.  Aan de andere kant van de Muur ligt Faerie. Maar daar komen de mensen van Wall nooit. Tenzij eens in de negen jaar. Dan zakken de mensen van Faerie af naar de weiden vlak naast de Muur om er hun tenten op te slaan en er een jaarmarkt te houden. Door een gat in de Muur komen druppelen de inwoners van Wall dan de markt binnen om goederen, specerijen en Wonderlijke Dingen uit Faerie te kopen. Hoofdrol is voor de jonge Tristran Thorn. Op een avond ziet hij samen met Victoria Forrester een ster vallen in Faerie. Hij belooft met Victoria te zullen trouwen als hij er in slaagt om de ster uit Faerie terug naar Wall te brengen. En zo begint het avontuurlijke sprookje.

Ik lees overwegend Engelstalige boeken, dus Stardust las ik ook in het Engels. En het eerste wat opvalt is Gaimans’ schrijfstijl. Het had even goed de gebroeders Grimm kunnen zijn die dit verhaal hadden neergepend: lange, zwierige zinnen die mild archaïsch aandoen. Het kost even wat moeite om door te bijten, maar het went snel en dan wordt het zelfs aangenaam om te lezen.  Het boek neemt wel een vrij lange aanloop. Het duurt even vooraleer de eigenlijk verhaallijn echt start, maar daarna pikt het tempo wel op.

De hoofdrolspelers zijn geen vlakke figuren maar zie je wel meegroeien in het verhaal. Vooral bij Tristran is er een mooie evolutie. Bij andere personages valt dat dan weer tegen. De Ster vond ik toch wat vlak blijven. En sommige nevenpersonages verdwijnen even snel weer zodra hun rol is uitgespeeld. Toen ik het boek eindigde had ik zo wat het gevoel op mijn honger te blijven zitten. De verhaallijn rond Stormhold had zo toch iets mooier afgewerkt mogen zijn.

Maar dat zijn allemaal nitpicks want het boek leest verder als een trein. Het is een reis door Faerie waar Tristran even goed bewust als onbewust gevaren trotseert en in knotsgekke situaties belandt. Gaiman maakt mooi gebruik van de premise rond Faerie om het verhaal in de meest onverwachte wendingen in te sturen zonder dat de draad verloren geraakt. En dat is een echte kunst.

Ook al is Stardust een sprookje, het is er toch vooral eentje voor jongeren en volwassenen omdat het in feite een verborgen coming-of-age roman is. Tristran treedt als onbezonnen jongeling Faerie binnen en leert er doorheen alle avonturen zichzelf, zijn afkomst en wat hij wil van het leven kennen. Faerie is dus even goed een allegorie voor de eerste stappen, makkelijke en moeilijke keuzes en verleidingen van het echte leven waarmee je als jongere wordt geconfronteerd om je identiteit te scheppen.

Conclusie? Aanrader voor jongere en oudere jongere! Misschien niet voor iedereen, maar dat merk je wel vrij snel zodra je begint te lezen. In ieder geval, ik ga zeker ook eens de filmadaptie moeten bekijken. Ondertussen steekt de volgende Gaiman al klaar in mijn Kindle: American Gods. Benieuwd!

Inferno

Gepost op

Het was al even geleden dat ik mij nog eens aan Dan Brown had gewaagd. Maar toen ik de trailer zag van de gelijknamige film, bedacht ik me dat ik dit boek nog niet had gelezen.

De premise: Robert Langdon bevindt zich in een staat van amnesie in Firenze.  Als lezer word je dus in medias res gegooid. De eerste hoofdstukken zijn verwarrend. Het gaat van de ene in de andere achtervolgingsscène. Maar snel wordt duidelijk dat Langdon betrokken is in een zaak waarvan een biologisch wapen de inzet is. Rode draad waar Brown het verhaal aan ophangt: Inferno van Dante Alighieri.

Om met de deur in huis te vallen: het is duidelijk dat Brown zijn succesformule van achtervolging rond een spoor van raadsels centraal plaatst en nog wat verder verfijnt. Veel diepgang zit er niet in de personages. Laat staan dat je coherente reacties op de gebeurtenissen die hen overkomen, mag verwachten. Het komt allemaal net te ongeloofwaardig over. Net zoals in de andere Langdon verhalen, kokketeert Brown met zijn kennis over de Italiaanse Renaissance. Alleen lijkt hij deze keer net te ver te gaan. Een uitgebreide tekstuele analyse van Dante’s werk halverwege, spint Brown al te hard uit en breekt de cadans. Ook het einde van het verhaal komt vroeger dan het boek eindigt. De laatste hoofdstukken zijn er eigenlijk te teveel aan.  Bovendien zijn er een aantal losse eindjes waar gewoon geen antwoord op komt.

Nu, ondanks al die minpunten is het geen slecht boek. Browns’ schrijfstijl siert in eenvoud en vlotte leesbaarheid. Het is een pageturner en ik kon het boek bij momenten toch ook maar moeilijk wegleggen. Mijn conclusie: te klasseren onder easy reading.

Gepost in Life | Comments Off on Inferno

Banaan met chocolade

Gepost op

Barbecue weer dus ik ontstak in de voorbije week twee keer het vuur. Gelijk wilden we er een geschikt barbecue dessert bij doen. De klassieker is om schepijs te serveren. Of een fruitcocktail. Maar geen van beiden hadden we in huis om er een treffelijke afsluiter mee te maken. Wel lagen er een paar overrijpe bananen te wachten in de keuken op een geschikte bestemming.. Het is de website van de Appie die ons in de juiste richting stuurde: Banaan met Chocolade.

Met Amaretto, jawel!

Gepost in Life | Comments Off on Banaan met chocolade

Bahamas bliss

Gepost op

Piloot spelen en vliegen, dat sprak me als jongeling al enorm aan. Zelfs vandaag word ik enthousiast als er een vliegreis op het programma staat. Ik vertelde gisteren nog dat ik dolgraag aan het raampje zit tijdens een vlucht om naar buiten te kijken.

Als je van de real deal wil proeven, dan is Flight Simulator zo’n beetje het dichtste waar een gewone sterveling bij vliegen kan komen zonder allerlei dure investeringen.  Maar zelfs vandaag moet je het zo ver niet meer zoeken om eens van het zicht in de cockpit te kunnen genieten.  Youtube staat vol met filmpjes die piloten maken met gesmokkelde GoPro’s.

Steveo1kinevo is piloot op allerlei kleinere toestellen.  Hij heeft een leutig kanaal vol filmpjes uit zijn cockpit.  Als je er eens niets op TV is, dan is een kwartiertje met hem relaxed vliegen over de Bahamas even goed entertainment.

Gepost in Tube | Comments Off on Bahamas bliss

Verlengd weekend

Gepost op

Wat doet een mensen op een verlengd weekend?

  • Lezen en relaxen.
  • Het groeifeest van een nichtje uit de schoonfamilie vieren.
  • Klimmen. Véél klimmen.
  • Genieten van het mooie weer.
  • YouTube feeds inhalen
  • Kijken naar documentaires over klimmen.
  • Werk maken van een persoonlijk project waarover binnenkort meer.

En er is nog een heel stuk zaterdag en een volledige zondag te gaan! Yesss.

Gepost in Life | Comments Off on Verlengd weekend

Beme

Gepost op

Casey Neistat lanceerde een klein jaar geleden Beme, zijn tech start-up. Beme is een kruising tussen Periscope en Snapchat.  Je kan er korte video’s mee maken, maar er zijn drie grote beperkingen: er zijn geen filters om je video mee op te smukken, je kan niet volgen op het scherm van je smartphone terwijl je filmt en het eindresultaat zie je zelf pas nadat je je video met je volgers heb gedeeld.

Begin deze week lanceerde Beme en Neistat hun versie 1.0 mét een Android variant. Gelijk heb ik die geïnstalleerd.  Ik heb nog maar twee filmpjes gemaakt, maar het concept spreekt wel enorm aan.  Je verstopt jezelf niet achter je scherm en er is geen post bewerking waar je je zorgen over kan/hoeft te maken.  Filmen en on line gooien. Meer is er niet aan.

Zoals dat gaat met nieuwe sociale platformen zit Beme nu zo’n beetje de honeymoon fase waarin vooral de early adopters de hele speeltuin voor zich hebben. Het is me ook niet echt duidelijk wat het business model rond Beme is: er is vooralsnog geen ruimte voor reclame voorzien en ik zie ook nog niet meteen merken op de kar springen. Benieuwd dus hoe dit verder gaat evolueren.

In ieder geval is ‘s mans enthousiasme aanstekelijk om de komende dagen even te experimenteren.

Good going, Neistat!

Gepost in Techtalk | Comments Off on Beme

Sushi Yammi Yammi

Gepost op

Vanmorgen kregen we een mailtje in de bus met een fijne tip: in de Overpoort is er een nieuwe all-you-can-eat Sushi place geopend: Yammi Yammi.  Het restaurant had net HLN gehaald. Aangezien mijn bureau nog net niet midden op de Heuvelpoort staat, was het een no-brainer om daar vanmiddag te gaan lunchen.

Lekkere sushi. Maar zeker niet de beste die ik ooit heb gegeten. Die eer gaat naar de sushi die ik in Singapore heb geproefd.  Het aanbod is zeker de moeite: dik 80+ verschillende bundeltjes kan je bestellen. Het is er ook echt wel all-you-can-eat. Het idee is dat je 5 keer kan bestellen. Op een kaartje kruis je dan aan wat je per ronde wil voorgeschoteld krijgen.

Minder aangenaam was dat we een uurtje moesten wachten voor we bediend werden. Veel te druk, personeel dat nog niet gerodeerd was en een bestelsysteem dat iets te complex in elkaar steekt. Werk aan de winkel dus.

In ieder geval moest ik keihard denken aan Jiro’s Dreams of Sushi (2012).

Om-nom-nom.

Gepost in Life | Comments Off on Sushi Yammi Yammi

The Hitchhikers Guide to the Galaxy (1-3)

Gepost op

Jawel. Ik heb in het voorjaar de eerste drie delen van THHGTTG van Douglas Adams doorworsteld. Een aantal jaren geleden heb ik de film gezien maar ik waagde me nu pas voor het eerst aan de boekenreeks. The Guide is niet echt een roman die Adams op een blauwe maandag schreef. Het is eerder een verhaal dat doorheen de decennia is gegroeid.  Ze starte als een radioshow, en groeide dan uit tot de boeken, theater, films, TV series en een spelletjes. Je kan het nog het beste omschrijven als een sci-fi epos. Absurde humor staat centraal en het geheel is bijzonder quotable. Als fan van de betere Britse humor, is dit dus gefundenes fressen.

Op een morgen wordt Arthur Dent gewekt door het lawaai van wel zeer lawaaierige graafmachines. De lokale gemeente heeft besloten om een afrit van de ringweg dwars door zijn huis aan te laten leggen. Arthur zag dat niet zo zitten en besloot ter elfder ure te protesteren door het vege lijf voor de bulldozers te werpen. Op dat moment daagt zijn beste vriend Ford Prefect op om hem te redden, niet van de graafmachines, wel van de vernietiging van de Aarde. De Intergalactische Raad heeft besloten om een afrit van de transgalactische snelweg door kwadrant ZZ9 Plural Z Alpha aan te leggen. Dat de Aarde daarbij in de komende vijf minuten voltooid verleden tijd zou zijn, is een formaliteit.  Vlak voor de Vogons de aarde vernietigen, neemt Ford met Arthur een lift in het Vogon vlaggeschip.  Vanaf dan begint het avontuur waar de gelijknamige gids The Hitchhikers’ Guide to the Galaxy de rode draad is door  het verhaal.

Het eerste boek laat zich vlot lezen. Na de premise en de voorstelling van de personages, duikelt Arthur van het ene in het andere avontuur. Na een tijd lezen begin je te merken dat het eerder om aan elkaar geregen kortverhalen gaat, het ene al absurder dan het andere, die in elkaar overlopen. Vaak neigt het naar uitgesponnen oefening in vrije associatie waar Adams met wisselend succes de ene deus ex machina aan het volgende wit konijn hangt. Op den duur wordt het lastig om nog te volgen waar het verhaal naartoe leidt. Er is wel een grote verhaalboog, maar Adams verlaat die zeer vaak. Arthur Dent lijkt dan wel het hoofdpersonage te zijn, maar eigenlijk is hij meer een passieve toeschouwer die van de ene bizarre situatie in de andere wordt gedropt. Het is door zijn ogen dat we naar het gekke universum van Adams kijken. Bovendien verzint Adams het ene geschifte personage na het andere.  Medio het derde boek – de ontmoeting met Agrajag – heeft het niet veel gescheeld of Adams was mij helemaal kwijt.

Ik lees de boeken in het Engels. Adams kan meesterlijk schrijven en sommige passages heb ik enkele keren opnieuw gelezen omwille van zijn schrijfstijl. Ik ben nogal “visueel” ingesteld: als ik iets lees, dan zie ik die scène ook voor mijn geestesoog afspelen. Adams weet perfect te omschrijven hoe het ruimteschip The Heart of Gold er uit ziet, of hoe de Apocalyps zich afspeelt in The Restaurant At The End Of The Universe.

Na drie maanden af-en-aan lezen, hou ik het voorlopig even voor bekeken. Er zijn nog drie boeken te gaan, maar dit is wat mij betreft geen reeks om ineens door te zoeven.Het universum van THHGTTG is dan ook zo rijk dat je ze gerust nog een aantal maal kan herlezen om telkens nieuwe aspecten te ontdekken. Net zoals Middle Earth in Lord of the Rings kan bestaat er rond dit universum een heel fandom met een eigen subcultuur.  Het gaat zelfs zo ver dat de fans jaarlijks Towel Day vieren tere ere van Douglas Adams. Vorig jaar las astronaute Samantha Christoforetti voor de gelegenheid een stuk uit het eerste boek vanuit het ISS.

Zou ik deze reeks aanraden? Wel, hou je van geschifte Britse humor en scifi? In dat geval: absolutely! Aan anderen zou ik eerder zeggen: probeer het eerste boek eens en beslis dan of het iets is waar je verder in wil gaan.

Dispatches

Gepost op

Buiten de tweedaagse in Frankrijk is dit weekje vakantie voornamelijk er eentje van klussen, bezoekjes en tussendoor rusten. Quite uneventful zoals dat heet.

Du jamais laat ik ooit een terras in bankirai aanleggen. Na verloop van tijd trekt het hout namelijk mos en algen aan. Als het dan eens regent, dan ligt het er spekglad bij. Bovendien is zo’n groen dekwerk niet echt om aan te zien. Hogedrukreiniger dan maar? Vergeet het. Je maakt het hout er mee kapot: het wordt  één veld van gemene splinters. Het enige wat helpt is bruine zeep of javel, een schuurborstel, armsmeer en veel geduld.

Met de trouw van mijn schoonbroer in het verschiet, was ik toe aan een nieuw deftig hemd/das combo.  Ik ga slechts zelden op shopping spree, dus van de gelegenheid maakten we gebruik om meteen ook wat meer mee te grissen:

  • 1 deftig hemd
  • 1 das
  • 3 trendy hemden
  • 1 polo
  • 1 leren broeksriem

Dankzij een actie in de kledingwinkel scoorde ik onverwachts nog eens 20% korting op het geheel. Niet slecht!

Het klimmen loopt lekker. Ik topte een week of twee geleden niveau 6a+ en verbeterde daarmee mijn eigen persoonlijk record. In 2014 behaalde ik mijn brevet KVB2 indoor voorklimmen maar ik heb daar nog niet veel gebruik van kunnen maken. In de laatste weken komen ook de klimsetjes weer terug boven. Heel fijn om dat ook terug te kunnen oefenen.

Morgen nog op familiebezoek. Maandagavond trek ik naar Den Haag voor een vergadering op dinsdag en dan hebben we ook alweer een nieuwe week vlot op gang getrapt.

Gepost in Life | Comments Off on Dispatches

48 uur aan de Opaalkust

Gepost op

Het buitenland, dat klinkt ver, maar eigenlijk ligt het soms dichter bij dan we denken. De Opaalkust ligt praktisch op een steenworp van West-Vlaanderen. Het is een mooie daguitstap.  Omdat ik een weekje vakantie heb, deden we er nu een overnachting in Boulogne-sur-Mer bij.

Het toffe aan Nord-Pas-de-Calais is dat er in de streek bijzonder veel te zien en te doen is, dat het allemaal niet te ver rijden is en dat het roadtrippen door prachtig, glooiende panorama’s is.

Onze trip zag er zo uit:

Dag 1:

  • Stop aan Cap Gris Nez rond de middag. Genieten van de zee, de eerste zon en het uitzicht op de White Cliffs aan de overkant van het kanaal.
  • Bezoek aan Batterie Todt kort na de middag. De Engelsen & Duitsers bestookten elkaar over het kanaal met gigantische artilleriebatterijen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Indrukwekkend museum met militaire parafernalia.
  • Arriveren in Boulogne. Bezoek aan de onderwaterwereld van Nausicaa. Heb je kinderen? Dan is dit een geweldige activiteit. Het puilt er uit van de aquaria met de meest exotische soorten. Toppers zijn de haaien en de krokodillen. Op het einde van het bezoek is er de open tank waar je vriendelijke vissen mag aanraken.
  • Diner. Wij gaan steevast naar Hamiot.
  • Overnachting binnen de remparts van de Ville Fortifiée. Het oude stadscentrum is bijzonder pittoresk en een wandeling meer dan waard.

Dag 2:

  • Stop in Ambleteuse. Het was er wat fris in deze tijd van het jaar. Achter Fort Mahon (ontworpen door Vauban) zaten we uit de wind en konden we, dik ingepakt, toch een uurtje op het strand de eerste voorjaarszon vangen.
  • Lunch in Duinkerken.
  • Bezoek aan het Parc Zoologique. Dit is een klein dierenpark in het midden van een woonwijk. De showtrekker: een bruine beer die blijkbaar mee deed in L’Ours.

 

The Revenant

Gepost op

Zou Leonardo DiCaprio ooit verwacht hebben een Oscar te winnen met een film waarin hij zo weinig dialoog had? Je zou denken van niet. Nochtans draagt hij The Revenant met een ijzig sterke perfomance.

Alejandro González Iñárritu – die vorig jaar eerste whammy scoorde met Birdman – slaagt er in het onwaarschijnlijk waargebeurde verhaal van Hugh Glass op de pelicule te zetten. Slagen want volgens Wikipedia is The Revenant een film die bijna 15 jaar in de maak geweest.  De eisen die Iñárritu dan ook stelde aan de crew, de acteurs, het materiaal,… schijnen bijzonder hoog te zijn geweest. Maar het resultaat mag er meer dan zijn.

The Revenant neemt je 155 minuten mee in de Amerikaanse wildernis anno 1820. Spoorzoeker Hugh Glass loodst een groep pelsjagers terug naar huis. Helaas werkt het geluk niet echt mee: eerst wordt de groep gedecimeerd door indianen, dan wordt Glass zelf aangevallen door een grizzly beer. Tenslotte wordt hij door zijn overlevende maten voor dood achter gelaten.  Glass weet echter uit zijn ondiepe graf te ontsnappen en vat een barre terugtocht aan.

Filmtechnisch zit deze prent geweldig in mekaar. Wijdse, haarscherpe beelden van ongerepte prairies, oerbossen, woeste canyons doorkerft met wilde rivieren, granieten berggraten,… Pure visuele grittyness.  De film speelt zich af in de winter en je voelt kan de scherpe ijskoude wind en de sneeuw bijna op je voelen vallen.  Respect voor de acteurs want zij duiken halfnaakt of getooid in een berenvel in wild ijswater, rollen door de sneeuw of warmen zich bij een paar gloeiende kooltjes.  De dreigend donkere soundtrack van Ryuichi Sakamoto sleurt de personages steeds verder mee in de waanzin van de eenzaamheid en de reddeloosheid te midden het natuurschoon.

Hoewel DiCaprio en Hardy slechts in een paar scènes echt tegenover elkaar staan, spelen ze voortreffelijk de rol van geharde frontiersmen die wel wat kunnen hebben. Ik druk me nog zacht uit als ik beweer dat de lichamen van de personages op de proef worden gesteld. Deze film is niet iets voor mensen met een zwakke maag: er werd niet op een tonnetje kunstbloed meer of minder gekeken. Iñárritu neemt meteen alle twijfel weg: enkel de sterkste overleeft het.

Het verhaal zelf heeft dan weer niet zodanig veel om het lijf. Het leitmotiv is onversneden wraak. Hugh Glass wil zich wreken op Fitzgerald en die gedachte houdt hem gedurende de hele beproeving in leven. Is dat niet wat dunnetjes? Niet echt, zolang die wraak maar op een geloofwaardige wijze wordt volbracht. De enige zijlijn is die van een ontvoerde dochter van een indiaans stamhoofd, maar die wordt naar het einde toe wat afgehaspeld. Nu, het ligt ook niet in de context om het verhaal verder uit te spinnen dan nodig door meer personages toe te voegen of ze verder uit te diepen. Iñárritu weet hier de balans goed te bewaren.

Aanrader? Zeker en vast. Maar verwacht ook geen doordeweekse actiefilm. Dit is een prent waar je toch wat moeite voor moet doen om van te kunnen genieten. Anders blijf je ofwel op je honger zitten, ofwel kom je enigszins ongemakkelijk uit je stoel.

Gepost in Media | Comments Off on The Revenant

Advertising: location, location, location

Gepost op

Sinds een aantal jaren zijn de grotere stations uitgerust met LED billboards, geplaatst op strategische plaatsen. Die worden gretig gebruikt door reclamemakers om via bewegende beelden de aandacht te lokken. Doorgaans storen die reclame’s niet echt en af en toe intrigeren ze zelfs.

Op één uitzondering na.

In Gent Sint Pieters hangt er boven de hoofdingang een groot bord in leaderboard formaat. Altijd wordt daar naast producten voor banken ook reclame voor auto’s getoond. Ik denk dat ondertussen zowat alle automerken wel de revue zullen zijn gepasseerd. Nu, ik vind dat het station – symbool bij uitstek voor het openbaar vervoer – de meest foute locatie om (dure) auto’s op een bijzonder in het oog springende wijze aan te prijzen.

Het is een beetje alsof je in de Delhaize aan de kassa’s reclameborden plaatst met spotjes die gelijkaardige producten van de Albert Heijn aanprijzen. Niet echt geloofwaardig dus.

Wat ik me dan afvraag is of men bij de NMBS/Infrabel daar niet af en toe vragen over krijgt. Laat staan zelfs maar bewust is van wat er op die borden allemaal niet wordt aangeprezen.

Gepost in Life | Comments Off on Advertising: location, location, location

De Mol

Gepost op

Hm. Wie is de Mol? Als ik dan toch een gok zou wagen na twee afleveringen:

  1. Issabel
  2. Bruno
  3. Gilles
  4. Manuella
  5. Stijn
  6. Cathy
  7. Hanne
  8. Thibaud

Ik denk dat de kunst van het mollenwerk erin bestaat om het er ook niet al te vingerdik erop te leggen. Issabel lijkt me na twee afleveringen een goeie mol: springt niet te fel in het oog, maakt zich niet al te verdacht, draait toch goed mee in de groep. En ik gok erop dat ze leep genoeg is om haar kans te grijpen wanneer de opportuniteit zich voor doet: zoals bij dat weg stemmen van Ruth. Om diezelfde reden is Bruno voor mij de runner-up.

Cathy en Thibaud zet ik nu lager. De eerste omdat ze als een ongeleid project over komt, de andere omdat hij moeilijk te schatten is. In beide gevallen kan het natuurlijk bewuste strategie zijn, maar dat moet dan nog blijken. Marc zei “om de twee dagen wordt er iemand weg gestemd.” Dat zou betekenen dat we na twee afleveringen nog maar goed vier dagen ver zijn. Dat het spel dus drie weken duurt.  Hoe lang kan je bewust de boog gespannen houden om de verdenking op jou te laten rusten en zo je tegenspelers zich te laten kannibaliseren?

De spannink!

Verkouden: deel 2

Gepost op

Vrijdag. Een lange werkweek met veel vergaderingen bijna achter de rug. Tegen het einde van de middag was het vaatje leeg. Geen energie, geen fut. Tegen de avond was het van dat: verkouden met alle toeters en bellen (pun intended).

Gisteren voornamelijk doorgebracht in de canapé. Veel hoesten, krochten en koppijn. Wisselen tussen een filmpje op Netflix en dutten. Op het programma stond er nieuwjaren met de schoonfamilie. Daar moest ik jammer genoeg voor passen.

Ondertussen een goeie nachtrust gehad. Vandaag gaat het terug stukken beter.

Dat was de tweede keer in nauwelijks een maand tijd, dat ik in de lappenmand verzeilde. Als ik het weerbericht zo lees, blijft het de komende week nog koud, nat en killig. Ik zal blij zijn wanneer het eindelijk terug keert. De lichamelijke weerstand snakt naar wat zon om terug op de plooi te komen.

Gepost in Life | Comments Off on Verkouden: deel 2

Planeet Poltergeist

Gepost op

De meeste hemelobjecten dragen nogal saaie namen. In het geval van exoplaneten is dat dan de naam van de ster waar ze om heen draaien en een volgletter. 18 Delphini, dat klinkt toch niet echt. Musica daarentegen, dat zegt al iets meer. De IAU heeft een publieke stemming georganiseerd over namen voor 14 sterren en 31 exoplaneten. 537.000 stemmen liepen er binnen. Hier vind je het resultaat.

Met Poltergeist, Lich, Draugr en Phobetor vind ik het stelsel PSRB1257-12 nog het meest tot de verbeelding spreken.

The winning names were those submitted by the Planetarium Südtirol Alto Adige in Karneid, Italy. Lich is a fictionalundead creature known for controlling other undead creatures with magic; Draugr refers to undead creatures in Norse mythology; Poltergeist is a name for supernatural beings that create physical disturbances, from the German for “noisy ghost”, and Phobetor is the deity of nightmares in greek mythology.[9]

2.300 lichtjaar ver. Da’s gelijk niet zo ver als het Restaurant Aan Het Einde Van Het Universum.

Gepost in Blog | Comments Off on Planeet Poltergeist
Dit is een aside of terzijde. Ik had deze aparte categorie voor kleinere gedachten hier ooit eens voorzien. Nooit echt vaak gebruikt want tegelijk was er opeens Twitter/Facebook. Eens opnieuw mee experimenteren, me dunkt. Comments Off on Een aside begot

Van silo naar solo

Gepost op

Ik gaf het al aan op het einde van december: mijn blog verdient wat meer liefde. Maar waarom zou ik terug meer moeten of willen bloggen? Waarom net nu?

Het antwoord moet je zoeken in de sociale media. Die hebben in de laatste vijf jaar grote happen genomen uit mijn blog. De trivialiteiten die vroeger hier verschenen, transformeerden al snel naar vluchtige status updates, likes en shares op Facebook.  Waarom? Omdat het gewoon makkelijk was en is om via die weg een filmpje of een korte gedachte te delen met je vrienden.

Maar zo’n platformen zijn gesloten silo’s. En dat brengt nogal wat nadelen met zich mee. Ten eerste geef je met elke share of update Facebook de pap in de mond om jouw persoontje te analyseren. Ten tweede is jouw gepubliceerde content doorgaans slechts zeer beperkt toegankelijk: de zichtbaarheid van wat je deelt blijft doorgaans beperkt tot je vriendenkring. Ten derde is je profielpagina feitelijk visuele eenheidsworst: je kan hooguit wat morrelen met profielfoto’s, maar je hebt geen volledige controle over de presentatie van je profiel.

**

Net zoals zovelen heb ook ik in de afgelopen jaren een wat moeilijke relatie met Facebook gehad. Met het positieve kwam ook het negatieve: Always on, constant op ‘refresh’ duwen, de instant gratification van de like of de notification, het leven van anderen door de gefilterde bril van een feed zien,… Het deed mij meer kwaad dan goed.

In het verleden heb ik een aantal keer op de pauze knop geduwd: even een paar weken of maanden uitloggen uit de sociale media. Met succes want zo vond ik de broodnodige rust en ruimte terug in mijn hoofd.

Uiteindelijk heb ik vandaag geen Facebook of Messenger app op mijn smartphone en iPad meer geïnstalleerd. Het leven is beter zonder schreeuwerige apps die om mijn aandacht vragen.

**

We vergeten nogal snel hoe het web au fond altijd heeft gewerkt: het is een globaal netwerk van computers die met elkaar communiceren en op verzoek informatie uitwisselen. Een webserver waar jij je schrijfsels, video’s, foto’s,… op plaatst is niets meer dan een computer die permanent aan staat, aangesloten is op het internet en je mobieltje, MacBook of iPad mee communiceert.  Wil je iets op het web publiceren, dan zijn er twee manieren om dat te doen: ofwel zorg je zelf voor een computer die altijd bereikbaar is, ofwel laat je de hele technische kwestie over aan iemand anders.  Wanneer je iemand hoort orakelen over “The Cloud“, dan heeft ie dat over het laatste.

De verdienste van zo’n cloud platformen is dat ze de drempel om online je gedacht te kunnen zeggen, zeer laag hebben gelegd. Je hebt nauwelijks technische kennis nodig en je betaalt geen cent om op sociale media löss te kunnen gaan. Natuurlijk, There is no such thing as a free lunch: Je betaalt Google of Facebook door de controle over de toegang tot je content, je aandacht en je privacy grotendeels aan hen over te dragen.

Wat is het alternatief? Terug naar het Open Web! In plaats van te betrouwen op externe platformen: zelf de technische zijde regelen. Die strategie volg ik bijna anderhalf decennium met dit blogje. Ik lease bij Linode een webserver. Ik betaal daar maandelijks 25$ voor (dat lijkt veel, maar dit is niet de enige website die op die server staat). De configuratie en het up-to-date houden van de software doe ik helemaal zelf. De domeinnaam kost mij jaarlijks nog een tientje. Zo behoud ik de volledige vrijheid over wat ik online zet, in welke vorm en wie er toegang toe heeft.

IndieWebCamp vind ik in die context dan ook een mooie beweging. Zij bouwen onder andere tools die de rollen net omdraaien: je publiceert op je eigen domein/site, maar je content wordt automatisch geaggregeerd naar sociale media en andere platformen en vice versa.  Dat idee noemt crossposting: een gedachte wordt op verschillende kanalen gepubliceerd. Maar de canonieke versie staat wel op deze plaats.

Uiteindelijk is het hele idee niet nieuw: anderen schreven hier reeds ook zinnige gedachten over. Via Dries belandde ik op dit mooie stukje van oerblogger Dave Winer. Hij maakt terecht deze opmerking:

I made a mistake when I changed the format of Scripting News. Before Twitter, I had lots of short items. Here’s an example from 2006. I wrote as much as there was to say and no more. That’s how blogging should work.

Inderdaad, anno 2008 schreef ik in een stijl die enigszins doet denken aan Winers’ verwijzing naar de Dogma 2000 principes. Net zoals Winer heb ik de fout gemaakt om de korte gedachten gaandeweg te knippen waardoor het hier wat kwam te verwateren.

Een artikel van vorig jaar dat nog lang is blijven kleven in mijn achterhoofd, is The Web We Have to Save van de Iraanse blogger Hossein Derakhshan.  Hij werd omwille van zijn online publicaties in de cel gegooid en heeft de transitie naar sociale media niet actief meegemaakt. Toen hij vrij kwam, ontdekte hij hoe het web is getransformeerd. Hij omschrijft die evolutie zo:

Sometimes I think maybe I’m becoming too strict as I age. Maybe this is all a natural evolution of a technology. But I can’t close my eyes to what’s happening: A loss of intellectual power and diversity, and on the great potentials it could have for our troubled time. In the past, the web was powerful and serious enough to land me in jail. Today it feels like little more than entertainment. So much that even Iran doesn’t take some — Instagram, for instance — serious enough to block.

Genoeg redenen dus om hier terug wat meer te publiceren. Uiteindelijk ben ik hier chez moi.

Snowboarding with the NYPD

Gepost op

Ik volg elke dag getrouw de wederwaardigheden van Casey Neistat. Hij was al enkele dagen aan het voorbereiden en plannen voor de komst van winterstorm Jonas. ‘t Is dat hij in 2014 al eens een filmpje maakte van zichzelf op een snowboard in hartje NYC.

Natuurlijk moest dat keihard overtroffen worden. Met succes:

Voor wie wil weten wat de agenten op het einde mompelden:

A-yup!

Gepost in Tube | Comments Off on Snowboarding with the NYPD

The Crown

Gepost op

Oh boy! Dingen om naar uit te kijken op Netflix:

Yes, ma’m!

Gepost in Tube | Comments Off on The Crown