Schouder

Gepost op

Alle verwoede pogingen van kinesist Bart ten spijt, bleef ik maar last hebben van een nukkige schouder. Af en toe zeurende pijn bij het opstaan. Het gevoel het samenspel der spieren niet soepel loopt. Op en af stoppen, weken rusten, opnieuw proberen klimmen, weer merken dat er iets niet pluis is.

Een tijdje terug mocht ik, na een bezoek bij de huisarts, langs de dienst radiologie lopen. Een echografie bracht geen goed nieuws. Ik sukkel nog altijd met ontstoken slijmbeurzen en daarboven zit er een scheur in de rotator cuff pezen. Een ontstekig kan je met veel rust en oefening wel wegwerken. Een scheur niet. Pezen genezen immers niet uit zichzelf.

Wat ik heb is een typische, gevreesde klimmersblessure. Zoiets krijg je door overbelasting. De ene is er gevoeliger voor de andere. Leeftijd, levensstijl,… het speelt allemaal mee. Ik denk dat ik mijn blessure bij mijn korte passage in Gent heb opgelopen en daarna nooit helemaal is geheeld. Bovendien ben ik van zekeringtoestel gewisseld. Vroeger gebruikte ik een grigri, tegenwoordig een reverso. Die laatste vraagt meer kracht bij het zekeren. Zo’n verval gebeurt sluipend. Ik voelde niet dat er iets ernstig mis was, dus ik bleef doorgaan.

Op het internet lees je dat heel wat klimmers zich moeten laten opereren en maanden revalideren om terug te kunnen klimmen.  De meesten keren terug. Maar je moet er wel wat voor over hebben. Momenteel ben ik, buiten af en toe wat zeurende pijn, niet gehandicapt in mijn dagdagelijks leven. Ik mag alleen geen zware lasten dragen. Denk meubels of pakken bloempotaarde. Het is dat ik niet weet wat de gevolgen op lange termijn zijn. En ik ga mezelf moeten afvragen of ik terug wil kunnen klimmen.

Over een paar weken mag ik op bezoek bij een schouderspecialist. Ik ben benieuwd wat die mij gaat vertellen.

Gepost in Blog | Reageren uitgeschakeld

Eindelijk rijbewijs

Gepost op

“Meneer, u rijdt gedurende 40 minuten waarbinnen u twee manoeuvres dient uit te voeren. Keren in een smalle straat en achteruit parkeren. U luistert verder naar mijn instructies. Mevrouw, voor u is het simpel: u zwijgt en maakt geen enkel teken. Hebt u nog vragen?”

“Ja. Is het hier naar links of rechts de parking uit?”

En  zo startte ik, ondertussen een week of twee eerder, aan mijn tweede examenpoging. Murw geslagen door de laatste dagen waarin ik op elk vrij moment intensief oefende. Ik had zelfs nog een laatste rijles genomen. En op de examendag had ik volledig vrijaf genomen. Zo weinig mogelijk aan het toeval over laten.

Nochtans, in de uurtjes voor het examen zag het er helemaal anders uit. Elke gefaalde poging om te parkeren, elke voetganger of fietser die ik miste, elke keer dat ik vergat de pinkers aan te zetten,… leek het even of ik een zenuwinzinking nabij was. “Ik ga dat niet kunnen” – “Gij gaat dat wel kunnen”. Rinse. Repeat.

Maar het examen zelf verliep quasi foutloos. Iedereen die ik voorrang verleende of liet oversteken zwaaide zelfs naar ons. Bonuspunten! Het parkeren en het keren deed ik op automatische piloot.  Waar het de eerste keer fout na fout was, betaalde alle oefening en frustratie van de voorbije maanden zichzelf terug.  Eenmaal terug op het examencentrum overhandigde de examinator mij breed lachend de papieren. Proficiat. Je slaagde zonet voor het praktijkexamen. Het zwarte beest is overwonnen. Eindelijk.

De papieren zijn ondertussen ingediend bij de gemeente. Normaal krijg ik volgende week mijn definitief elektronisch rijbewijs.

Uw boterham verdienen

Gepost op

Via Ine kwam ik terecht bij een crowdfunding campagne voor Soylent.

Hier komt het op neer: de jonge Amerikaanse entrepreneur Rob Rhinehart vond dat hij te veel tijd verloor met het klaar maken van wat hij ‘crappy’ dagdagelijkse maaltijden noemde. In plaats daarvan ontwikkelde hij een soort vloeibare substantie genaamd Soylent, waarin alle stofjes zitten die een mens nodig heeft om van te kunnen leven. Die substantie kan heel efficiënt worden geproduceerd. Zo spaart Rob geweldig veel tijd uit die hij in zijn eigen zaak kan steken. In de bijzonder hoogcompetitieve start-up wereld waar elk uur telt is die tijd letterlijk broodnodig. Rob heeft door dit soort “biohacking” een voordeel op de concurrentie.

De bedoeling van de kickstarter is om de formule te commercialiseren. Niks dan voordelen volgens het project: minder voedselverspilling, goedkoop,…

Dat roept meteen een aantal interessante vragen op.
Wil je wel je de smaak van je dagelijkse maaltijd inruilen voor een artificiële pap?
Wil je echt het plezier van het dagelijkse koken laten vallen?
Wil je de daad van het eten reduceren tot een paar slokken?

Toen ik het verhaal las, vond ik er een paradox in terug. Wat is onze motivatie om te werken? Ongeacht rang of stand: om in onze primaire behoeften te voorzien. Een dak boven ons hoofd en eten op tafel. Werken staat daarom niet voor niets synoniem met de uitdrukking “Je dagelijkse boterham verdienen”. Het klinkt dus bizar dat je door biohacking één van de primaire redenen om te werken wil uitschakelen, net omdat het je werk in de weg staat.

Sinds het ontstaan van landbouw een kleine 12.000 jaar geleden is de keuken in zowat alle culturen en beschavingen alles waar het om draait. Ons leven draait rond die 2 of 3 dagelijkse momenten waarbij we rond de tafel zitten en eten. Eten, koken, voedsel klaarmaken is zo’n basale daad dat het in ons cultureel DNA zit ingebakken. En de impact van eten op sociaal, economisch en zelfs religieus vlak zijn niet te onderschatten. Niet voor niets breekt en deelt Jezus het brood bij het Laatste Avondmaal.

Wat is de impact dan van zo’n vloeibaar sapje? Zou het een gamechanger of een disrupter kunnen zijn?

Rob beweert dat hij niet de bedoeling heeft om het samen uit gaan eten wil uitschakelen. Wel het monotone van de ongezonde “vlug-tussen-door” maaltijden. Denk aan broodjes, pizza, noodles, frietjes,… Ook daar zie ik een paradox.

De aard van onze maaltijden weerspiegelt de aard van onze samenleving. En eerlijk gezegd: het ziet er niet goed uit. We leven een jachtig, Westers bestaan tussen vergaderingen, smartphones, files, grootwarenhuizen,… Het koele vooruitgangsdenken gaat er van uit dat alles beter, sneller en efficiënter kan. We zijn werkende consumenten en we moeten mee in een ratrace waar het beste product of de beste service het haalt. Net de snelle, ongezonde hap tussen door vertelt ons iets: dat we reeds toegevingen hebben gedaan als het om een primaire behoefte gaat, om toch maar mee te kunnen. Heel wat mensen zijn zich van die toegeving bewust en hebben daar een grens getrokken. Geen wonder dat er bewegingen zoals slow food ontstaan.

Het idee achter Soylent is net het tegenovergestelde van slow food: laten we nog een stap verder gaan en het hele aspect van eten uitschakelen zodat we een voetje voor hebben op anderen.

Dat brengt me meteen bij het storende effect van zo’n product. Stel dat, en ik spreek louter hypothetisch, genoeg mensen hun dieet overschakelen op zo’n substantie, dan zou het misschien kunnen dat ook de ‘normale’ eters gedwongen worden om mee te doen willen ze in de race blijven. Stel je immers voor: bij een ontslagronde kom jij misschien eerder in aanmerking voor de schopstoel omdat jij nog een broodje gaat halen terwijl je directe collega het eten kan houden op een sapje en zo extra billable uren haalt.

Klinkt Soylent als science fiction? Misschien wel. De menselijke aard maakt soms vreemde bokkensprongen. Aan de ene kant kan je niet heen om 10.000 jaar rituelen, culturen,… die ons van kindsbeen af worden aangeleerd. Anderzijds heeft de laatste eeuw ons getoond dat we relatief gemakkelijk, op een generatief of 3, oeroude gewoonten naar de prullenbak kunnen verwijzen.

Mocht het er ooit van komen en Soylent ligt hier naast de aardappeltjes in de winkelrekken, ik denk niet dat ik er snel voor zal kiezen. Net omdat ik werk om te kunnen leven. Niet andersom.

Geheks in juni

Gepost op

Wat een geheks in de laatste weken. Alle energie steek ik in het leren autorijden, maar daarom staat de rest niet stil.

Sinds begin deze maand ben ik verhuisd. Opnieuw. Jawel. (U mag lachen) Sinds half december ben ik zo goed als blijven plakken bij het lief. Op een paar nachten na ben ik niet meer terug gekeerd naar the crib. Ik heb er dus maar mijn gedacht van gemaakt en de sprong gemaakt. Sinds 1 juni woont broer K. in the crib en ben ik ingetrokken op het appartement in Oostkamp. Dat betekende de voorbije weken een pak paperassen opstellen, verhuizen, schoonmaken,… Kortom: the works. Al een geluk dat ik ondertussen goed gerodeerd ben in het vastgoed.

Ik sloot deze maand ook mijn tweede jaar kooklessen af. Ik heb er veel uit geleerd maar ik pas wel voor een derde jaar. Het is geen sinecure om op vrijdagavond na het werk op tijd in de les te geraken en ik heb de voorbije twee jaar toch wel wat alternatieve vrijdagavondactiviteiten moeten laten schieten. Zo’n lessen mogen ook geen sleur worden, dus even rust nemen kan geen kwaad. Trouwens, elke vrijdagavond zo’n 4 gangen menu voorgeschoteld krijgen is een aanslag op het lichaam.

Vorige week trokken we met het werk richting Finland. Voor een aantal projecten werken we nauw samen met een partner in Helsinki. Dit was een mooie gelegenheid om hen eens in the flesh te ontmoeten en de stad te bezichtigen. Ik ben jaren geleden al eens in Helsinki geweest. Ergens in november. Ik herinner me dat het er toen vooral vroeg donker en bijzonder koud was. Aangezien ik er nu was zo vlak voor de zomerzonnewende, mocht ik de andere kant van de medaille ervaren: nachten met slechts een paar uur schemering en aangenaam zomerweer. Helsinki is een groene, rustige en veelzijdige hoofdstad. Aanraders zijn het Kiasma, Arabia en Suomenlinna. In het Design district belandden we in Eronen, de meest machtige platenzaak ever. Ze hebben er alles van Dubstep tot Bossa Nova en de eigenaar kan u precies de hele discografie van elke plaat uit de doeken doen.

Gisteren zakte de Antwerpse klimposse dan weer af naar Brugge. De klimzaal hier was al een eeuwigheid onderwerp van gesprek. Nu iedereen zijn KVB1 op zak heeft was het de hoogste tijd om ze ook eens te ervaren. Op zaterdagmiddag is het er bijzonder rustig, dus we hadden de zaal praktisch voor ons zelf. En de indruk bij de Antwerpenaren was zeer positief. Zelf was het al enkele maanden geleden dat ik nog eens intensief toprope heb geklommen. Gevolg: vandaag zijn lijf en leden helemaal stijf. Routes die ik voorheen zonder veel moeite aan kon, vragen nu heel wat zweet en energie. Dat zegt weinig goeds over mijn conditie. Het wordt hoog tijd dat ik terug regelmaat kan brengen in het sporten. Er is hier trouwens vlakbij een zwembad. De dochter van het lief heeft onlangs haar 50 meter brevet behaald. Ik ben brevetgewijs nooit veel verder geraakt. Ik kan dat toch moeilijk van mijn kant laten gaan.

Ach ja, en verder waren er familiefeestjes, verjaardagen, baby-aankondigingen en what not. Genoeg om de resterende tijd op te vullen.

Nog even en het is juli. Op de kalender: een zee van rust met op het einde van de maand twee weken vakantie. Nog even een tandje bijsteken!

TEDxUHowest

Gepost op

Een TED event in Brugge? Dat kan ik moeilijk missen. En dus vond je mij vandaag terug in het Belfort waar TEDxUHowest: Playing the world for good door ging. Ik had ter elfder ure nog een ticket gekocht zonder écht naar het programma te kijken. TED is ook een networking event en aangezien ik alleen ging, was dit een goeie kans om ook eens sociaal te wezen.

Dit waren zo’n beetje mijn highlights van de dag:

Eerst waren er deze twee ijzersterke dames.

Margot Philippe die uit haar stage de Sweetlog applicatie heeft ontwikkeld om diabetes patienten hun ziekte te helpen managen. Dokters, patienten,… kunnen digitaal al hun gegevens raadplegen, bijhouden en beheren. Ik kreeg nadien tijdens de break een demo met uitleg en ik moet zeggen: dat ziet er heel erg veelbelovend uit.

Jolien Coenraets, CEO van G-Flux vertelde dan weer over Mission Atlantis wat een webplatform is dat medewerkers van organisaties wil motiveren om aan sport/beweging te doen en zo de teamspirit te bevorderen.

Erik Duval, lector human computer interaction, bracht een fascinerend verhaal over Open Learning, MOOC’s en de impact van nieuwe moderne leermodellen waar studenten aangezet worden om aan zelfreflectie & zelfkritiek te doen.

Tom Christiaens vertelde wat meer over het Quindo medialab waar jongeren & studenten radio maken. Quindo gaat verder dan de muren van de hogeschool en betrekt ook de stad Kortrijk in hun verhaal. Met Radio Respect kregen BuSO leerlingen de kans om zelf de microfoon ter hand te nemen. Dat resulteerde niet alleen in eigenzinnige radio, maar ook in groeiend zelfvertrouwen van een groep jongeren die het niet altijd onder de markt heeft.

Vero Van den Abeele is onderzoekerster aan de KULeuven en vertelde waarom een goed idee op papier in de werkelijke wereld niet altijd gevolgd wordt. Soms blijkt goede technologie sociaal genante situaties te creëren. Een apparaatje dat je waarschuwt om op tijd eens recht te staan en rekoefeningen te doen, bezorgt je op restaurant of tijdens een klas al snel vreemde blikken. Zelf moest ik meteen denken aan het verhaal dat The Atlantic bracht over Google Glass en de Shotwell Bar test.

Roel Berger van Jini vertelde dan weer over de quantificeerbare mens en hoe zijn bedrijf applicaties ontwerp die met slimme, draagbare technologie meet hoe goed je slaapt, je eet, je beweegt,… en die gegevens interpreteerbaar vertaalt zodat jij, of je dokter, geïnformeerde beslissingen kunnen maken over je gezondheid. Ik moest op een gegeven moment zelf denken aan scènes met McCoy uit Star Trek.

Philippe Vandenbroeck legde uit wat wicked problems zijn. Ik had er nog nooit van gehoord maar ‘t blijkt enorm interessante materie te gaan rond systeemdenken en sociale planning. Een klassiek wicked probleem is de klimaatverandering: we kunnen er niet omheen dat we als mens daar schuldige nummer 1 zijn, maar tegelijk lijkt het collectief geen grote prioriteit te zijn iets te veranderen. Door niet meteen het probleem aan sich te benaderen, maar wel de wijze waarop we er allen over denken en met elkaar in dialoog gaan te veranderen, zouden we uiteindelijk sneller en makkelijker tot oplossingen kunnen komen.

De kracht van zo’n TED event is dat je een reeks krachtige powertalks van 20 minuten krijgt voor geschoteld door mensen met allerlei achtergronden en uit de meest uiteenlopende disciplines. Je krijgt op korte tijd een pak informatie over de meest vooruitstrevende onderwerpen. En ook al kende ik er niemand: voor ik er enigszins over kon nadenken, was ik al met een paar mensen aan de praat geraakt. Dat was de kers op de taart.

Op 22 juni gaat TEDxGhent door. Na vandaag zou ik wel eens geneigd kunnen zijn om mijn agenda die dag vrij te maken.

Gepost in Blog | Reageren uitgeschakeld

Verlengd weekend

Gepost op

Zo. Het extralange weekend zit er bijna op. En dat het een productief weekend was. Zo deed ik sinds vrijdagavond…

  • … van kookles
  • … van ontbijten in Pain Quotidien
  • … van klimmateriaal kopen
  • … van studeren voor mijn theoretische autorijexamen.
  • … van groeifeest vieren
  • … van uitslapen op zondag
  • … van meer studeren voor mijn theoretisch autorijexamen
  • … van etentje met de schoonfamilie
  • … van leeghalen en opruimen van mijn appartement.
  • … van nog meer studeren voor mijn theoretisch autorijexamen
  • … van koken en van huishouden
  • … van afleggen en slagen voor mijn autorijexamen (49/50 Booyah!)
  • … van inschrijven in de rijschool voor praktijklessen. (Juni = drive ’till I drop!)
  • … van pasta’tje in Brugge
  • … van nog meer leeghalen en opruimen van mijn appartement
  • … van containerpark
  • … van Grote Boodschappen in de Delhaize
  • … van het tot leven weken van de doodgewaande Wii
  • … van het halen van batterijen in de Euroshop in Veldegem (en hard wenen omdat ze daar de juiste niet hadden).
  • … van het verslepen van een PVC regenput van 5000 liter (en het omploegen van de tuin van de buren van H.)
  • … van het uittesten van de Wii (Wii Fit, where have you been all my life!)
  • … van finaal leeghalen van het appartement
  • … van plaat beschrijven van het appartement (Boorgaatjes in muren, en gebroken tegels tellen!)
  • … van academische zitting bijwonen voor de pensioenviering van mijnheer mijn vader
  • … van plotting & scheming met de broers
  • … van stofzuigen en van ordenen

Kpeis dat de resterende werkweek mij nog deugd gaat doen.

Les vacances

Gepost op

Meldt De Standaard:

CD&V wil de duur van de zomervakantie inkorten van negen tot zes weken. Sterke zowel als minder sterke leerlingen hebben baat bij iets minder lang weg te blijven van de schoolbanken. De eerste groep mist uitdagingen. De tweede loopt een grote achterstand op tijdens de vakantie. Daarnaast schept een kortere zomervakantie ook meer ademruimte in de loop van het schooljaar (bv. voor stageperiodes, leerzorg, sport, extra verlofdagen tijdens het jaar).

Ik ben daar dus tegen.

Niet zozeer omdat het van CD&V komt. Laat staan dat dat het om twee weken “minder” zou gaan. Neen. Ik ben tegen omdat het afleidt waar het de discussie eigenlijk over zou moeten gaan: kwaliteitsvol onderwijs.

Van de groep met een achterstand zal de overgrote meerderheid heus geen inhaalbeweging maken door de vakantie met twee weken in te korten. En de sterkeren zullen niet extra worden gemotiveerd met twee weken extra school.

Ik ben geen leraar dus ik kan niet echt zeggen of het nu beter of slechter is dan vroeger. Wat ik wel merk is dat ons onderwijs nog altijd te weinig aansluit met de arbeidsmarkt. Jongeren die tijdens hun laatste jaar stage doen komen dan pas in contact met de werkvloer en dat is laat. Zeer laat. En dan is er nog de discussie over vaardigheden versus kennis. Want is het niet nuttiger dat je leert initiatief te nemen eerder nog dan dat je dynastieën van Romeinse keizers van buiten blokt? Voer voor controverse daar!

Waar het eigenlijk in de grond over gaat is kwaliteit. Niet kwantiteit. Hoe organiseer je het onderwijs, of beter het schooljaar, zodat leerlingen optimaal en degelijk worden begeleid en opgeleid tot volwaardige, kritische, met kennis & attitude gewapende deelnemers van onze samenleving?

Ik denk dat je vandaag met 10 maanden al heel wat kan bereiken als je die tijd nuttig in vult. Als je discussieert over twee weken minder vakantie in functie van vage, verzwegen besparingen en slecht afgelijnde doelstellingen, dan schort er iets aan je visie op beleid.

Superman

Gepost op

Van sommige mensen kan je het CV gewoonweg niet verzinnen. Neem nu dat van astronaut CJ Cassidy.

Honor graduate of Basic Underwater Demolition/SEAL (BUD/S) Class 192. Awarded the Bronze Star with combat ‘V’ and Presidential Unit Citation for leading a 9-day operation at the Zharwar Kili cave complex – a national priority objective directly on the Afghanistan/Pakistan border.

[...]

Ten years as a member of the U.S. Navy SEAL Teams. Specialized tactics include long-range special reconnaissance (vehicular and foot patrols); direct action building assaults; noncompliant ship-boardings; desert reconnaissance patrols; combat diving; underwater explosives; and a variety of air operations, including parachuting, fast roping, and rappelling. He made four six-month deployments: two to Afghanistan, and two to the Mediterranean.

[...]

Cassidy volunteered for and completed a week-long, 180-mile charity kayak paddle from Norfolk, VA to Washington, D.C. to raise money and awareness for the Special Operations Warrior Foundation.

[...]

Cassidy was selected by NASA in May 2004. In February 2006, he completed Astronaut Candidate Training that included scientific and technical briefings, intensive instruction in shuttle and International Space Station systems, physiological training, T-38 flight training, and water and wilderness survival training.

[...]

In July 2009, Cassidy completed his first space flight and logged more than 376 hours in space, including 18 hours and 5 minutes of EVA in three spacewalks.

Momenteel vertoeft meneer Cassidy reeds 34 dagen in het Internationaal Ruimtestation.

Ik kan me wel voorstellen dat je je met zo’n CV moeilijk nog bij een ‘normale’ werkgever kan aanbieden. Al was het maar omdat je net nauwelijks kan verzinnen. Niet dat dat waarschijnlijk nog echt hoeft als je zo tussendoor met een Northrop T-38 Talon leerde vliegen.

20 jaar WWW

Gepost op

Ha! Het web werd vandaag een frisse twenty-something!

On 30 April 1993, CERN made the source code of WorldWideWeb available on a royalty-free basis; the software was free for anyone to use, and remains so today. Web usage exploded as people started setting up their own servers and websites. By late 1993 there were over 500 known web servers, and the WWW accounted for 1% of internet traffic, which seemed a lot in those days (the rest was remote access, e-mail and file transfer). Twenty years on, there are an estimated 630 million websites online.

Meer: info.cern.ch

Gepost in Blog | Reageren uitgeschakeld

Klimmen

Gepost op

Sinds de klimzaal in Brugge werd geopend, zijn kameraad B. en mezelve lid van de Brugse Bergstijgers. Dat bleek een fijne beslissing te zijn want in de laatste 6 maanden hebben we ongelofelijk veel geleerd.

Eerst behaalden we ons brevet KVB1 toprope, dan volgde ik een cursus klimtechnieken en sinds vorige week hebben we beiden ons brevet KVB2. Daarmee mogen we indoor voorklimmen.  Die laatste behaalden we niet zomaar even. We moesten een cursus van een paar lessen volgen gevolgd door een theoretisch en een praktisch examen. Touwtechnieken, leren knopen leggen, materiaalkennis,… en natuurlijk veel oefening in de zaal in een kleine groep. Heel intensief, maar heel erg leuk en spannend om te doen. Routes die je toprope weinig uitdaging lijken te bieden, worden opeens heel andere koek. Je moet opeens met een pak meer factoren rekening houden: heb ik goed ingepikt? Wat zijn de volgende stappen die ik ga zetten? Waar moet ik eindigen zodat het touwverloop OK blijft?

En da’s nog “maar” indoor want als afsluiter van de cursus nam de sectie ons als toemaatje mee naar de Ardennen voor een dagje voorklimmen op rots in Durnal.  Met sneeuwweer en temperaturen net boven vriespunt was ik toch blij dat ik ter elfder ure nog thermisch ondergoed en extra uitrusting had aangeschaft.  Klimmen op rots is toch iets helemaal anders dan in de zaal. Geen gekleurde grepen die je zeggen hoe je moet  klimmen. Inpikpunten die opeens een paar meter uit elkaar staan en waar je even naar moet zoeken.  Natuurlijk de adrenaline wanneer je buiten, meters boven de grond op een richel staat in de wetenschap dat een misstap je een voorklimmersval van een paar meter kan opleveren. En de ontlading wanneer je veilig terug op de grond staat.

What’s next? Een cursus KVB3, rotsklimmen, wordt voorlopig niet ingericht. Gelukkig zijn er in de klimzaal nog uitdagingen zat.  Met ons nagelnieuwe brevet op zak is het kwestie van nu zelf te oefenen. Al was het maar om voldoende vertrouwen te krijgen in het voorklimmen want na een maand cursus, moet dat er echt nog wel komen.

Een ei dat gelegd moest worden

Gepost op

Ik zat met een ei dat al een hele tijd geleden gelegd had moeten worden. Vroeger was mijn blog bij momenten zo’n beetje een experimenteertuin voor al mijn IT interesses. Maar de laatste jaren vond ik minder en minder dat code en zo er thuis hoorde. In de eerste plaats omdat wat ik over technologie en over mezelf schreef soms zo ver uit elkaar liggen, maar ook omdat mijn lezerspubliek veranderd is.

Dit blogje is zoetjes aan een lifelog geworden.

En ergens vond ik dat jammer want ondertussen zat ik wel met dat technologische ei dat ik nergens kwijt kon.  Ondertussen ben ik een kleine twee jaar geleden gestopt met freelancen en was er de oude site van de eenmanszaak. En dus besloot ik in het najaar om er een technologieblog van te maken waar ik mezelf volledig kan uitleven.

Ondertussen ben ik een tijdje geleden in alle stilte aan het schrijven geslagen. En is het wel heel erg duidelijk hoe groot dat ei wel niet was. Ergens hoop ik dat het verdwijnen van dat ei ook wel ruimte creëert om hier te verder bloggen.

De dag dat de wereld stil stond

Gepost op

Ik ben ontslagen.

Gisteren kreeg ik te horen dat Wunderkraut mij, samen met drie andere collega’s, niet langer in dienst kan houden omwille van dwingende economische redenen. En dus moet ik opstappen.

In de laatste week is het allemaal heel snel gegaan. Vorige zaterdag was er nog een familiedag in de Zoo waarbij quasi iedereen aanwezig was om 5 jaar Krimson/Wunderkraut te vieren. Toen liet men vallen dat er een aantal uitdagingen op onze weg lagen. Helaas is het deze week opeens ongelofelijk snel gegaan. Woensdag kwam het nieuws dat er vrijdag een bijzondere vergadering zou zijn om een aantal maatregelen aan te kondigen. Gisteren voormiddag werd ik dan na de andere collega’s apart genomen en kreeg ik het slechte nieuws te horen. In de namiddag werd de volledige Krew ingelicht: naast de ontslagen volgen nog een aantal maatregelen. Het is allemaal bijzonder hard aangekomen en niemand had dit gewenst of verwacht.

Persoonlijk is dit een zware teleurstelling. 24 uur later is het nog steeds voor een stuk surrealistisch. Er zal wat tijd over moeten gaan om dit te verwerken. Niet dat ik rechtstreeks een belang had, maar ik heb toch wel een stevige emotionele band met het bedrijf. Ik ben immers met 3 jaar dienst één van de oudgedienden. Met een kleine, hechte groep hebben we immers iets heel moois weten uit te bouwen.

Hoe pijnlijk en unfair ook, ik heb respect voor Jo en Roel dat ze deze beslissing durfden nemen zonder te verbloemen of ze uit te stellen.  Onze sector is bijzonder conjunctuurgevoelig.  Ook voor hen is het een bijzonder zware week geweest. Ik ben ervan overtuigd dat ze alles hebben gedaan wat menselijk mogelijk is om iedereen aan boord te houden en het bedrijf te beschermen.  Wunderkraut is een fantastisch bedrijf om deel van uit te mogen maken.

Wat betekent dit concreet voor mij?

Vanaf 1 januari begint de opzegperiode te lopen. Mijn laatste werkdag is 31 maart 2013.

Ik heb twee weken kerstvakantie. De komende weken ga ik mijn CV & portfolio opstellen, mijn netwerken aanspreken en kenbaar maken dat deze Senior Drupal developer/informatiearchitect open staat voor voorstellen.

Geblesseerd

Gepost op

En onderwijl belandde ik deze week ook zo’n beetje  bij de radioloog. Ik heb net teveel pijn en ambetantie van mijn rechterschouder om het van mijn kant te laten gaan. Er werden foto’s genomen en met gel en sensor mijn schouder in kaart gebracht. De radioloog zag meteen het probleem: bursitis! Ontsteking van een vliesje tussen de spieren en het bot door overbelasting. Gelukkig is er dus niets gescheurd of zo. Minder leuk is dat ik de zaak voldoende rust moet geven om zich te herstellen. Hoe lang? Dat hangt af van Moeder Natuur.

Ondertussen ga ik straks mijn vierde week in zonder sport. Als voormalig onsportieveling is het nogal bevreemdend om vast te moeten stellen dat stil zitten nogal frustrerend kan zijn. Ik moet het wel volhouden tot de pijn bij het bewegen weg is en ondertussen tijdig soigneren met een ijspak.

Hopen dus dat het niet iets is waar ik héél lang mee op de sukkel ga blijven. In september gaat hier in Brugge de nieuwe klimzaal open, heb ik begrepen, en daar wil ik maar wat gebruik van kunnen maken.

Instagr.am

Gepost op

Niks zo leuk als foto’s nemen. Vroeger deden we dat analoog. Vandaag doen we dat helemaal digitaal. Dat bedrijven als Kodak overkop gaan omdat ze de omslag naar digitaal niet tijdig hebben gemaakt, vertelt hoe snel het allemaal kan gaan.

Toen fotografie digitaal werd, bleven we er wel met een analoge bril naar kijken. Je maakte je foto met je fototoestel, en je ordende ze mooi in mapjes op je pc. Al snel kwamen er digitale fotoalbum diensten zoals Picasa en Flickr. In plaats van je foto’s via mail of ftp te delen, kon je ze nu via het web op een makkelijke manier on line zetten, ordenen en taggen. Flickr was daar in een geweldige dienst. Maar natuurlijk moest je nog altijd je foto’s opladen vanaf je camera, bewerken en on line zetten.

En toen waren daar de smartphones. Met camera. Eerst aarzelend. Met pixelige beeldjes die gaandeweg beter werden. En toen werd mobiel surfen populair. Ook eerst langzaamaan maar ook dat heeft het web de laatste pak-em-beet twee jaar stormender hand overgenomen. Met natuurlijk als voorlopig orgelpunt het instagr.am.

Natuurlijk ben ik met de stroom gevolgd. Ik kocht mij eind 2009 een HTC Hero en sindsdien neem ik dagelijks wel ergens een foto van met mijn slimme ‘foon. En het mooie is dat ik die meteen kan opladen naar Facebook, Twitter en what-not. Zonder nog veel te prullen op mijn laptop en ze manueel te delen met de wereld.

Dus waarom zou dat ook niet kunnen voor mijn blogje?

‘t Is dat het Flickr ding rechts boven aan nauwelijks nog aandacht krijgt. Ik ga dus eens kijken om daar op zijn minst een Instagr.am ding te plaatsen zodat er hier weer wat meer beweegt.

Het mooie aan instagr.am is dat je niet beperkt bent tot het uploaden van enkele fotootjes. Er bestaan apps zoals HoneyGram waarmee je nog andere toffe dinges kunt uitsteken. Zoals collages maken. Ik zou dus wekelijks een collage kunnen maken en dat dan hier publiceren. En waarom dat dan niet ineens automagisch doen?

Ideeën, ideeën…

Ze crib

Gepost op

En zo verkeer ik sinds woensdag in het bezit van de sleutels van ze crib! Even een sneak peek…

Geschoten met mijn slimme foon in minder dan ideale lichtomstandigheden. Let op het vaalwitte tapijt in de living dat geen lang leven meer is beschoren. Daar komt dus een nieuwe vloer. Ik overweeg schilderwerken. Hoewel, de living is nog niet zo heel erg lang geleden voorzien van een verfkleur die de ogen geen pijn doet.

De keuken is goed onderhouden. De Bosch oven mag dan wel een paar generaties oud zijn, dankzij het goede onderhoud in het laatste decennium kan dat zeker nog een tijdlang mee. Hoe dan ook, de keuken op zijn geheel verdient op tijd en stond ook een make over.

En nu stapje per beetje alles woonklaar maken.

O ja, de afgrijselijke marmeren tafel en bijhorende stoelen verdwijnen aanstonds. De vorige eigenaar hoort die nog te komen ophalen.

Een nieuw theme

Gepost op

Zo. Ik heb er even over gedaan, maar het nieuwe theme staat on line. Eigenhandig gebouwd want dat hoort zo als rechtgeaarde web developer. Eat your own dogfood en al.

Het ontwerp is alvast niet zo heel erg veranderd. Ik had eerst een pak schetsen gemaakt en in mijn gedachten wilde ik de structuur helemaal omgooien. Maar toen besefte ik dat de vorige layout al een eeuwigheid meeging en perfect werkte. Dus heb ik ze eerder een update gegeven. De grijze balk was een gimmick, maar eentje die niet zo fantastisch werkte. De site lijnde ook helemaal rechts uit. Op een groot scherm breekt dat het evenwicht. Dus is er nu een nieuwe sidebar en is de site gecentreerd.

De oude HTML en CSS code dateerde van ergens begin 2008. Dat zijn bijna de “duistere Middeleeuwen” * in de wondere wereld van het web. Ondertussen hebben we HTML5, CSS3, is Internet Explorer 6 ten grave gedragen, heeft Google Chrome een flinke hap uit de browsermarkt genomen,… Het is trouwens wonderbaarlijk dat het tussen dan en nu, nog altijd, ondanks een paar mankementjes, redelijk werkte met de laatste updates van WordPress. Afin, ik heb ervoor gekozen om het theme van de grond af te herschrijven met de toekomst in het achterhoofd.  Ik heb de HTML 5 Reset startertheme genomen en ik er boven mijn eigen theme geschreven. Wie naar de broncode kijkt, zal zien dat er een pak HTML5 tussen zit. Backward compatibility wordt gegarandeerd door Modernizr dat in het startertheme zit.

De zoekfunctionaliteit is gesneuveld. Ik heb ze zelf in al die jaren nooit gebruikt. Google indexeert reeds jaren deze blog. Ik durf dus al eens te Googlen naar een oud artikel.

De Recente Commentaren widget is nu meer uitgesproken. In plaats van domweg de 5 laatste reacties te tonen drijven nu de artikels waar frequent op wordt gereageerd naar boven. De Get Recent Comments plugin doet de heavy lifting. En ja, ik heb het idee overgenomen van Michel.

Het Archief steekt anders in mekaar. Ik heb het idee van Tumblr.  Een overzicht van artikels in blokjesvorm leek me wel een tof idee. Ik heb een tijd geëxperimenteerd met de Infinite Scroll plugin. Ik merkte echter dat die in Internet Explorer 7 niet helemaal proper werkte. En ik vroeg me ook af of het breken van een verwachtingspatroon, de navigatie onderaan elke pagina, wel zo’n fantastisch idee zou zijn. Ik heb het idee uiteindelijk laten sneuvelen. Misschien dat het er bij een volgende versie toch in zit.

Tenslotte heb ik mijn Colofon eens stevig onder handen genomen met een gereviseerde tekst. Dat mocht ook wel eens.

Op de todo lijst staat de inhoud van de site. Alles steekt in een paar basiscategorieën zoals Blog, Life, Internet, Drupal, Techtalk,… Ik ben niet altijd even consequent geweest in het toekennen van categorieën. Die categorieën zelf zijn ook redelijk geëvolueerd naarmate mijn interesses zich verlegden. Dat moet dus drrringend eens worden opgeschoond.

Laat maar weten wat je ervan denkt!

* Als medievist hou ik niet zo van de term “Duistere Middeleeuwen”. Die zijn nooit zo duister geweest als men laat uitschijnen. Het was zeker niet zo dat bijgeloof en onwetendheid hoogtij vierden. Integendeel. Wikipedia leert je meer!

Kookles

Gepost op

“Waarom kom je niet mee?”, vroeg kameraad H. in juni. Het was Feest in’t Park en het IVO had een standje waar er interactieve demonstraties werden gegeven door de cursisten van de kookles. Ik ging erheen en I had a heck of a time.

Wie mij kent weet dat ik graag kook. Niets geeft zoveel voldoening als zelf een lekkere dis uit je mouw te schudden. In al die jaren heb ik mij de kookkunst voornamelijk zelf moeten meester maken. Met vallen en opstaan. Er was in den beginne gelukkig de helpende hand van kameraad V., maar op het einde van de dag sta ik toch ‘s avonds zelf alleen achter de potten.

Laten we wel wezen, als single is zelf mijn potje klaar stomen een gouden principe waar niks dan goeds uit kan voort vloeien:

  • Je kookt al sneller gezond.
  • Uw harde werk wordt beloond met een ongelofelijk gevoel van voldoening.
  • Creativiteit verruimt de geest
  • Je leert wat discipline aan de dag te leggen.
  • ‘t Is goed voor uw zelfrespect en zelfvertrouwen
  • Enig kooktalent is een troef als je je toekomstige wil imponeren.

En dus besloot ik het erop te wagen: ik schreef mij in voor de cursus feestgerechten. En gisterenavond begon ook voor mij het schooljaar met de allereerste les.

Hoewel, les in de traditionele zin van het woord is het niet. Elke vrijdagavond komen we met de groep cursisten samen. In het leslokaal staan een aantal keukens. We verdelen ons in groepjes en we maken elk een deel van een viergangenmenu. Tijdens het werk worden we begeleid door de lesgeefster die ons overdondert met allerlei tips en tricks. En natuurlijk mogen we ook van ons zelfgemaakt feestmaal genieten.

Zo heb ik gisteren geleerd om een tartaar van st-jacobsschelp te maken. Aten we papillot van heilbout, een dessert assortiment op basis van aardbeien, en bestond ons voorgerecht uit een overheerlijke slasoep met een aardappeltoastje van zalm met honing en geitenkaas.

Heerlijk!

En natuurlijk zijn de cursisten een vrolijke, losgeslagen bende die op vrijdagavond in de kookles stoom kan aflaten na een stresserende werkweek. Meer moet dat niet zijn.

Iets zegt me dat ik de wekelijkse klim workout nog echt nodig ga hebben.