Netsensei

I lol’ed.

Meldt De Standaard:

CD&V wil de duur van de zomervakantie inkorten van negen tot zes weken. Sterke zowel als minder sterke leerlingen hebben baat bij iets minder lang weg te blijven van de schoolbanken. De eerste groep mist uitdagingen. De tweede loopt een grote achterstand op tijdens de vakantie. Daarnaast schept een kortere zomervakantie ook meer ademruimte in de loop van het schooljaar (bv. voor stageperiodes, leerzorg, sport, extra verlofdagen tijdens het jaar).

Ik ben daar dus tegen.

Niet zozeer omdat het van CD&V komt. Laat staan dat dat het om twee weken “minder” zou gaan. Neen. Ik ben tegen omdat het afleidt waar het de discussie eigenlijk over zou moeten gaan: kwaliteitsvol onderwijs.

Van de groep met een achterstand zal de overgrote meerderheid heus geen inhaalbeweging maken door de vakantie met twee weken in te korten. En de sterkeren zullen niet extra worden gemotiveerd met twee weken extra school.

Ik ben geen leraar dus ik kan niet echt zeggen of het nu beter of slechter is dan vroeger. Wat ik wel merk is dat ons onderwijs nog altijd te weinig aansluit met de arbeidsmarkt. Jongeren die tijdens hun laatste jaar stage doen komen dan pas in contact met de werkvloer en dat is laat. Zeer laat. En dan is er nog de discussie over vaardigheden versus kennis. Want is het niet nuttiger dat je leert initiatief te nemen eerder nog dan dat je dynastieën van Romeinse keizers van buiten blokt? Voer voor controverse daar!

Waar het eigenlijk in de grond over gaat is kwaliteit. Niet kwantiteit. Hoe organiseer je het onderwijs, of beter het schooljaar, zodat leerlingen optimaal en degelijk worden begeleid en opgeleid tot volwaardige, kritische, met kennis & attitude gewapende deelnemers van onze samenleving?

Ik denk dat je vandaag met 10 maanden al heel wat kan bereiken als je die tijd nuttig in vult. Als je discussieert over twee weken minder vakantie in functie van vage, verzwegen besparingen en slecht afgelijnde doelstellingen, dan schort er iets aan je visie op beleid.

Van sommige mensen kan je het CV gewoonweg niet verzinnen. Neem nu dat van astronaut CJ Cassidy.

Honor graduate of Basic Underwater Demolition/SEAL (BUD/S) Class 192. Awarded the Bronze Star with combat ‘V’ and Presidential Unit Citation for leading a 9-day operation at the Zharwar Kili cave complex – a national priority objective directly on the Afghanistan/Pakistan border.

[...]

Ten years as a member of the U.S. Navy SEAL Teams. Specialized tactics include long-range special reconnaissance (vehicular and foot patrols); direct action building assaults; noncompliant ship-boardings; desert reconnaissance patrols; combat diving; underwater explosives; and a variety of air operations, including parachuting, fast roping, and rappelling. He made four six-month deployments: two to Afghanistan, and two to the Mediterranean.

[...]

Cassidy volunteered for and completed a week-long, 180-mile charity kayak paddle from Norfolk, VA to Washington, D.C. to raise money and awareness for the Special Operations Warrior Foundation.

[...]

Cassidy was selected by NASA in May 2004. In February 2006, he completed Astronaut Candidate Training that included scientific and technical briefings, intensive instruction in shuttle and International Space Station systems, physiological training, T-38 flight training, and water and wilderness survival training.

[...]

In July 2009, Cassidy completed his first space flight and logged more than 376 hours in space, including 18 hours and 5 minutes of EVA in three spacewalks.

Momenteel vertoeft meneer Cassidy reeds 34 dagen in het Internationaal Ruimtestation.

Ik kan me wel voorstellen dat je je met zo’n CV moeilijk nog bij een ‘normale’ werkgever kan aanbieden. Al was het maar omdat je net nauwelijks kan verzinnen. Niet dat dat waarschijnlijk nog echt hoeft als je zo tussendoor met een Northrop T-38 Talon leerde vliegen.

Ha! Het web werd vandaag een frisse twenty-something!

On 30 April 1993, CERN made the source code of WorldWideWeb available on a royalty-free basis; the software was free for anyone to use, and remains so today. Web usage exploded as people started setting up their own servers and websites. By late 1993 there were over 500 known web servers, and the WWW accounted for 1% of internet traffic, which seemed a lot in those days (the rest was remote access, e-mail and file transfer). Twenty years on, there are an estimated 630 million websites online.

Meer: info.cern.ch

Sinds de klimzaal in Brugge werd geopend, zijn kameraad B. en mezelve lid van de Brugse Bergstijgers. Dat bleek een fijne beslissing te zijn want in de laatste 6 maanden hebben we ongelofelijk veel geleerd.

Eerst behaalden we ons brevet KVB1 toprope, dan volgde ik een cursus klimtechnieken en sinds vorige week hebben we beiden ons brevet KVB2. Daarmee mogen we indoor voorklimmen.  Die laatste behaalden we niet zomaar even. We moesten een cursus van een paar lessen volgen gevolgd door een theoretisch en een praktisch examen. Touwtechnieken, leren knopen leggen, materiaalkennis,… en natuurlijk veel oefening in de zaal in een kleine groep. Heel intensief, maar heel erg leuk en spannend om te doen. Routes die je toprope weinig uitdaging lijken te bieden, worden opeens heel andere koek. Je moet opeens met een pak meer factoren rekening houden: heb ik goed ingepikt? Wat zijn de volgende stappen die ik ga zetten? Waar moet ik eindigen zodat het touwverloop OK blijft?

En da’s nog “maar” indoor want als afsluiter van de cursus nam de sectie ons als toemaatje mee naar de Ardennen voor een dagje voorklimmen op rots in Durnal.  Met sneeuwweer en temperaturen net boven vriespunt was ik toch blij dat ik ter elfder ure nog thermisch ondergoed en extra uitrusting had aangeschaft.  Klimmen op rots is toch iets helemaal anders dan in de zaal. Geen gekleurde grepen die je zeggen hoe je moet  klimmen. Inpikpunten die opeens een paar meter uit elkaar staan en waar je even naar moet zoeken.  Natuurlijk de adrenaline wanneer je buiten, meters boven de grond op een richel staat in de wetenschap dat een misstap je een voorklimmersval van een paar meter kan opleveren. En de ontlading wanneer je veilig terug op de grond staat.

What’s next? Een cursus KVB3, rotsklimmen, wordt voorlopig niet ingericht. Gelukkig zijn er in de klimzaal nog uitdagingen zat.  Met ons nagelnieuwe brevet op zak is het kwestie van nu zelf te oefenen. Al was het maar om voldoende vertrouwen te krijgen in het voorklimmen want na een maand cursus, moet dat er echt nog wel komen.

Ik zat met een ei dat al een hele tijd geleden gelegd had moeten worden. Vroeger was mijn blog bij momenten zo’n beetje een experimenteertuin voor al mijn IT interesses. Maar de laatste jaren vond ik minder en minder dat code en zo er thuis hoorde. In de eerste plaats omdat wat ik over technologie en over mezelf schreef soms zo ver uit elkaar liggen, maar ook omdat mijn lezerspubliek veranderd is.

Dit blogje is zoetjes aan een lifelog geworden.

En ergens vond ik dat jammer want ondertussen zat ik wel met dat technologische ei dat ik nergens kwijt kon.  Ondertussen ben ik een kleine twee jaar geleden gestopt met freelancen en was er de oude site van de eenmanszaak. En dus besloot ik in het najaar om er een technologieblog van te maken waar ik mezelf volledig kan uitleven.

Ondertussen ben ik een tijdje geleden in alle stilte aan het schrijven geslagen. En is het wel heel erg duidelijk hoe groot dat ei wel niet was. Ergens hoop ik dat het verdwijnen van dat ei ook wel ruimte creëert om hier te verder bloggen.

Ik ben ontslagen.

Gisteren kreeg ik te horen dat Wunderkraut mij, samen met drie andere collega’s, niet langer in dienst kan houden omwille van dwingende economische redenen. En dus moet ik opstappen.

In de laatste week is het allemaal heel snel gegaan. Vorige zaterdag was er nog een familiedag in de Zoo waarbij quasi iedereen aanwezig was om 5 jaar Krimson/Wunderkraut te vieren. Toen liet men vallen dat er een aantal uitdagingen op onze weg lagen. Helaas is het deze week opeens ongelofelijk snel gegaan. Woensdag kwam het nieuws dat er vrijdag een bijzondere vergadering zou zijn om een aantal maatregelen aan te kondigen. Gisteren voormiddag werd ik dan na de andere collega’s apart genomen en kreeg ik het slechte nieuws te horen. In de namiddag werd de volledige Krew ingelicht: naast de ontslagen volgen nog een aantal maatregelen. Het is allemaal bijzonder hard aangekomen en niemand had dit gewenst of verwacht.

Persoonlijk is dit een zware teleurstelling. 24 uur later is het nog steeds voor een stuk surrealistisch. Er zal wat tijd over moeten gaan om dit te verwerken. Niet dat ik rechtstreeks een belang had, maar ik heb toch wel een stevige emotionele band met het bedrijf. Ik ben immers met 3 jaar dienst één van de oudgedienden. Met een kleine, hechte groep hebben we immers iets heel moois weten uit te bouwen.

Hoe pijnlijk en unfair ook, ik heb respect voor Jo en Roel dat ze deze beslissing durfden nemen zonder te verbloemen of ze uit te stellen.  Onze sector is bijzonder conjunctuurgevoelig.  Ook voor hen is het een bijzonder zware week geweest. Ik ben ervan overtuigd dat ze alles hebben gedaan wat menselijk mogelijk is om iedereen aan boord te houden en het bedrijf te beschermen.  Wunderkraut is een fantastisch bedrijf om deel van uit te mogen maken.

Wat betekent dit concreet voor mij?

Vanaf 1 januari begint de opzegperiode te lopen. Mijn laatste werkdag is 31 maart 2013.

Ik heb twee weken kerstvakantie. De komende weken ga ik mijn CV & portfolio opstellen, mijn netwerken aanspreken en kenbaar maken dat deze Senior Drupal developer/informatiearchitect open staat voor voorstellen.

En onderwijl belandde ik deze week ook zo’n beetje  bij de radioloog. Ik heb net teveel pijn en ambetantie van mijn rechterschouder om het van mijn kant te laten gaan. Er werden foto’s genomen en met gel en sensor mijn schouder in kaart gebracht. De radioloog zag meteen het probleem: bursitis! Ontsteking van een vliesje tussen de spieren en het bot door overbelasting. Gelukkig is er dus niets gescheurd of zo. Minder leuk is dat ik de zaak voldoende rust moet geven om zich te herstellen. Hoe lang? Dat hangt af van Moeder Natuur.

Ondertussen ga ik straks mijn vierde week in zonder sport. Als voormalig onsportieveling is het nogal bevreemdend om vast te moeten stellen dat stil zitten nogal frustrerend kan zijn. Ik moet het wel volhouden tot de pijn bij het bewegen weg is en ondertussen tijdig soigneren met een ijspak.

Hopen dus dat het niet iets is waar ik héél lang mee op de sukkel ga blijven. In september gaat hier in Brugge de nieuwe klimzaal open, heb ik begrepen, en daar wil ik maar wat gebruik van kunnen maken.

Zo. Ik heb er even over gedaan, maar het nieuwe theme staat on line. Eigenhandig gebouwd want dat hoort zo als rechtgeaarde web developer. Eat your own dogfood en al.

Het ontwerp is alvast niet zo heel erg veranderd. Ik had eerst een pak schetsen gemaakt en in mijn gedachten wilde ik de structuur helemaal omgooien. Maar toen besefte ik dat de vorige layout al een eeuwigheid meeging en perfect werkte. Dus heb ik ze eerder een update gegeven. De grijze balk was een gimmick, maar eentje die niet zo fantastisch werkte. De site lijnde ook helemaal rechts uit. Op een groot scherm breekt dat het evenwicht. Dus is er nu een nieuwe sidebar en is de site gecentreerd.

De oude HTML en CSS code dateerde van ergens begin 2008. Dat zijn bijna de “duistere Middeleeuwen” * in de wondere wereld van het web. Ondertussen hebben we HTML5, CSS3, is Internet Explorer 6 ten grave gedragen, heeft Google Chrome een flinke hap uit de browsermarkt genomen,… Het is trouwens wonderbaarlijk dat het tussen dan en nu, nog altijd, ondanks een paar mankementjes, redelijk werkte met de laatste updates van WordPress. Afin, ik heb ervoor gekozen om het theme van de grond af te herschrijven met de toekomst in het achterhoofd.  Ik heb de HTML 5 Reset startertheme genomen en ik er boven mijn eigen theme geschreven. Wie naar de broncode kijkt, zal zien dat er een pak HTML5 tussen zit. Backward compatibility wordt gegarandeerd door Modernizr dat in het startertheme zit.

De zoekfunctionaliteit is gesneuveld. Ik heb ze zelf in al die jaren nooit gebruikt. Google indexeert reeds jaren deze blog. Ik durf dus al eens te Googlen naar een oud artikel.

De Recente Commentaren widget is nu meer uitgesproken. In plaats van domweg de 5 laatste reacties te tonen drijven nu de artikels waar frequent op wordt gereageerd naar boven. De Get Recent Comments plugin doet de heavy lifting. En ja, ik heb het idee overgenomen van Michel.

Het Archief steekt anders in mekaar. Ik heb het idee van Tumblr.  Een overzicht van artikels in blokjesvorm leek me wel een tof idee. Ik heb een tijd geëxperimenteerd met de Infinite Scroll plugin. Ik merkte echter dat die in Internet Explorer 7 niet helemaal proper werkte. En ik vroeg me ook af of het breken van een verwachtingspatroon, de navigatie onderaan elke pagina, wel zo’n fantastisch idee zou zijn. Ik heb het idee uiteindelijk laten sneuvelen. Misschien dat het er bij een volgende versie toch in zit.

Tenslotte heb ik mijn Colofon eens stevig onder handen genomen met een gereviseerde tekst. Dat mocht ook wel eens.

Op de todo lijst staat de inhoud van de site. Alles steekt in een paar basiscategorieën zoals Blog, Life, Internet, Drupal, Techtalk,… Ik ben niet altijd even consequent geweest in het toekennen van categorieën. Die categorieën zelf zijn ook redelijk geëvolueerd naarmate mijn interesses zich verlegden. Dat moet dus drrringend eens worden opgeschoond.

Laat maar weten wat je ervan denkt!

* Als medievist hou ik niet zo van de term “Duistere Middeleeuwen”. Die zijn nooit zo duister geweest als men laat uitschijnen. Het was zeker niet zo dat bijgeloof en onwetendheid hoogtij vierden. Integendeel. Wikipedia leert je meer!

“Waarom kom je niet mee?”, vroeg kameraad H. in juni. Het was Feest in’t Park en het IVO had een standje waar er interactieve demonstraties werden gegeven door de cursisten van de kookles. Ik ging erheen en I had a heck of a time.

Wie mij kent weet dat ik graag kook. Niets geeft zoveel voldoening als zelf een lekkere dis uit je mouw te schudden. In al die jaren heb ik mij de kookkunst voornamelijk zelf moeten meester maken. Met vallen en opstaan. Er was in den beginne gelukkig de helpende hand van kameraad V., maar op het einde van de dag sta ik toch ‘s avonds zelf alleen achter de potten.

Laten we wel wezen, als single is zelf mijn potje klaar stomen een gouden principe waar niks dan goeds uit kan voort vloeien:

• Je kookt al sneller gezond.
• Uw harde werk wordt beloond met een ongelofelijk gevoel van voldoening.
• Creativiteit verruimt de geest
• Je leert wat discipline aan de dag te leggen.
• ‘t Is goed voor uw zelfrespect en zelfvertrouwen
• Enig kooktalent is een troef als je je toekomstige wil imponeren.

En dus besloot ik het erop te wagen: ik schreef mij in voor de cursus feestgerechten. En gisterenavond begon ook voor mij het schooljaar met de allereerste les.

Hoewel, les in de traditionele zin van het woord is het niet. Elke vrijdagavond komen we met de groep cursisten samen. In het leslokaal staan een aantal keukens. We verdelen ons in groepjes en we maken elk een deel van een viergangenmenu. Tijdens het werk worden we begeleid door de lesgeefster die ons overdondert met allerlei tips en tricks. En natuurlijk mogen we ook van ons zelfgemaakt feestmaal genieten.

Zo heb ik gisteren geleerd om een tartaar van st-jacobsschelp te maken. Aten we papillot van heilbout, een dessert assortiment op basis van aardbeien, en bestond ons voorgerecht uit een overheerlijke slasoep met een aardappeltoastje van zalm met honing en geitenkaas.

Heerlijk!

En natuurlijk zijn de cursisten een vrolijke, losgeslagen bende die op vrijdagavond in de kookles stoom kan aflaten na een stresserende werkweek. Meer moet dat niet zijn.

Iets zegt me dat ik de wekelijkse klim workout nog echt nodig ga hebben.

Keihard gepikt van bij Nachtbraker. Not quite what you’d expect. Geweldige promo, dat zeker!

Omkatten.

Omkatten is de illegale activiteit waarbij een gestolen motorvoertuig een andere identiteit wordt gegeven. [1] De term is ook een informele benaming voor het van een nieuwe lay-out voorzien van een weblog.

Uit: wikipedia

Ondertussen gaat de layout van dit blogje ook weer mee sinds eind 2007. Als ik mij niet vergis. Het is i. die de kat de bel aanbindt. Ik speel al langer met de gedachte dat er hier wel eens wat beweging mag komen op het visuele front. Maar ik stel dat dus uit wegens andere, interessantere of dringende projecten. Ge-kent-dat-wel.

En dan is er nog de never-change-a-winning-strategy formule. ‘t Werkt wonderwel. Dus meteen ga ik het nog niet afschrijven. Bevestiging op de regel is Koen C. die mij lange tijd geleden vroeg of hij mijn theme mocht gebruiken en aanpassen voor zijn site. Dat zag ik wel zitten. Hij heeft er, naar mijn mening, mooie dingen mee gedaan. ‘t Is maar dat je voor jezelf de ergste klant bent: nooit tevreden, altijd op zoek naar perfectie. Wat niet echt productief is.

Misschien dat ik het zaakje beter renoveren in plaats van genadeloos te buldozeren. Zou ik daar ook een renovatiepremie voor kunnen krijgen?

*tok tok*

Allo micro?

Is het echt bijna-net-geen zes maanden geleden sinds ik heb geblogd? Blijkbaar wel. ‘t Is zelfs zo lang geleden dat ik nog eens ingelogd heb! Op het dashboard flikkerden allerlei waarschuwingen. Een update naar WordPress 3.1.3 drong zich op. En de spamqueue stak vol met geblokkeerde spamcomments. Noem het maar een dikke laag stof en spinnewebben waar ik net even komaf mee heb gemaakt.

Tjah, het zat er wat aan te komen.

Ten eerste slabakte het in de tweede helft van vorig jaar al. Ik was zo langzamerhand blogmoe geworden. De dag dat je jezelf moet dwingen om iets te schrijven, kan je er beter even mee stoppen. Dat heb ik dus dan maar gedaan. Even afstand nemen.

Ten tweede zijn er heel wat medebloggers die hun blog aan de wilgen hebben gehangen in het voorbije jaar. Just moving on with life en hun blog dus ontgroeid.  Wat ergens wel een beetje ontmoedigend werkt.  Ik heb twee weken terug mijn feedreader eens uitgekuist en de lijst dode feeds kon wel tellen.

Ten derde zijn er die andere sociale media. Velen zijn verkast naar Facebook en Twitter.  Het is nu eenmaal makkelijker om dat leuke filmpje te delen via een sociaal netwerk dan via een blog. Waar bloggen pull is (je hoopt dat je bezoekers zullen blijven hangen) kan je via facebook of twitter content actief pushen naar anderen (het komt automatisch in hun activity stream terecht)  Het laatste jaar was ik nogal actief op Facebook. Welja, heel erg actief.

No more. Gedaan. Tsusch. Ik moet bekennen dat ik sinds een week of twee gestopt ben met Facebook. Mijn account is er nog wel, maar ik heb er sinds medio mei niet meer aangelogd.

Waarom? In het begin heeft dat allemaal wel iets.  It’s a novelty. Je kan er makkelijk en snel je vrienden, oud klasgenootjes, collega’s,… mee bereiken. En omgekeerd is het ook een sleutelgat waardoor je naar het leven van anderen in je netwerk kijkt. Op het laatste vond ik het minder fijn om het leven van anderen van zo nabij te kunnen volgen.  Ik merkte dat ik iets te hard mezelf begon af te spiegelen in negatieve zin aan mijn sociaal netwerk. Tot op het punt dat een uurtje Facebook mij gewoon een rotgevoel bezorgde. Alsof mijn sociaal netwerk mij als individu voor een flink stuk definieerde. Niet goed dus. Uiteindelijk was het dit artikel van Jason Scott dat mij deed besluiten om er mee te stoppen.

But the fact that anyone would put anything of any unique nature on there, that matters to them, is beyond insanity – it’s identity suicide. It’s like you are intentionally driving down the road of life, ripping pages of your journal and photo albums, and tossing them out the window. Good luck finding anything again. Good luck knowing in six months, a year, something will even be findable. Try and communicate with anyone using their designed-by-a-second-trimester-fetus “message” system with any of the features from the last 30 years. Go back and try and negotiate it for search and topic control and usefulness. No. Not happening. Everything on Facebook is Now. Nothing, and I mean nothing on Facebook is Then. Or even last month.

Ik zou niet zo ver willen gaan als Jason. ‘Tuurlijk heeft Facebook zijn merites. Niets makkelijker om leuke filmpjes te delen of om iets te organiseren met je vrienden. Maar ik merk nu hoeveel tijd ik op Facebook investeerde zonder dat het voor mij uiteindelijk echt persoonlijke meerwaarde opleverde. Het doet goed om die tijd nu aan te wenden voor toffere dingen. De mensen die je echt nauw aan het hart liggen, daar heb je Facebook niet voor nodig om te weten hoe het in hun leven loopt.

En dus keer ik terug naar mijn blogje. ‘t Is dat het aanvoelt als thuiskomen. Dit is mijn plaatsje op het web. Helemaal mijn “domein”. En dat schat ik meer naar waarde dan een profielpagina op Facebook dat bij de eerste blote tiet kan worden gewist. Het plan is om terug hier wat meer te toeven en te schrijven. Geen beloftes. Ik doe dit in de eerste plaats voor mijn plezier.

De rest, dat zien we wel.

Zo.  Ik heb tussen het gedoe met kartonnen dozen en zo in, ook nog even mijn blogje van een update voorzien. WordPress 3.0.1 zoemt nu onder de motorkap. In de zijbalk heb ik ook maar meteen eens de linklove herbekeken.  Mocht ik jou onbedoeld uit de weg hebben geruimd, geef dan een schreeuw. Voor zover we mekaar kennen, plaats ik je er graag (opnieuw terug) bij.