Sapiens: a brief history of humankind

Gepost op

Soms leg ik een boek weg voor ik het uit heb. Ik geef dat graag toe. Als je iets echt niet goed vindt, dan stop je immers maar best met lezen. In dit geval stopte ik niet alleen omdat ik Yuval Harari’s Sapiens een slecht boek vind, maar ook omdat ik mij ronduit ergerde aan ‘s mans uitlatingen en bedenkingen.

Harari probeert in een 400 bladzijden de essentie van de menselijke geschiedenis te vatten. Hij is niet de eerste, noch de laatste om dit te proberen. Alleen krijgt hij geweldig lof voor zijn werk. De historicus in mij was meer dan geïntrigreerd.

Hij begint nochtans vrij aardig. Vandaag is de homo sapiens sapiens de enige menselijke soort op aarde. Met chimpansees onze dichtste neven. Maar dat was niet altijd zo. Enkele tienduizenden jaren geleden leefden we samen met een handvol soorten: neanderthalensis, florensis,… Harari prikkelt de nieuwsgierigheid door zich af te vragen hoe die sapiens soorten met elkaar en met hun omgeving leefden. Maakten ze oorlog? Keken ze op dezelfde manier als wij naar de wereld? Wat dachten en voelden ze?

De prehistorie is niet voor niets de prehistorie. Er zijn geen geschreven bronnen en archeologische vondsten kunnen op allerlei manieren worden geïnterpreteerd. Harari vervalt al snel in een aantal “wat als” theorieën zonder sluitend bewijs te leveren.  Bij het verdwijnen van de Neanderthalers meandert hij tussen de ‘schuld’ van Sapiens Sapiens als grote moordenaar en de genetische bewijzen dat onze voorouders al eens een nummertje deden met onze neven en nichten. Hij laat het daar niet bij en schuift de eerste mensen meteen de ‘schuld’ van een aantal andere grote sterftes in de schoenen.

Even verder poneert hij dat de mensheid “slechter” af is sinds de Agrarische Revolutie. Veel menselijke kwalen – vroeger en nu – zijn te wijten aan een anatomie die niet aangepast is aan landbouw. Landbouw gooide ook onze sociale structuur grondig door elkaar: samenhokken in de (eerste) steden, leidde tot armoede, ongelijkheid, ziektes,… Harari stelt dat we die keuze niet bewust hebben gemaakt, maar dat de mensheid over verschillende generaties, in die situatie is gegroeid. En dat we de klok vandaag onmogelijk kunnen terug draaien.

Daarna gaat het nog verder bergaf via een bizarre uiteenzetting over de “fictie van de rechtspersoonlijkheid” en een rammelend betoog over de Amerikaanse Onafhankelijkheidsverklaring, vrijheid en slavernij. Uiteindelijk heb ik het rond dat punt opgegeven. Ik wist uit de reviews dat hij verderop nog een futurische beschouwing zou maken over AI en de impact van nieuwe technologie op de mens waarbij het terug koppelt naar eerdere passages. Maar ik had niet de moed om nog verder te lezen.

Harari’s fout is dat hij een waardeoordeel – goed, slecht, schuld – aan geschiedkundige feiten hangt. In werkelijkheid drijft de mens onvermijdelijk mee op grote stromingen en natuurlijke wetmatigheden. Goed of slecht heeft daarbij weinig te zien. Het is een zegen dat ons bewustzijn en kennis over de wereld is gegroeid. Tegelijk is het ook onze grootste vloek want die wereld laat zich niet zomaar gecontroleerd beïnvloeden door individu of collectief. De Correspondent schreef onlangs dit artikel over de kwalijke gevolgen van neo-romantiek en waardeoordelen over feiten.

Met dit boek probeert Harari duidelijk om een zo’n breed mogelijk publiek te bereiken. Op zijn best is hij hooguit informatief, maar even vaak vervalt hij in sensatie en overdrijving om als een soort schoolmeester zijn kennis te etaleren.

Ergens vind ik het dan ook licht verontrustend dat dit boek 4.3/5 krijgt op Goodreads en een regelrechte bestseller is. Ik zou dit boek ab-so-luut niet aanraden aan iemand die iets over de geschiedenis van de mens wil leren. Daarvoor is het gewoon te eenzijdig. Er zijn betere alternatieven die een meer gebalanceerd verhaal vertellen.

Weekendje Brussel

Gepost op

Ik werd vorige week 35 en er was het verlengde weekend. Voldoende redenen om er eens onder ons tweetjes op uit te trekken. De Flair bon die al enige tijd op de keukensteen lag, kwam handig van pas. We boekten twee nachtjes in Brussel in dit hotel aan de Louisalaan, pakten onze koffer op vrijdagavond en stapten de auto in.

Als jarige mocht ik het programma zo’n beetje bepalen. Vooraf had ik wel zo’n idee wat ik wilde zien en doen. De rest vulden we dan ter plaatse in. En dat leidde tot een aantal bijzonder aangename ontdekkingen.

Dit zijn de highlights.

Zien

Museum voor Schone Kunsten Brussel

Het KMSKB is een must. De omvangrijke, permanente collecties omspannen alles van de Vlaamse Primitieven tot en met de contemporainen. Ik wilde vooral de tijdelijke expo Brueghel: Unseen Masterpieces meepikken. Samen met het Google Cultural Institute ontwierp het museum een interactieve experience die werken van Bruegel op een frisse, moderne manier naar de bezoeker brengen. Denk virtual reality. Zo is er onder andere een ruimte vol met projectoren die je als het ware in de werken van Bruegel doen stappen. En er staan overal digitale schermen met visualisaties en uitleg. In de museumshop kan je ten slotte een Google Cardboard kopen om de ervaring thuis verder te beleven.

Het Jubelparkmuseum

Het KMKG is een verborgen schat aan de Cinquentenaire. Het museum is een gigantisch gebouw met eindeloze zalen vol cultuur en geschiedenis. Romeinen, Grieken, Egyptenaren, Pakistan, India, Amerika,… het passeert allemaal de revue. Hoogtepunten zijn natuurlijk de Egyptische mumies, de maquette van Rome en de indrukwekkende romeinse mozaiëken.

Het Legermuseum

Het KMLK is gefundenes fressen voor schoolreizen en daguitstappen. De vliegtuigen, tanks en artillerie waar je tussen stapt, spreken geweldig tot de verbeelding. En dan begin ik nog niet eens over de eindeloze gallerijen vol kleiner tuig, uniformen en andere militaire parafenalia. Nostalgie troef!

Ik moet eerlijk zijn: elk van deze musea is gigantisch groot. Het is onmogelijk om ze helemaal te bezichtigen op twee dagen tijd. We namen weliswaar onze tijd, maar we hebben uiteindelijk nog maar een fractie gezien van wat er tentoon wordt gesteld. Er is simpelweg te veel om te zien.

Justitiepaleis & Marollen

We maakten op zaterdag een wandeling vanuit ons hotel langs de Louiza naar het Justitiepaleis. Het Poelaartplein geeft uit op een mooi panorama over de stad. Vandaar gaat het met de Marollen-Poelaert lift naar hartje Marollenwijk. We liepen een uurtje door de wijk, pikten een interieurwinkel mee, en staken vandaar verder richting Grote Markt.

Food

l’Everest

Vlak bij ons hotel en aanbevolen door Foursquare app. Ik eet wel graag eens Indisch en dus kozen we voor l’Everest. Super lekker, niet te pikant, rustig gelegen en zeer vriendelijke bediening. Aanrader!

Berlin Fabrik

Dit burgerrestaurant ligt vlak achter de Kappellekerk, tussen Marollen en het centrum in. Het was net op de middag en we hadden zin een goede lunch. We namen eerder op goed geluk plaats op het terras. De burgers stelden ons niet teleur. Lekker! Kraftfutter om de middag in te zetten.

l’Huitriere

De schoonfamilie troonde ons op zaterdagavond mee naar l’Huitriere gelegen in de Sint-Katelijnewijk. Zin in een visgerecht? Dan kan ik dit wel aanbevelen. Voor een 25 EUR krijg je een proeversmenu met kreeft of krab. Bavetjes en gepriel met mesjes en vorkjes maakten de ervaring compleet. Er is ook een take-out bar: je kan er op straat krab of oesters bestellen om mee te nemen.

Drinks

JAT’ Café

Hipsters? Hipsters! Yuppies? Yuppies! Je vindt ze ten overvloede in dit koffiehuis. En terecht. Hippe vibe? Check! Killer koffie? Check! Ik koos voor een caloriebom, maar je kan er ook vegetarische, veganistische, biologisch geteelde koffies en gerechten krijgen. Ideaal voor een Hipster High Tea!

Rooftop 58

Parking 58 in hartje Brussel heeft een fantastische rooftop parking met een geweldig uitzicht. Deze zomer staan er op dat dak geen auto’s, maar een hippe popup Sky Bar met restaurant in bijhorende orangerie. Place m’as-tu vu? Die vind je nog tot 30 september boven de Anspachlaan.

Bar Beton

Nog in de Sint-Katelijnewijk vind je aan de Dansaertstraat de Bar Beton. Geen bruine kroeg, maar een ideale plek om mensen te ontmoeten voor een lichte organische lunch, een cocktail of een aperitief. Wij hielden er halt na de kreeft in l’Huitriere om de avond af te sluiten.

Tip: Bij aankomst in Brussel installeerde ik de Foursquare app op mijn smartphone. Ik had die een aantal jaar geleden ervan gegooid toen Swarm werd gepubliceerd. Er is ondertussen enorm veel veranderd en dat valt te merken: Foursquare heeft ons heel wat nuttige tips gegeven. Ik kan de app alleen maar aanraden als je in den vreemde op zoek gaat naar een restaurant, een winkel, een bar,…

Topweekend? Topweekend!

WordPress Calypso

Gepost op

Dit berichtje werd geschreven en geplaatst via WordPress Calypso. Als je dit leest, dan betekent dat alles werkt zoals het zou moeten.

Wat is WordPress Calypso?

Normaal log je via je browser in op je WordPress site en dan sla je van daaruit aan het schrijven, bewerken, beheren en configureren. Dat werkt zo reeds jaar en dag en dat werkt fantastisch. Een probleem is dat het niet zo evident is om de gebruikersinterface van WordPress zonder meer te moderniseren. Dat vraagt zowel van gebruikers als van de makers van WordPress geweldig veel tijd en inspanning. Waarom? Omdat blogging software waar een massa mensen dagelijks mee aan de slag gaan, altijd, betrouwbaar moeten kunnen werken. En browsers zijn nu net een notoir lastig beestje om een dergelijke oefening tot een goed einde te brengen.

De heren en dames van Automattic bleven natuurlijk niet stil zitten. Ze lanceerden vorig jaar een aparte desktop toepassing: Calypso. Het is een aparte programma dat ik zonet op mijn (quasi) nieuwe Windows 10 battlestation heb geïnstalleerd. Calypso laat mij toe om mijn blog te beheren zonder dat ik daaarvoor via een browser moet inloggen. De interface oogt een stuk moderner en biedt een aantal extra mogelijkheden. Ik kan meerdere sites tegelijk beheren, de interface om artikels te schrijven is sterk vereenvoudigd en alles reageert enorm performant. Zodra ik op de ‘publish’ knop duw, maakt Calypso verbinding met mijn blog en publiceert volautomatisch dit stukje in mijn plaats.

De eerste use case van Calypso is het beheer van WordPress.com blogs. Maar ook self-hosted blogs – zoals deze – kan je met Calypso beheren. Je moet dan wel Jetpack installeren en over een WordPress.com account beschikken. Verder is het een kinderlijk eenvoudig: je opent Calypso, logt in met je WordPress.com gegevens en je kan starten. Dat Calypso niet rechtstreeks met je self-hosted blog communiceert maar via het WordPress.com platform gaat, is meteen ook mijn grootste kritiek op deze toepassing: het is opnieuw een afhanklijkheid van een gecentraliseerde silo. Een dergelijk anti-patroon zie ik persoonlijk liever niet in een product omwille van privacy en een rist andere redenen. Stel dat het WordPress.com platform straks uit valt, dan zal Calypso ook niet of niet helemaal meer werken. Vanuit business perspectief zie ik de opportuniteit wel om het zo te doen – aanmoedigen van gebruik van het platform – maar voor individuele gebruikers kan dat wel eens nadelig uitvallen.

Hoe dan ook, buiten dat ik niet meer moet inloggen via een browser, moet ik nog ondervinden of Calypso uiteindelijk echt iets voor mij zal zijn. We shall see.

 

Planeet Poltergeist

Gepost op

De meeste hemelobjecten dragen nogal saaie namen. In het geval van exoplaneten is dat dan de naam van de ster waar ze om heen draaien en een volgletter. 18 Delphini, dat klinkt toch niet echt. Musica daarentegen, dat zegt al iets meer. De IAU heeft een publieke stemming georganiseerd over namen voor 14 sterren en 31 exoplaneten. 537.000 stemmen liepen er binnen. Hier vind je het resultaat.

Met Poltergeist, Lich, Draugr en Phobetor vind ik het stelsel PSRB1257-12 nog het meest tot de verbeelding spreken.

The winning names were those submitted by the Planetarium Südtirol Alto Adige in Karneid, Italy. Lich is a fictionalundead creature known for controlling other undead creatures with magic; Draugr refers to undead creatures in Norse mythology; Poltergeist is a name for supernatural beings that create physical disturbances, from the German for “noisy ghost”, and Phobetor is the deity of nightmares in greek mythology.[9]

2.300 lichtjaar ver. Da’s gelijk niet zo ver als het Restaurant Aan Het Einde Van Het Universum.

Gepost in Blog | Comments Off on Planeet Poltergeist

Van silo naar solo

Gepost op

Ik gaf het al aan op het einde van december: mijn blog verdient wat meer liefde. Maar waarom zou ik terug meer moeten of willen bloggen? Waarom net nu?

Het antwoord moet je zoeken in de sociale media. Die hebben in de laatste vijf jaar grote happen genomen uit mijn blog. De trivialiteiten die vroeger hier verschenen, transformeerden al snel naar vluchtige status updates, likes en shares op Facebook.  Waarom? Omdat het gewoon makkelijk was en is om via die weg een filmpje of een korte gedachte te delen met je vrienden.

Maar zo’n platformen zijn gesloten silo’s. En dat brengt nogal wat nadelen met zich mee. Ten eerste geef je met elke share of update Facebook de pap in de mond om jouw persoontje te analyseren. Ten tweede is jouw gepubliceerde content doorgaans slechts zeer beperkt toegankelijk: de zichtbaarheid van wat je deelt blijft doorgaans beperkt tot je vriendenkring. Ten derde is je profielpagina feitelijk visuele eenheidsworst: je kan hooguit wat morrelen met profielfoto’s, maar je hebt geen volledige controle over de presentatie van je profiel.

**

Net zoals zovelen heb ook ik in de afgelopen jaren een wat moeilijke relatie met Facebook gehad. Met het positieve kwam ook het negatieve: Always on, constant op ‘refresh’ duwen, de instant gratification van de like of de notification, het leven van anderen door de gefilterde bril van een feed zien,… Het deed mij meer kwaad dan goed.

In het verleden heb ik een aantal keer op de pauze knop geduwd: even een paar weken of maanden uitloggen uit de sociale media. Met succes want zo vond ik de broodnodige rust en ruimte terug in mijn hoofd.

Uiteindelijk heb ik vandaag geen Facebook of Messenger app op mijn smartphone en iPad meer geïnstalleerd. Het leven is beter zonder schreeuwerige apps die om mijn aandacht vragen.

**

We vergeten nogal snel hoe het web au fond altijd heeft gewerkt: het is een globaal netwerk van computers die met elkaar communiceren en op verzoek informatie uitwisselen. Een webserver waar jij je schrijfsels, video’s, foto’s,… op plaatst is niets meer dan een computer die permanent aan staat, aangesloten is op het internet en je mobieltje, MacBook of iPad mee communiceert.  Wil je iets op het web publiceren, dan zijn er twee manieren om dat te doen: ofwel zorg je zelf voor een computer die altijd bereikbaar is, ofwel laat je de hele technische kwestie over aan iemand anders.  Wanneer je iemand hoort orakelen over “The Cloud“, dan heeft ie dat over het laatste.

De verdienste van zo’n cloud platformen is dat ze de drempel om online je gedacht te kunnen zeggen, zeer laag hebben gelegd. Je hebt nauwelijks technische kennis nodig en je betaalt geen cent om op sociale media löss te kunnen gaan. Natuurlijk, There is no such thing as a free lunch: Je betaalt Google of Facebook door de controle over de toegang tot je content, je aandacht en je privacy grotendeels aan hen over te dragen.

Wat is het alternatief? Terug naar het Open Web! In plaats van te betrouwen op externe platformen: zelf de technische zijde regelen. Die strategie volg ik bijna anderhalf decennium met dit blogje. Ik lease bij Linode een webserver. Ik betaal daar maandelijks 25$ voor (dat lijkt veel, maar dit is niet de enige website die op die server staat). De configuratie en het up-to-date houden van de software doe ik helemaal zelf. De domeinnaam kost mij jaarlijks nog een tientje. Zo behoud ik de volledige vrijheid over wat ik online zet, in welke vorm en wie er toegang toe heeft.

IndieWebCamp vind ik in die context dan ook een mooie beweging. Zij bouwen onder andere tools die de rollen net omdraaien: je publiceert op je eigen domein/site, maar je content wordt automatisch geaggregeerd naar sociale media en andere platformen en vice versa.  Dat idee noemt crossposting: een gedachte wordt op verschillende kanalen gepubliceerd. Maar de canonieke versie staat wel op deze plaats.

Uiteindelijk is het hele idee niet nieuw: anderen schreven hier reeds ook zinnige gedachten over. Via Dries belandde ik op dit mooie stukje van oerblogger Dave Winer. Hij maakt terecht deze opmerking:

I made a mistake when I changed the format of Scripting News. Before Twitter, I had lots of short items. Here’s an example from 2006. I wrote as much as there was to say and no more. That’s how blogging should work.

Inderdaad, anno 2008 schreef ik in een stijl die enigszins doet denken aan Winers’ verwijzing naar de Dogma 2000 principes. Net zoals Winer heb ik de fout gemaakt om de korte gedachten gaandeweg te knippen waardoor het hier wat kwam te verwateren.

Een artikel van vorig jaar dat nog lang is blijven kleven in mijn achterhoofd, is The Web We Have to Save van de Iraanse blogger Hossein Derakhshan.  Hij werd omwille van zijn online publicaties in de cel gegooid en heeft de transitie naar sociale media niet actief meegemaakt. Toen hij vrij kwam, ontdekte hij hoe het web is getransformeerd. Hij omschrijft die evolutie zo:

Sometimes I think maybe I’m becoming too strict as I age. Maybe this is all a natural evolution of a technology. But I can’t close my eyes to what’s happening: A loss of intellectual power and diversity, and on the great potentials it could have for our troubled time. In the past, the web was powerful and serious enough to land me in jail. Today it feels like little more than entertainment. So much that even Iran doesn’t take some — Instagram, for instance — serious enough to block.

Genoeg redenen dus om hier terug wat meer te publiceren. Uiteindelijk ben ik hier chez moi.

Kijkt gij nog veel TV eigenlijk?

Gepost op

TV is passé. Hing ik vroeger een ganse avond voor de buis, dan komt het tegenwoordig zelfs niet bij mij op om mij het bakje toe te eigenen en doelloos te zappen. Wat is er dan veranderd? Wel, ik woon niet meer alleen, for starters. Belangrijker is dat online streaming hier sinds jaar en dag serieus zijn intrede heeft gedaan. Blijkt dat het aanbod van video op hoge kwaliteit zoveel rijker is, vergeleken met wat televisie vandaag biedt. En door dat het multichannel gebeurt, kan je gelijk wanneer op gelijk welke locatie kijken naar wat je maar wil. Ik vind dat dus prachtig.

‘s Avonds nestel ik mij met iPad of laptop en mijn Urbanears Plattan in de Poäng. Zappen is voor mij kiezen tussen Netflix of YouTube. De eerste is een no-brainer, maar de laatste is voor velen een minder evidente keuze.

YouTube bevat miljoenen video’s. Het overgrote deel is pure rommel, maar er zit ook heel wat met zorg samengesteld materiaal tussen. YouTube laat videomakers toe om een kanalen te maken. Dat zijn pagina’s waar je je video’s kan onderbrengen. Bezoekers van de site of gebruikers van de YouTube app kunnen zich inschrijven op kanalen. Zodra er een nieuwe filmpje wordt gepubliceerd, komt dat dan in hun gecureerde lijst van kanalen waar men op is geabonneerd.

Succesvolle videomakers bereiken in extreme gevallen zo miljoenen abonnees. Op dat punt hebben ze hun gewone job ingeruild om voltijds filmpjes te maken. In ruil krijgen ze van YouTube een deel uit de reclame inkomsten.

Stel dus dat je geïnteresseerd bent om eens een weekje te vullen met YouTube in plaats van televisie, hoe begin je daar dan aan?

  1. Eerst en vooral: zorg dat je een Google account hebt.  Heb je een gmail mailadres? Dan heb je een google account.
  2. Surf dan naar de YouTube site en klik op “sign in” om in te loggen.
  3. Onder elk filmpje staat een knop “subscribe”.  Vind je filmpjes van eenzelfde videomaker leuk, dan klik je op die knop om jezelf te abonneren op zijn/haar kanaal.
  4. Op de startpagina van YouTube staan er bovenaan twee grote knoppen, “Home” en “Subscriptions”. Klik je op die laatste, dan krijg je een lijstje met de meest recente video’s die in jouw geabonneerde kanalen werd gepubliceerd.

Homepagina Youtube

 

**

Op welke kanalen ben ik zoal geabonneerd? Wel, without further ado, een greep uit mijn abonnementen:

Casey Neistat is een entrepreneur – bekijk zeker eens Beme – en bekende online vlogger (video blogger) uit New York. Hij heeft zijn hart verloren aan de stad. Vanop zijn skateboard filmt hij zijn dagelijkse leven op eigen, hippe wijze.

Destin van Smarter Every Day is een nieuwsgierige ingenieur. Hij gaat op zoek naar wetenschappelijke antwoorden op gekke vragen en natuurverschijnselen en doet dat op zeer enthousiaste wijze.

De Slo Mo Guys zijn twee gekke Britten en een camera die kan filmen met een hoge framerate. Van ontploffende molotovcocktails tot gelei aan gort slaan met een tennisracket: ze filmen het allemaal in slow motion.

Mehdi van ElectroBOOM maakt geen onderscheid tussen bloopers en een gelukte opname. Zijn avonturen met elektriciteit eindigen doorgaans met vuurwerk, een brandplek of een kapotte telefoon. Maar op slinkse wijze leert hij je wel hoe elektriciteit werkt en waar je voor moet opletten.

The Geekgroup aangevoerd door Captain Chris Boden is een onafhankelijke bende nerds, geeks en een grote loods volgestouwd met hardware. Ze runnen The Geekgroup makerlab of fablab. Denk 3D printers, elektronica, CNC machines en nog zoveel meer. Een must voor elke DIY maker.

Fan van humor? Dan is Enter The Dojo Show misschien wel je ding. Persiflage in ware The Office stijl op de McDojo gevechtsportclubs in de States.

Mythbusters Jamie Hyneman en Adam Savage vloggen met hun crew op Tested. Hun video’s zijn eerder panelgesprekken, interviews maar ook rapportage over de projecten lopende in Savage’s legendarische workshop of productreviews van allerlei geeky gadgets.

Voor de gamers onder ons is Steven Williams aka Boogie2988 gewoonweg gefundenes fressen. De man en zijn alter ego Francis geven uitgebreid hun ongezouten commentaar op de gaming markt, de grote publishers van games en nog zoveel meer.

Geïnteresseerd in chemische reacties? Dan is Periodic Videos je goto kanaal. Professor Sir Martyn Poliakoff heeft het hele chemie departement van de University of Nottingham met succes op YouTube gekregen. Droge materie? Niet zoals zij elementen in beeld kunnen brengen.

Vsauce is een klassieker. Michael beschouwd reeds jaren de meest mindblowing vragen. Wanneer hebben we alle namen “opgebruikt”? Wat gebeurt er met de koplampen van je wagen als je aan lichtsnelheid zou rijden? Is jouw “rood” hetzelfde als mijn “rood”?

**

Ik ben nog op veel meer geabonneerd naast opgesomde kanalen. Aangevuld met Netflix staat er zo altijd wel een paar uurtjes gecureerde video content klaar.  YouTube zelf zal gelijkaardige filmpjes van andere kanalen aanbieden op basis van je abonnementen.  Op die manier blijf je niet hangen bij dezelfde kanalen maar loop je meer kans op nieuwe kanalen te landen die minstens zo interessant zijn.

Als ik  TV kijk, dan zal ik nog eerder via de Chromecast video streamen dan dat ik de digicorder aanzet om naar het reguliere aanbod te kijken.

De afsluitende gedachte is dat ik eerlijk gezegd ook niet zo snel terug zou willen keren naar een TV aanbod dat door zenders en verdelers wordt geprogrammeerd. Die media staan nu eenmaal onder druk en dat voel ik ook wel als ik dan toch eens TV kijk: men blijft plakken bij veilige formats en bekende koppen die goed liggen bij het grote publiek. TV voelt zo eerder steriel en gemaakt dan echt authentiek aan. Het staat toch allemaal in schril contrast met de durf waarmee videomakers op YouTube de grenzen van het medium elke keer opnieuw op zoeken.

Gepost in Blog | Comments Off on Kijkt gij nog veel TV eigenlijk?

Ready Player One

Gepost op
readplayerone

De toekomst wordt nog een interessante kwestie. Volgens Ernest Cline is het anno 2045 zo’n beetje game over met de mensheid. We hebben de aarde uitgeput en onze beschaving is vervallen in een semi-chaotisch dystopia. Hoewel, game over is misschien wat kort door de bocht: voor een bescheiden prijs kan je via je persoonlijke virtuele bril binnen stappen in de OASIS: het virtuele utopia waar iedereen zich zowat heeft terug getrokken. Zie het als een soort kruising tussen World of Warcraft, Second Life en nog wat games: een virtuele wereld waar alles mogelijk is. Zolang je natuurlijk de nodige credits op kan hoesten.

Wade Watts is een tiener zonder echte familie of banden die zijn leven – tot school lopen toe – slijt in OASIS. Het verhaal begint met het overlijden van de maker van OASIS. In zijn online testament maakt hij bekend dat er ‘easter egg’ in het spel verborgen zit. Wie de raadsels kan oplossen en de het Ei vindt, wordt zijn erfgenaam. En zo barst een race los tussen de meest uiteenlopende karakters en facties in OASIS…

Ready Player One is een boek voor gamers en geeks. Laat dat meteen duidelijk zijn: het hele boek steekt vol met verwijzingen naar elementen uit de pop- en gamecultuur van de jaren ’80, ’90 en ’00. Soms bekroop me het gevoel om paragrafen over te slaan omwille van de name dropping. Gelukkig wordt het nooit echt gortig en keert Cline tijdig terug naar de verhaallijn. En die verhaallijn is vrij rijk: er zijn een aantal parallelle verhaalbogen die afwisselend aan bod komen zodat het boek nooit gaat vervelen. Het mooie aan een futuristische wereld zoals OASIS is dat Cline er alle kanten mee uit kan gaan, en die mogelijkheden heeft hij ten volle benut.

Cline heeft een vlotte, lichte schrijfstijl. In het engels leest Ready Player One als een trein. Verwacht geen verheven literair werk, maar wel een spannend en vlot geschreven boek.

Aanrader? Zeker voor wie veel computergames heeft gespeeld of nog speelt en voor zie die graag eens een toegankelijke, spannende scifi lezen.

Gepost in Blog | Comments Off on Ready Player One

Oneerlijk

Gepost op

Het moet ergens in 2006 geweest zijn dat we elkaar tegen het lijf liepen. Op een BlogCom of een Blog Awards. Ik weet het mij niet zo goed meer. Ik herinner me wel de fijne jongedame die ik er toen ontmoette. 

Sindsdien volgden we elkaar virtueel en kruisten ook in het echte leven onze paden wel eens.

Ik herinner me hoe je mee deed met onze eerste bescheiden poging om een Brugse stadsblog te starten. En de korte periode dat we even pendelvriendjes waren.

Verder leefden we elk ons leven en bekeken we elkaar vanuit de verte via de sociale media. En we zagen van mekaar dat het goed was.

En dan viel de bom in oktober vorig jaar. Kanker. Kind toch. Ik was daar niet goed van. Oneerlijk is het juiste woord. Toch niet die fijne jongedame die nog een heel leven voor zich zou moeten hebben.

In de laatste maanden kwam er geen of geen positief nieuws. Drie weken geleden stuurde ik je nog een berichtje via Facebook. Even inchecken. Je zei het toen niet zo met zoveel woorden, maar je antwoord voelde aan als afscheid. Ik kon toen niet vermoeden dat het zo snel zou gaan.

Waar je ook bent, Evelien, rust zacht! 

Post op

Gepost op

Ik ben een week post operatie en alles gaat goed. Ik had mij voorbereid op veel pijn en ongemak maar dat valt allemaal zeer goed mee. Het operatieverslag vertelt me dat er minder werk nodig was dan gedacht.

Ondertussen krijg ik passieve kine. Om de andere dag word ik gemanhandled door een therapeut. En ik doe pendeloefeningen. Ik laat mijn arm hangen en de zwaartekracht doet de rest. Het plan is om binnenkort over te schakelen op actieve oefeningen,

De voorbije week kreeg ik de betere pijnmedicatie. Als het enigszins kan probeer ik die niet te nemen. Mijn maag protesteerde en van de zware kanonnen laat de geest steken vallen. Vuil spul, pijnmedicatie.

Ik mag mijn arm voorzichtig gebruiken. Liefst voldoende om de spieren geactiveerd te houden. Ik beschik wel over wat vrijheid, maar heel wat bewegingen zijn off limits. Tanden poetsen, bijvoorbeeld. Of mijn rug drogen na een douche. Of zelfs tikken op een klavier. Alles wat een beetje kracht en tijd kost, dat lukt niet echt. En mijn arm boven mijn hoofd tillen om een pull aan te doen is vooralsnog helemaal geen optie.

Volgende maandag eerste tussentijdse evaluatie door de chirurg. Benieuwd wat die gaat vertellen.

(Dit berichtje werd geschreven met de WordPress app op mijn iPad. Een touchscreen bedienen lukt vrij vlotjes.)

Gepost in Blog | Comments Off on Post op

Onze eigen lolcat

Gepost op

En zo trok zaterdag een nieuwe bewoner ons appartement.

We zijn allebei kattenmensen, maar we hebben de boot lang af gehouden. In huisdier zit het woord huis en we hielden de jongste altijd voor dat een appartement geen huis is. Expectation management and all that. Maar we wisten allebei wel dat we eerder vroeg dan laat toch wel een beest in huis zouden halen.

Haar baasjes konden niet langer voor haar zorgen wegens allergische toestanden. In december lanceerden ze een eerste oproep. We hielden ons beschikbaar maar de zaak ging toen niet door. Uiteindelijk bleek deze week dat er toch actie moest worden ondernomen. En zo stapte Mabelle, de Britse korthaar, gisterenmorgen uit haar kooitje in onze living.

Ondertussen zijn we goed een dag verder en wordt hier duchtig verkend. Overal op springen, alles besnuffelen, geurtjes verspreiden,… We dachten dat ze zich nauwelijks zou vertonen, maar ze loopt hier ondertussen rond alsof de boel al helemaal van haar is. Het voetbankje dat bij mijn Pöang hoort, werd al opgeëist als favo ligplaatsje, elk geluid op straat is reden om aan het raam te staren en ze volgt ons overal zonder ons uit het oog te verliezen.

Benieuwd hoe ze het de komende weken zal doen.