Sushi Yammi Yammi

Gepost op

Vanmorgen kregen we een mailtje in de bus met een fijne tip: in de Overpoort is er een nieuwe all-you-can-eat Sushi place geopend: Yammi Yammi.  Het restaurant had net HLN gehaald. Aangezien mijn bureau nog net niet midden op de Heuvelpoort staat, was het een no-brainer om daar vanmiddag te gaan lunchen.

Lekkere sushi. Maar zeker niet de beste die ik ooit heb gegeten. Die eer gaat naar de sushi die ik in Singapore heb geproefd.  Het aanbod is zeker de moeite: dik 80+ verschillende bundeltjes kan je bestellen. Het is er ook echt wel all-you-can-eat. Het idee is dat je 5 keer kan bestellen. Op een kaartje kruis je dan aan wat je per ronde wil voorgeschoteld krijgen.

Minder aangenaam was dat we een uurtje moesten wachten voor we bediend werden. Veel te druk, personeel dat nog niet gerodeerd was en een bestelsysteem dat iets te complex in elkaar steekt. Werk aan de winkel dus.

In ieder geval moest ik keihard denken aan Jiro’s Dreams of Sushi (2012).

Om-nom-nom.

Dispatches

Gepost op

Buiten de tweedaagse in Frankrijk is dit weekje vakantie voornamelijk er eentje van klussen, bezoekjes en tussendoor rusten. Quite uneventful zoals dat heet.

Du jamais laat ik ooit een terras in bankirai aanleggen. Na verloop van tijd trekt het hout namelijk mos en algen aan. Als het dan eens regent, dan ligt het er spekglad bij. Bovendien is zo’n groen dekwerk niet echt om aan te zien. Hogedrukreiniger dan maar? Vergeet het. Je maakt het hout er mee kapot: het wordt  één veld van gemene splinters. Het enige wat helpt is bruine zeep of javel, een schuurborstel, armsmeer en veel geduld.

Met de trouw van mijn schoonbroer in het verschiet, was ik toe aan een nieuw deftig hemd/das combo.  Ik ga slechts zelden op shopping spree, dus van de gelegenheid maakten we gebruik om meteen ook wat meer mee te grissen:

  • 1 deftig hemd
  • 1 das
  • 3 trendy hemden
  • 1 polo
  • 1 leren broeksriem

Dankzij een actie in de kledingwinkel scoorde ik onverwachts nog eens 20% korting op het geheel. Niet slecht!

Het klimmen loopt lekker. Ik topte een week of twee geleden niveau 6a+ en verbeterde daarmee mijn eigen persoonlijk record. In 2014 behaalde ik mijn brevet KVB2 indoor voorklimmen maar ik heb daar nog niet veel gebruik van kunnen maken. In de laatste weken komen ook de klimsetjes weer terug boven. Heel fijn om dat ook terug te kunnen oefenen.

Morgen nog op familiebezoek. Maandagavond trek ik naar Den Haag voor een vergadering op dinsdag en dan hebben we ook alweer een nieuwe week vlot op gang getrapt.

48 uur aan de Opaalkust

Gepost op

Het buitenland, dat klinkt ver, maar eigenlijk ligt het soms dichter bij dan we denken. De Opaalkust ligt praktisch op een steenworp van West-Vlaanderen. Het is een mooie daguitstap.  Omdat ik een weekje vakantie heb, deden we er nu een overnachting in Boulogne-sur-Mer bij.

Het toffe aan Nord-Pas-de-Calais is dat er in de streek bijzonder veel te zien en te doen is, dat het allemaal niet te ver rijden is en dat het roadtrippen door prachtig, glooiende panorama’s is.

Onze trip zag er zo uit:

Dag 1:

  • Stop aan Cap Gris Nez rond de middag. Genieten van de zee, de eerste zon en het uitzicht op de White Cliffs aan de overkant van het kanaal.
  • Bezoek aan Batterie Todt kort na de middag. De Engelsen & Duitsers bestookten elkaar over het kanaal met gigantische artilleriebatterijen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Indrukwekkend museum met militaire parafernalia.
  • Arriveren in Boulogne. Bezoek aan de onderwaterwereld van Nausicaa. Heb je kinderen? Dan is dit een geweldige activiteit. Het puilt er uit van de aquaria met de meest exotische soorten. Toppers zijn de haaien en de krokodillen. Op het einde van het bezoek is er de open tank waar je vriendelijke vissen mag aanraken.
  • Diner. Wij gaan steevast naar Hamiot.
  • Overnachting binnen de remparts van de Ville Fortifiée. Het oude stadscentrum is bijzonder pittoresk en een wandeling meer dan waard.

Dag 2:

  • Stop in Ambleteuse. Het was er wat fris in deze tijd van het jaar. Achter Fort Mahon (ontworpen door Vauban) zaten we uit de wind en konden we, dik ingepakt, toch een uurtje op het strand de eerste voorjaarszon vangen.
  • Lunch in Duinkerken.
  • Bezoek aan het Parc Zoologique. Dit is een klein dierenpark in het midden van een woonwijk. De showtrekker: een bruine beer die blijkbaar mee deed in L’Ours.

 

Advertising: location, location, location

Gepost op

Sinds een aantal jaren zijn de grotere stations uitgerust met LED billboards, geplaatst op strategische plaatsen. Die worden gretig gebruikt door reclamemakers om via bewegende beelden de aandacht te lokken. Doorgaans storen die reclame’s niet echt en af en toe intrigeren ze zelfs.

Op één uitzondering na.

In Gent Sint Pieters hangt er boven de hoofdingang een groot bord in leaderboard formaat. Altijd wordt daar naast producten voor banken ook reclame voor auto’s getoond. Ik denk dat ondertussen zowat alle automerken wel de revue zullen zijn gepasseerd. Nu, ik vind dat het station – symbool bij uitstek voor het openbaar vervoer – de meest foute locatie om (dure) auto’s op een bijzonder in het oog springende wijze aan te prijzen.

Het is een beetje alsof je in de Delhaize aan de kassa’s reclameborden plaatst met spotjes die gelijkaardige producten van de Albert Heijn aanprijzen. Niet echt geloofwaardig dus.

Wat ik me dan afvraag is of men bij de NMBS/Infrabel daar niet af en toe vragen over krijgt. Laat staan zelfs maar bewust is van wat er op die borden allemaal niet wordt aangeprezen.

Gepost in Life | Comments Off on Advertising: location, location, location

Verkouden: deel 2

Gepost op

Vrijdag. Een lange werkweek met veel vergaderingen bijna achter de rug. Tegen het einde van de middag was het vaatje leeg. Geen energie, geen fut. Tegen de avond was het van dat: verkouden met alle toeters en bellen (pun intended).

Gisteren voornamelijk doorgebracht in de canapé. Veel hoesten, krochten en koppijn. Wisselen tussen een filmpje op Netflix en dutten. Op het programma stond er nieuwjaren met de schoonfamilie. Daar moest ik jammer genoeg voor passen.

Ondertussen een goeie nachtrust gehad. Vandaag gaat het terug stukken beter.

Dat was de tweede keer in nauwelijks een maand tijd, dat ik in de lappenmand verzeilde. Als ik het weerbericht zo lees, blijft het de komende week nog koud, nat en killig. Ik zal blij zijn wanneer het eindelijk terug keert. De lichamelijke weerstand snakt naar wat zon om terug op de plooi te komen.

Gepost in Life | Comments Off on Verkouden: deel 2

Een beetje ziekjes

Gepost op

We zijn half januari. Twee weken na de feesten en je mag er veilig van uit gaan dat ik een griepachtig ding zou gaan krijgen. Gisteren was het van dattum: de hele dag voor pampus in bed/zetel gelegen en een huisbezoek van de dokter om de diagnose te bevestigen. Vannacht het klokje rond geslapen. Vandaag voel ik een stuk minder mottig, maar het bleef toch bij zetel hangen.

Gelukkig staat Black Sails op Netflix.

Harr!

Gepost in Life | Comments Off on Een beetje ziekjes

Spookwandelen in Antwerpen

Gepost op

Gisteren waren we een dagje in Antwerpen voor de verjaardag van mijn schoonzus. Ze had een mooi programma voor ons uitgestippeld. Zo mooi dat ik de avond graag even met u deel, mocht u zin hebben om het eens dunnetjes over te doen.

  • Aperitief bij haar thuis (U zoekt uiteraard zelf een locatie en brengt, desgevallend, eigen drank mee)
  • Ellis Gourmet Burger op de Aldegondiskaai (tegenover het MAS). Ik nam een gewone Classic Gourmet Burger, maar andere zoals de Ellis Special Bacon worden warm aanbevolen.
  • Een bezoekje aan het MAS. Bekentenis: ik was nog niet op het panoramisch dak geweest. Prachtig om Antwerpen by night eens te zien!
  • Een Antwerpse Spookwandeling.  We vervoegden een groep van 20 deelnemers aan het Steen en trokken met een verhalenverteller de binnenstad in. Heel leuke wandeling van een flink uur-en-een-half. 10/10 would recommend!
  • We eindigden met een drankje in Bar Deco.

‘t Was fijn om nog eens in’t Stad te mogen zijn!

Gepost in Life | Comments Off on Spookwandelen in Antwerpen

Ik kocht een uurwerk

Gepost op

Het is van mijn studententijd geleden dat ik nog eens een horloge droeg. Toen was dat zo’n digitale, quartz gevalletje met plastic bandjes. Je weet wel, van die “water resistant” uurwerken die de geest gaven na een onfortuinlijke duik in een zomers zwembad, of een fietsrit door een fikse regenbui. Met de komst van digital devices leek me een horloge helemaal niet meer zo nodig. Dus stopte ik met horloges te dragen.

Een paar maanden terug begon het toch weer te kriebelen. Op Kickstarter kwam ik toevallig Helgray tegen. Mooie horloges, maar de meningen op het web bleken nogal verdeeld, dus ik hield de knip op de buidel. Het idee om te kiezen voor een automatisch, analoog horloge liet me niet los. En dus besloot ik om mij te verdiepen in de wondere wereld van de horlogerie.

Na flink wat verkennen, lezen, weifelen en twijfelen, heb ik uiteindelijk gekozen voor een Laco Aachen. Besteld op kerstdag, keurig geleverd een vijftal dagen later door Fedex.

Hier is ie rond mijn pols:

Laco Aachen

Waarom koos ik voor dit horloge?

Een horloge draag je niet alleen om te weten hoe laat het is: het is ook een accessoire waar je iets mee over jezelf zegt. Horloges heb je dan ook in alle soorten en maten: elegante voor sociale gelegenheden, stevige kasten om mee te sporten of extravagante om je te laten zien. De Aachen valt in de klasse van de Flieger of Pilotenuurwerken. Het zijn uurwerken die tot de verbeelding spreken: met hun zwarte wijzerplaat en witte wijzers keren ze terug naar de uurwerken die ontdekkingsreizigers en vliegeniers uit de eerste helft van de vorige eeuw droegen.

Een flink aantal modellen viel meteen af: horloges blijken nogal prijzige dingen te zijn. Ik wilde wel iets investeren, maar liefst zonder overdrijven. Laco biedt een best wel betaalbaar gamma.

Laco is een naam met geschiedenis. Het is een Duits bedrijf dat in 1925 werd gestart. In 1935, in volle aanloop naar de Tweede Wereldoorlog, schreef het Reichs-Luftfahrtministerium een aanbesteding uit voor het leveren van een uurwerk voor de piloten van de Luftwaffe: de Beobachtingsuhr of B-Uhr.  De opdracht werd gegund aan een klein aantal leveranciers waaronder Laco. Na de oorlog bleef Laco actief. Anno 2000 keerden ze terug naar het ontwerp van de B-Uhr.  Naast exacte replica’s ontwikkelden ze een hele lijn gebaseerd op het oorspronkelijke ontwerp. Mijn uurwerk is daar dus een afstammeling van.

De Aachen is geen exacte replica: de wijzers zijn bijvoorbeeld geen blauw staal en op de wijzerplaat staat er “made in Germany”.  Het buitenwerk is Duits maar de beweging is Japans: een degelijke Miyota 821. Het zijn die verschillen die de prijs maken, but hey, het is dan ook een instapmodel.

Ondertussen draag ik mijn uurwerk een kleine week. Hoe bevalt het mij?

Wel, het 42mm x 12mm tonnetje metaal zit comfortabeler om mijn pols dan ik had verwacht. De leren bandjes ben ik verrassend snel gewoon geworden. In het begin was in het begin even zoeken naar hoe ik het moest opwinden en juist zetten. Het is natuurlijk geen atoomklok, maar tot nu toe blijft hij vrij correct lopen.

De B-Uhr blinkt uit in eenvoud. Het doet slechts één ding: uren, minuten en seconden bijhouden. Het complete gebrek aan toeters en bellen vind ik een verademing. En een geweldig statement in deze tijden waar toestellen en interfaces digitaliseren en steeds meer functies krijgen.

Heb je tips waar ik online meer info kan vinden? Natuurlijk!

  • Worn and Wound is een blog bijgehouden door enthousiastelingen Zach Weiss en Blake Malin.
  • Watchuseek is een grotere review site. Vooral hun fora zijn een goudmijn.
  • Last but not least: /r/watches op Reddit.

Laat ook niet na om eens binnen te stappen in de betere horlogewinkel. Een uurwerk online bestellen houdt ook een risico in: een panne betekent onvermijdelijk het kleinnood terug naar de fabrikant sturen en hopen dat ze die willen/kunnen herstellen. Maar laat dat u niet tegen houden: de kans is groot dat een horlogeverkoper uiteindelijk net hetzelfde zal doen.

Zo, en nu ga ik nog wat genieten van mijn nieuwe aanwinst.

Gepost in Life | Comments Off on Ik kocht een uurwerk

15/16

Gepost op

Wat een jaar, zeg! Ik heb niet stil gezeten in 2015, een greep uit de highlights:

  • Ik ben data conservator geworden voor de Vlaamse Kunstcollectie. Bevalt het me? Zeer zeker! De digital humanities zijn een zeer interessant werkveld. Ik ben nog maar een jaar aan de slag en Rome werd ook niet op een dag gebouwd.
  • Sukkelde ik op 31 december 2014 met een kapotte schouder, klim ik een jaar later terug quasi pijnloos. Het was een jaar fysiek en mentaal afzien, maar me laten opereren is duidelijk de juiste beslissing gebleken.
  • Hoewel ik niet meer voltijds programmeer, was het een jaar waar ik meer dan ooit nieuwe dingen leerde en door zette in eigen projecten. Ik bouwde een software bibliotheek voor Europeana, ik werkte mee aan de dit project, ik dook dieper in Javascript en bouwde onder andere Spotter, ik bouwde een app voor mezelf in Laravel, ik leerde bij over (de)serialization, REST, API’s en nog zoveel meer.
  • Ik las heel wat boeken: geen massa, wel een fijne selectie. The Martian, Ready Player One en na Conn Igguldens’ Emperor reeks zit ik halfweg zijn War of the Roses. De Kindle Paperwhite die ik in 2014 kocht, is een geweldige aanschaf gebleken.
  • In juli trok ik naar voor het eerst naar Mainsquare in Arras waar we genoten van Muse. In oktober zagen we dan weer Editors in een gevuld Paleis 12.

En 2016?

Mijn schouder (her)leerde me twee belangrijke lessen.

De eerste: breek geen series. Het is maar door zo regelmatig mogelijk te beginnen oefenen dat ik terug kan klimmen. Dat oefenen gaat natuurlijk met goede en slechte dagen, maar dat doet er niet toe zolang ik zo consistent mogelijk kan blijven. Dezelfde les ben ik in de zomer ook beginnen toepassen op programmeren: elke morgen werk ik op de trein aan een stuk code. Die manier van werken, no matter what, heeft een naam: de Seinfeld Strategy, naar Jerry Seinfeld.

De tweede les: focus. In het voorjaar moest ik even alles op halt zetten om aan mijn eigen lijf te werken. Zo’n time out betekende keuzes maken en plannen in de koelkast plaatsen. En eigenlijk bleek dat allemaal zo erg nog niet. Er zijn maar zoveel uren in een dag. Het komt er op aan wat je met die tijd doet. DHH schreef daar een mooie blogpost over. Bovenal benadrukt hij dat er zelfs dan dagen zullen zijn dat je totaal onproductief bent, en eigenlijk is dat zo erg niet want iedereen heeft dat. Het is kwestie om daar gewoon niet te lang bij stil te staan.

Met die twee wijze lessen wil ik 2016 van start gaan.

Als ik dan toch één doelstelling wil voorop stellen, dan deze: mijn blog een reboot geven. Even in de databank duiken en het publicatie volume van de voorbije vijf jaar in een beknopte statistiek gooien:

(2010) 53 posts, (2011) 139 posts, (2012) 67 posts, (2013) 45 posts, (2014) 24 posts, (2015) 20 posts.

Tijd dus om terug wat meer te schrijven. Fuck het idee dat blogs dood zouden zijn. Als ik niet voor een ander schrijf, dan in de eerste plaats voor mezelf. Om te schaven aan mijn eigen schrijfkunst. Omdat alle profielen op sociale media platformen ten spijt, mijn on line identiteit uiteindelijk hier ligt. Omdat dit mijn langst lopende, persoonlijke project is.

In ieder geval, met dat voornemen, wil ik er vooral een rijk 2016 van maken en de rest nemen zoals het komt.

Terug in de klimgordel

Gepost op

Volgens mijn Swarm heb ik een streak van 4 weken in de klimzaal. Dat kan maar één ding betekenen: jawel, ik ben terug actief aan het klimmen. De schouder is voldoende hersteld.  Eigenlijk stak ik in september reeds de spreekwoordelijke teen in het water.  Op zaterdag- of zondagvoormiddag klimt er nauwelijks iemand: ik trok er dan alleen op uit om voorzichtig te oefenen.

Als je een jaar niet hebt geklommen, dan moet je terug van nul beginnen. Je kan niet zomaar de wand bestormen. De kinesist heeft me dagelijkse oefeningen opgelegd om mijn schouders aan te sterken, maar een uur traversé is toch nog steeds andere koek. Die eerste keer klimmen was dus een pijnlijke confrontatie.

Begin november ben ik terug begonnen met top rope.  Tussen traversé en top rope is er nog eens een wereld van verschil.  Die eerste klimsessie moest ik echt vechten om routes van laag niveau uit te klimmen. Na 45 minuten hield ik het toen voor bekeken. Maar content dat ik was om terug een klimgordel te mogen dragen!

Ondertussen zijn we een maand verder. Ik klim nog steeds niets boven niveau 5a.  Ik mag trouwens ook nog steeds niet meer dan één keer per week klimmen. Mijn schouder laat duidelijk weten wanneer ik in het rood ga. Maar ik merk wel de sprongen die mijn lijf maakt qua conditie.  Klimmen is trouwens niet alleen conditie, maar ook techniek: hoe kan je met een minimum aan bewegingen en energie, een stuk overbruggen? Dat ben ik niet verleerd: het verbaast me hoe snel ik op de wand terug val op oude reflexen zoals klimmen op de benen.  Wat ik wel mis is zelfvertrouwen op bepaalde bewegingen. Bijvoorbeeld  wanneer ik me mijn linkervoet op een crimp moet opduwen, terwijl ik mijn gewicht steun op mijn rechterhand en doorgrijp met links: als ik weg glijd, dan valt mijn volle gewicht op mijn rechterschouder. Eén keer meegemaakt: niet voor herhaling vatbaar.

Nu, het vraagt allemaal wel flink wat inspanning en motivatie.

‘s Morgens vroeg oefeningen te doen? Yup. Pijnlijk? Hell yes! ‘s Avonds ook mezelf motiveren om oefeningen te doen? Check. De dag beginnen om 7h ‘s morgens bij de kinesist? Doing that. De boodschap van de dokter was dan ook vrij duidelijk: zolang ik actief wil sporten, moet ik dagelijks blijven oefenen.

No pain, no gain en al.

Gepost in Life | Comments Off on Terug in de klimgordel

Al Italia

Gepost op

Toscane is altijd schoon. Vorig jaar was het fantastisch en dus zijn twee dagen auto heen en twee dagen auto terug, geen grote hinderpaal. Zeker niet als je voorzien bent van de luisterverhalen van het Geluidshuis, muziek, een paar zakken koeken en voldoende drank en een draagbare DVD speler om het publiek op de achterbank goed geluimd te houden.

We hadden met het vliegtuig op Firenze kunnen vliegen. Dan ben je er in twee uur of zo. Maar met de wagen doorkruis je het mooie Franse landschap, de imposante Alpen en Zwitserland en zak je via Milaan en Emilia Romagna af richting Toscane. Zoals zovelen verblijven we een nachtje in Mulhouse, op een half uurtje van Basel. Dat maakt het verhapstukken van de afstand toch wel aangenamer. Maar elke kilometer brengt ontegenzeggelijk de zon dichter bij en zodra je de San Gottardo door bent, is er geen ontkennen meer aan: dit is Zuid-Europa.

We verblijven in de streek rond Poggibonsi, een stad gelegen tussen Siena en Firenze en redelijk centraal in Toscane.  Poggi is qua omvang iets kleiner dan Brugge, met een klein stadscentrum. Maar je vindt er wel alles terug. Er is een winkelstraat die nog niet al te erg is over genomen door de grote ketens en je vindt er in alle hoeken trattoria’s, gellateria’s en osteria’s. Buiten de stad vind je de iets grotere winkels. Met twee bezoekjes aan de Pam Superstore om boodschappen spring je al een heel eind ver.

Je zou denken dat je met de auto dan makkelijk overal naartoe kan, maar vergis je niet: de regionale tweevakswegen en de ontelbare kronkelbaantjes door de heuvels maken van elke uitstap een ware odyssee. Wat op de kaart dichtbij lijkt, is in werkelijkheid een uurtje rijden. Gelukkig is er het schilderachtige landschap die van elke roadtrip een waar plezier maakt.

Toscane in de zomer, da’s warmte. Alleen was het er dit jaar wel heel erg warm. Volgens onze italiaanse gastheer was de vorige zomer met zijn onweders niet zo fantastisch, maar de hittegolf met dagtemperaturen rond 40 graden was toch ook niet van de poes. Overdag bleven we in onze agriturismo gewoon aan of in het zwembad hangen met een goed boek. Meer hoefde dat eigenlijk niet te zijn om de batterijen op te laden.

‘s Avonds trokken we dan op verkenning in de wijngaarden en de boomgaarden. Toscane, da’s een en al groen en natuur. Zelfs in het putje van de zomer is het er niet zo dor als je zou vermoeden. En het zit er vol met beesten. Een paar herten gespot – en gefotografeerd -, slangenhuid gevonden, lichtwormpjes, hagedissen,… Als je een beetje je ogen open houdt, dan zie je heel wat. Zeker bij valavond. En zodra de zon helemaal onder horizon was, ging het richting Poggi centrum om een ijsje. De hele stad komt in het donker terug tot leven. Pleinen en straten lopen vol en winkels gaan open: het leven herneemt als de ergste hitte wat geweken is.

En dus bleef het aantal uitstappen dit jaar eerder beperkt: Certaldo Alto, Colle di Val D’Elsa, San Barberino.  Eén avond trokken we uit voor Siena. Prachtige stad, zeer toeristisch (uiteraard) maar geweldig gezellig. Niets zo fijn als op de Campo een gelatto te lekken in de nachtelijke koelte. Vorig jaar hadden we Firenze bezocht, maar eerlijk gezegd viel me dat toen eerder tegen. Veel drukte, platgelopen toeristische paden, chaos aan en in het Uffizi en een stuk grootstedelijker dan Siena. Dus lieten we Firenze dit jaar voor wat het was.

Opnieuw vroegen we ons af of we ons niet eens aan cursus Italiaans zouden moeten wachten. Met dank aan Google Translate: Posse chiudere una bottiglia di vino rosso? Nuttige kennis als je appartement gelegen is naast de citernes in de wijnmakerij.

Een paar weken voor vertrek bleek dat we een nacht langer in Italië zouden verblijven door een miscommunicatie. Maar waar? En dus besloten we in drie etappes terug naar huis te keren met een verlijf in Parma dat op onze weg lag. Het was een mooie afsluiter voor onze reis.  Ons hotel lag vlak aan het statige Parco Ducale met het hertogelijke paleis van de Farneses.  De brug over en je bent meteen in het centrum. Parma is niet groot, maar het is wel een geweldig shoppingparadijs met heerlijke restaurantjes. We genoten er van heerlijke Parmezaanse ham en kaas, risotto en pasta, gelatti en lambrusco. Een prachtige afsluiter van de reis.

Ik trek naar Italië en ik neem mee

Gepost op

… mijn Kindle Paperwhite gevuld met deze titels:

Andy Weir – The Martian

Omdat Hollywood in het najaar de film gebaseerd op het boek uitbrengt. Met Matt “I’ve got to science the shit out of this” Damon.  Kan niet missen.  En natuurlijk ook omdat ik de titel al eerder enkele keren heb zien passeren, zelfs ooit eens de eerste paragrafen had gelezen, maar me er nooit echt in heb verdiept.

Op Goodreads.

Scott Berkun – The Year without Pants

De ondertitel “WordPress.com and the future of work” Klinkt een beetje blasé, maar ik kocht dit boek vooral omdat ik gewoon benieuwd ben om te weten hoe het is om voor Automattic en Photomatt te werken. En omdat ik zonder WordPress niet zou staan waar ik vandaag sta.

Op Goodreads.

Conn Iggulden – Emperor. The blood of gods

Het is het laatste gedeelte van de Emperor reeks. Leest als een trein dus ik verwacht deze in no time uit te hebben. Ik ontdekte trouwens zonet dat de man niet stil heeft gezeten. Zijn Conqueror series gaat over Kublai Khan en sinds kort is het bezig met een Wars of the Roses series. Juich ik alleen maar toe.

Op Goodreads.

John Green – Paper Towns

Guilty pleasure. Ik heb in het begin van het jaar Greens’ The Fault in our stars gelezen. Dit zou een coming-of-age young adult novelle moeten zijn. En ja, er komt ook een film van uit.

Op Goodreads.

Paula Hawkins – The Girl on the train

Een thriller die in het voorjaar 13 weken op nummer één in de NY Times Fiction best-sellers lijst heeft gestaan. Iets met een vrouw die regelmatig per trein pendelt en gaandeweg verhalen verzint bij de mensen en de huizen die ze door het raam ziet. Benieuwd of het de moeite is.

Op Goodreads.

We trekken tien dagen naar Poggibonsi, een stadje dat tussen Siena en Florence ligt. We logeren er in de agriturismo waar we vorig jaar ook verbleven. Het spreekt voor zich dat ik hard naar uit kijk om terug te keren.

Eerlijk vlees

Gepost op

Allen de hand op steken wie zijn vlees in de supermarkt koopt! Jawel, ook wij behoren tot die groep. Althans, tot voor kort. Het is een klassieker: bij je wekelijks rondje door de supermarkt is de vleesafdeling de vaste prik. Niks zo makkelijk om die piepschuim bordjes met een brok kip, varken of rund uit het koelvak in je karretje te mikken. Geen wachtrijen, snel en efficiënt.

Wij maken nogal wat gerechten met kip. Een ratatouille, wok, een pasta. Even een kipfilet versnijden en opbakken. Alleen ergerden we ons steeds meer aan de kwaliteit. Bakken was meer “koken in eigen vocht” en het resultaat was vaak droge, dradige onbestemde witte brokken met een bruinig randje. Afin, niet echt smakelijk.

En dus besloten we om eens kipfilets van de buurtslager te halen. De schellen vielen van onze ogen. Die eerste keer kwamen we thuis met oversized filets.  Maar ze bakten perfect en o wat smaakten ze heerlijk naar kip.

We weten natuurlijk hoe kip hoort te smaken. Vroeger kochten we regelmatig vlees bij de slager. Ik werd zelf er al eens op uit gestuurd door pa of ma met een lijstje en wat geld. Of er kwamen een paar pakketten mee van de zaterdagmarkt. Uiteindelijk waren wij nu zelf door het gemak van de supermarkt routine die smaak gewoon kwijt geraakt. Het was even wennen om ze terug te mogen proeven!

Sindsdien proberen we regelmatig vlees bij de slager te halen. En ja, we betalen er iets meer voor, maar dat proberen we dan op andere manieren op te vangen.  Meer restjes te eten of voor veggie kiezen. De realiteit is dat die meerprijs voor een lekker brok vlees ook de eerlijke prijs is die zoiets normaal kost. Wat in de supermarkt ligt, is immers massaproductie die je bezwaarlijk ecologisch kan noemen. Het zijn hier natuurlijk nog geen Amerikaanse toestanden, maar het verschil stemt wel tot nadenken over wat we eten en wat de impact is op onszelf en onze omgeving.

Gepost in Life | Comments Off on Eerlijk vlees

10 weken post op

Gepost op

Ondertussen ben ik zo’n tien weken post-op. Twee maanden en een beetje. Waar sta ik nu zo ongeveer?

  • Sinds twee weken rijd ik terug met de fiets. Ik leg dagelijks de 7 kilometer heen en terug naar het station af. Voor mijn operatie eindigde dat altijd met drukkende pijn vlak onder mijn sleutelbeen. Die is nu volledig verdwenen.
  • Ik kan terug alle dagdagelijkse bewegingen – van autorijden tot computeren –  uitvoeren zonder pijn. Dat was voorheen ook niet het geval.
  • Mijn arm blokkeert niet meer als ik die boven mijn hoofd gestrekt laat zakken. Mijn ROM is momenteel bijna 100%.

Allemaal goede dingen, maar een schouder is een complex geheel van drie gewrichten. Er is nog een hele weg te gaan naar de finish:

  • Actief zware lasten torsen – een flightcase in het jeugdhuis, de zware rolluik van onze slaapkamer,… – daar moet ik voorlopig nog voor passen.
  • Mijn schouder naar binnen of naar buiten plooien (denk: portefeuille in de achterzak steken) doet nog altijd pijn.  Die vermindert wel week na week, maar ik mag rekenen dat daar nog een lange weg te gaan is.
  • ‘s Morgens sta ik op met een spieren die wat tijd moeten krijgen om los te komen.

Medicatie neem ik niet. Als mijn schouder zeurt, dan is het gewoon kwestie van een andere houding te vinden. De kinesist zie ik nog steeds drie keer per week.  Ondertussen zitten we volop in de actieve oefeningen: met lichte gewichten en zo werken. Thuis werk ik dagelijks enkele sets af met mijn Theraband. Oefening en tijd geven om rustig aan kracht te winnen zijn de sleutel.

Was het een goede zaak om mij te laten opereren? Absoluut. Ik ben vandaag beter af in vergelijking met enkele maanden terug. Nu de zomer in om de rest van de weg af te leggen.

Gepost in Life | Comments Off on 10 weken post op

Onder het mes

Gepost op

Volgende maand onderga ik een exploratieve kijkoperatie aan mijn rechterschouder. De chirurg gaat het scheurtje in het gewrichtskapsel herstellen en littekenweefsel weg halen. De ingreep duurt op zich ongeveer een uur waarna ik een nacht in het ziekenhuis moet door brengen. Aangezien het mijn allereerste keer onder het mes is, is het een beetje een big deal.

Nu heb ik wel een goed idee hoe zo’n operatiekwartier er van binnen uit ziet en hoe het er daar allemaal aan toe gaat. Maar het vooruitzicht om zelf als lijdend voorwerp op de tafel te liggen, da’s toch andere koek.

Ik mag rekenen op een aantal weken intensieve revalidatie om mijn arm opnieuw te leren gebruiken. Ik ben rechtshandig dus dat betekent dat ik in de eerste weken zeer beperkt zal zijn. Daarna zou het beter moeten gaan. Al zullen dagdagelijkse bezigheden zoals fietsen of een doos tillen niet voor meteen zijn.

Actief terug sport beoefenen is iets voor de lange termijn. Terug klimmen? Daar denk ik momenteel zelfs niet eens aan. Alles zal afhangen van wat de chirurg precies moet doen en hoe het herstel verloopt.

De beslissing om te opereren is al een hele tijd geleden gevallen. De agenda voor april is blanco om volledig te kunnen concentreren op herstellen.

In ieder geval is de hoop dat er een eind komt aan drie jaar sukkelen met een pijnlijke arm.

Gepost in Life | Comments Off on Onder het mes

Digitale databeheerder

Gepost op

Ik sluit vandaag een hoofdstuk af en ik begin morgen een nieuw. Ik ruil mijn petje als Drupal developer bij XIO voor dat van digitale databeheerder voor de Vlaamse Kunstcollectie.

De Vlaamse Kunstcollectie is een samenwerkingsverband tussen de Vlaamse kunsthistorische musea. In mijn nieuwe rol ben ik betrokken bij het reilen en zeilen van de digitale collecties. Er is een roadmap met aantal zeer interessante, innovatieve projecten rond registratie, bewaring, ontsluiting, uitwisseling en hergebruik voor de komende jaren uit getekend. Het is de bedoeling dat ik die projecten mee help realiseren.

In de voorbije jaren heb ik met fantastische mensen aan uitdagende projecten mogen werken. Ik leerde niet alleen bij op technisch vlak. Ik leerde ook anders communiceren, compromissen sluiten, prioriteiten leggen, plannen, kansen zien, met anderen omgaan en zoveel meer. Super bedankt voor alles, XIO!

En nu, met vol enthousiasme, begin ik aan de volgende uitdaging. En avant!

Gent? Gent!

Gepost op

Eerder deze week besloten we dat het nog eens tijd was voor wat quality time met het gezin. En dus reserveerden we onze zondag voor een dagje Gent. Ook al is het een vertrouwde stop, het blijft altijd aangenaam om er de toerist uit te hangen.

Eerste stop was de Soup Lounge wegens nog geen echte lunch te hebben gehad. Ik kan u zeggen: in de winter is dit een fantastische plek om voor weinig geld een serieuze kom gezond van de dag achterover te slaan.

Daarna ging het richting Huis van Alijn. Het museum van volkskunde is helemaal met zijn tijd. Interactieve toestanden, inspelen op de Retro-rage,… terwijl er de permanente collecties rond het dagelijkse leven van de vorige eeuw niet uit het oog werden verloren. Bonus is de speurtocht rond Hendrikje het Spook waar ‘t jonk helemaal in mee werd gezogen. Geloof me vrij: Niet elke dag zit je op je knieën met de zaklamp van uw GSM de randen van een (fake!) doodskist af te speuren naar hints.

Tussenstop dan maar in Huize Temmerman voor een zakje spekkebollen uit de glazen stolpen.  En dan op straat snoep sneukelen uit een papieren zakje gelijk vroeger.

Dan doken we het Designmuseum binnen. Lightopia is een tentoonstelling over de impact van elektrisch licht, vroeger en nu, op ons leven. Een flink deel van de ruimten is gereserveerd voor elektrische installaties en designer lampen.  We hadden niet zo heel erg veel tijd, dus zo veel is er niet van blijven plakken, maar ik vond het alvast een geslaagde expo.  Ook hier is er een speurtocht met playmobil peetjes waar ‘t jonk helemaal in op ging.

Afsluiten deden we in Il Cortille voor de betere pasta / pizza. De Pizza Pancetta is zeker en vast een aanrader. En de Spaghetti Pomodoro van ‘t jonk zag/rook ook zeer appetijtelijk.

Geslaagde uitstap? Ayup!

 

 

Gepost in Life | Comments Off on Gent? Gent!

14/15

Gepost op

We hebben de overgang vlotjes gemaakt dus tijd voor het obligate persoonlijke-jaaroverzicht-blogpostje.

De highlights van 2014:

  • Verkocht ik mijn appartement
  • Behaalde ik mijn definitieve rijbewijs
  • Organiseerden we andermaal 3 edities van Pecha Kucha Brugge.
  • Bezocht ik nog eens Amsterdam
  • Mag ik afstrepen van de Bucket list: Toscane met Sienna en Firenze
  • Kocht ik een e-reader en haalden we Netflix in huis.
  • Las ik heel wat boeken. Geen grote hoeveelheden, wel een fijne selectie.

2014 was een jaar waarin ik ook een aantal fijne zij projectjes deed.

2014 was een jaar waarin ik leerde dat uw gezondheid en conditie uw grootste rijkdom zijn. De persoonlijke calvarietocht met de schouder daar gelaten, wens ik iedereen na het afgelopen jaar meer dan ooit een gezond – of toch een met beterschap gevuld – nieuw jaar toe. Verzorg uzelf!

2014 was bij momenten ook een jaar van stille woede of verontwaardiging.  Eerlijk gezegd waren er dagen dat ik echt geen zin had in de confrontatie met de lawine van onheils- en andere tijdingen op sociale en traditionele media. Een oude Chinese vloek zegt “Moge je in interessante tijden leven.” Juist.

Of ik voornemens en doelstellingen heb voor 2015? Buiten de klassiekers zoals meer bloggen, lezen of voor inbox zero gaan: niets bijzonders. Er liggen wel een aantal grote uitdagingen op mij te wachten.  Niet in het minst hoop ik mijn lijf enigszins terug op orde te krijgen. Andere uitdagingen komen later nog aan bod. Het belooft in ieder geval een spannend jaar te worden.

Dishwashing bonanza

Gepost op

In het huishoudelijke departement zijn we (alsnog) niet voorzien van een vaatwasmachine. Plaatsgebrek en de afwezigheid van een goed geplaatst stopcontact zijn de grote spelbrekers. En dus betekent dat na het avondeten handwerk.

De afwastaak is mij te beurt gevallen. Terwijl ‘t jonk door de molen van de avondrituelen wordt gehaald, sta ik alleen te plenzen in een zeepsopje. Dan gaat bij mij de koptelefoon met Spotify open.

Ik heb ondertussen een afspeellijst bij elkaar om mezelf wat te motiveren tijdens het schrobben van vettige pannen en het krabben van bakvormen. Ik wil die graag met mijn afwassende lotgenoten delen. Bij deze: mijn Dishwashing Bonanza.

Veel afwasplezier!

Gepost in Life, Media | Comments Off on Dishwashing bonanza

Hoe ik werk

Gepost op

Lilith deelde hoe ze werkt en hoe ze haar werk organiseert. En heel wat mensen zijn haar daarin gevolgd. Allemaal heel interessante verhalen want allemaal heel uiteenlopend en op sommige punten ook hele erg herkenbaar.  Dus, bij deze even een rondleiding in mijn eigen “keuken”.

Huidige job: Web developer in loondienst.

Huidige mobiele toestellen: iPad 2, Xiaomi MI2s.

Huidige computer: MacBook Pro, een persoonlijk toestel en eentje van het werk.

Zonder welke apps/tools/software kun jij niet werken en waarom?

Ik bouw websites. Of beter: ik werk onder de motorkap van websites. De pagina’s, teksten, menu’tjes, links, afbeeldingen,… die jullie zien worden doorgaans gegenereerd op basis van informatie die bewaard wordt in allerlei databases. Als je, bijvoorbeeld, op een knop duwt om te betalen in een webwinkel, dan zorgt mijn code ervoor dat je bestelling verwerkt kan worden door de winkelbeheerders.

Dat betekent dus dat ik ook heel wat toepassingen en systemen nodig heb om code te schrijven en te testen. Het heel verhaal is nogal technisch, maar hier zijn de meest visuele programma’s waar ik dagelijks mee werk.

PHPStorm is onontbeerlijk. Zie het als een extreem geavanceerde text editor of kladblok. Ik ga om met softwarebibliotheken met duizenden lijnen code: PHPStorm laat me toe om snel terug te vinden wat ik nodig heb om websites te bouwen.

De code die ik schrijf moet ik kunnen delen met mijn collega’s. En uiteindelijk moet ze ook nog op servers terecht komen. Sourcetree to the rescue! Code van mijn persoonlijke projecten deel ik dan weer via Github of bewaar ik op Bitbucket.

Herinner je nog de oude DOS tijden? Het zwarte scherm waarbij je commando’s moest intypen om iets gedaan te krijgen? Guess what: programmeurs werken daar vandaag nog altijd mee om met servers te kunnen communiceren. Bij mij staan er altijd wel een paar iTerm vensters open.

In de laatste jaren ben ik een groot fan geworden voor Google Apps en Google Drive voor alles wat e-mail, contacten, tekstverwerking, spreadsheets, etc. betreft. Off line vind ik Libreoffice het beste alternatief voor MS Office. Belangrijke documenten bewaar ik veilig op Dropbox.

Ik gebruik Pocket om overdag artikels te archiveren zodat ik ze op de trein in alle rust kan doornemen.

Hoe ziet je bureau eruit?

Op mijn bureau op het werk staat er een monitor, een laptopstand en een klavier. Ik hou er een pragmatische clean desk op na: er ligt hooguit een dun stapeltje papier met nota’s, en een beker met wat schrijfgerei.

Thuis is het anders. We hebben een bureau op onze slaapkamer, maar daar zit ik niet vaak aan. Eigenlijk is die bezaaid met stapels papier en rommel. Eens om de zoveel maanden ruim ik die stapels wel op. Meestal zit ik met laptop en iPad ofwel aan de keukentafel. Ofwel in mijn Poäng draaizetel. Het hangt een beetje af van het uur van de dag en de drukte in huis.

Wat is je beste tijdsbesparende shortcut/lifehack?

Grote taken opdelen in hapklare brokken en die in lijstjes steken. Ideeën noteer ik in Evernote zodat ik mijn tijd daar een beetje op kan inrichten. Harde ondervinding heeft mij geleerd dat dingen parkeren en prioriteiten vastleggen goed werkt om focus en rust te hebben én ook effectief iets afgewerkt te krijgen.

Nog een tip: De Facebook apps heb ik bewust van mijn telefoon gekeild. Bovendien waarschuwt mijn mobiel me enkel bij een nieuwe mail, sms, oproep of agenda afspraak. Goed voor de zen.

Wat is je favoriete to do list manager?

Wunderlist all the way!

Is er naast je telefoon en computer een gadget waar je niet zonder kan?

Mijn Urbanears Plattan hoofdtelefoon.  Ik draag die meestal als ik onderweg ben.

In welke alledaagse bezigheid ben jij beter dan de rest? Wat is je geheim?

Goeie vraag.

Waar luister je naar terwijl je werkt?

Spotify staat quasi altijd open. Tijdens het werk luister ik meestal naar speellijsten met ambient of focus  achtergrondmuziek. Ik zit in een landschapsbureau waar het nogal rumoerig kan worden. Muziek helpt me om dat even buiten te sluiten.

Wat ben je op dit moment aan het lezen?

The Lean Startup van Eric Ries.

Ben je eerder een introvert of een extrovert?

Ik ben een introvert.

Hoe ziet je slaaproutine eruit?

Ik ben zo hard een avondmens. Ik kruip vaak pas rond middernacht onder de wol. Ik sta in de week op rond een uur of zeven. Het is geen verrassing dat ik in het weekend al eens uit slaap. Ik moet er wel op letten dat ik voldoende slaap haal. Zeker in drukke weken met veel afspraken en tijdens en na de werkuren. Dus dat betekent soms echt wel een uurtje vroeger er in.

Wat is het beste advies dat je ooit kreeg?

Leer los laten.

Ik ben een ongelofelijke perfectionist als het erop aan komt. Ik leg de lat voor mezelf  soms enorm hoog.  Maar vaak komt het er op aan om mezelf te kennen, even afstand te nemen en het bredere plaatje te bekijken. En gelukkig leer je ook met het ouder worden meer en meer de essentie van de details te onderscheiden.

Ik zou nog graag wel eens een cursus mindfulness volgen. De absolute basisprincipes heb ik al eens mee gekregen. Op stressvolle momenten probeer ik daar op terug te vallen.

Is er iets dat je hieraan wilt toevoegen dat ook interessant kan zijn voor je lezers

Als je efficiënter wil werken, gooi dan je routines niet ineens 180 graden om. De kans is groot dat je te veel hooi op je vork neemt. Introduceer kleine veranderingen in je eigen ritme. Op korte termijn krijg je voldoening en dat motiveert je om vol te houden op lange termijn.