Netsensei

Het begon ergens in februari met een lelijke verkoudheid. Sindsdien hoest ik mij de ziel uit lijf. De voorbije maanden was het met ups en downs maar twee weken geleden besloot ik dat een doktersbezoek aan de orde was.

Puffers met cortisonen en hoestsiroop zijn sindsdien mijn deel. Alles in de hoop van die blaf en dat eeuwige gevoel dat er iets in mijn keel is blijven hangen, af te raken.

Helaas mocht het niet baten. Vanmorgen werd ik zelfs wakker met een pijnlijk binnenoor. En dus maakte ik vanavond weer mij opwachting in het dokterskabinet. Blijkbaar zijn het hardnekkige beestjes. Er wordt gedacht aan Mycoplasma Pneumoniae. En dus word ik nu terug richting pharmacie gestuurd met twee voorschriften voor een batterij medicatie.

Slaan de antibiotica niet aan, dan wordt het een bloedonderzoek.

Urrr.

‘t Zit soms in de kleine dingen. Gelijk in plaats van thuis spaghettisaus op te warmen, improptu naar de Pili Pili te trekken om daar van tapas en een Pasta Maison vergezeld van een glas Oude Kaap Merlot/Shiraz 2010 te genieten. En natuurlijk een ijsje Bacio/Panna Cotta bij Da Vinci om af te sluiten!

In de categorie: dingen die ik nauwelijks een jaar, laat staan een half jaar, geleden niet bepaald had zien aankomen.

• Ondertussen reeds zo lang bij het Lief verblijven dat ik de term “logeren” toch wel bijzonder breed moet beginnen interpreteren.
• Zeker als je Poäng draaizetel, TV en gezellige Orgel Vreten bij datzelfde Lief een plaatsje hebben gevonden.
• Reacties van kleinhandelaars tegen de Mini van het Lief genre: “Ah, wilt ge een paaseitje? En de papa mag er ook eentje nemen!” Erm… *kuch*… 
• De nieuwste versie van de theorie/praktijk oefenboekjes voor de rijschool in huis halen.
• Een andere dagelijkse stopplaats bij het pendelen met de trein dan diegene waar je initieel voor tekende.

Soms, hé.

Ik ben een beetje aan het rondlezen en ik kwam op  Saying “No!” uit van Jason Santa Maria. De man is een topdesigner uit New York en is één van die talenten die reeds websites mocht bouwen voor de Groten der Aarde. Zijn artikel gaat over neen leren zeggen. Bekijk vooral eerst even de 20 minuten durende opname gemaakt naar aanleiding van Creative Mornings.

Voor mij is het een redelijke eye opener. Hier is een grote meneer met pakken talent en ervaring die met dezelfde problemen geconfronteerd wordt. Je krijgt van alle hoeken enthousiaste vragen om mee te doen, te engageren, tijdelijk of op lange duur. En iedereen staat voor hetzelfde probleem: durf maar eens neen te zeggen! Wel, Jason heeft met vallen en opstaan leren “Neen!” zeggen. En dat hoort iedereen uiteindelijk te leren.

De voorbije jaren heb ik van alles geprobeerd. Als jonge twintiger ben je op zoek naar jezelf, er is een informatie revolutie aan de gang en je wil elke kans grijpen die je kan om ervaring op te doen, door te groeien, geld te verdienen,… Niks mis mee. Maar voor je het weet werk je van ‘s morgens tot ‘s avonds en verlies je jezelf in je eigen engagementen.

En op een dag kom je uiteindelijk je eigen grenzen tegen.

Hoezeer de kansen ook voor het rapen liggen. Vaak moet je keuzes maken. En dat is wat Jason wil vertellen: je kan overal “Ja!” tegen zeggen. Maar “Neen!” is minstens zo belangrijk. Het laat je toe om ruimte te creëren voor de dingen die er voor jou uiteindelijk toe doen. Is een “Neen!” daarom negatief? Helemaal niet, want dankzij een “Neen!” kan je je aandacht beter verdelen onder die dingen waar je een volmondig “Ja!” tegen zei. Met een duidelijk “Neen!” toon je even goed wie jij bent en hoe je in mekaar steekt.  Een “Neen!” hoeft ook niet exclusief of permanent te zijn. Ook als is ze klaar en duidelijk, door deuren te sluiten zet ze misschien andere open. Zowel voor jou als de tegenpartij.

Zullen mensen je er op aan kijken? Misschien. Maar sinds ik “Neen!” langzaam ben beginnen leren gebruiken, heb ik ontdekt dat het allemaal best wel meevalt. Zolang je “Neen!” maar in zijn context plaatst. En als ze in alle eerlijkheid wordt uitgesproken, dan wordt iedereen uiteindelijk er beter van.

Ah, een nieuw jaar. Tijd om even in de kristallen bal te kijken… en die is nogal mistig.  Als er iets is wat ik heb geleerd, dan is het dat voornemens en voorspellingen ook maar zoveel waard zijn.  Bracht 12 wat ik er van wilde maken? Welja, ik heb kunnen doen wat ik wilde doen, zonder meer.  Het werd een typisch jaar met persoonlijke ups en downs.  Zoals bij iedereen.

De twee belangrijkste lessen voor het nieuwe jaar zijn deze:

• Leef en wordt niet geleefd. Durf nog meer je eigen goesting te doen.
• Beleef plezier in wat je doet. When the fun stops, so should you.

De eerste concrete uitdaging van 13 is een nieuwe job. Geen geluk zonder een stabiel inkomen en een job die je persoonlijk rijker maakt. De rest volgt dan wel vanzelf.

Bij deze wens ik jullie alvast een fijn nieuw jaar toe!

Maanden tuften we op kruissnelheid doorheen de weken, maar de laatste veertien dagen verliepen in fast foward.  De eerste 24 uur wist ik niet goed wat me overkomen was, maar na mijn blogpost is het allemaal vrij snel gegaan. Er is gesolliciteerd, gecontacteerd en getelefoneerd geweest. Er liggen opties op tafel en er moeten beslissingen worden genomen.

Misschien het moeilijkste is te weten komen wat ik wil doen in de komende jaren. Ik ben gelukkig geen 23 meer. Ik weet ondertussen goed genoeg wat ik kan en niet kan, wat me interesseert en wat ik liever niet doe. En ondertussen verzamel ik puzzelstukjes van een complex verhaal. Meteen springen doe ik niet. Er is nog wat tijd om alles heel even te laten bezinken. (Zelf)kritisch zijn hoort er nu eenmaal bij.

Ik maak me mezelf ook niets wijs: het blijft een stap in het onbekende. Het is makkelijk om vast te klampen aan het verleden en te geloven dat het leven van anderen en mezelf een verhaal is dat zichzelf ontspon. Ik zou ook niet staan waar ik nu sta, met winst én verlies maar vooral een pak ervaring rijker, zonder af en toe eens blind te kiezen.

Al bij al ben ik voorzichtig optimistisch over de toekomst. Ik ben benieuwd waar ze me heen voert.

Wat een week!

Dinsdag richting kinesist. Ondertussen vaste prik sinds begin september. Met de schouder gaat het ondertussen stukken beter. De man laat mezelf wonderen verrichten.

Woensdag gaf ik voor de laatste keer les in Antwerpen. De voorbije vijf weken mocht ik 4 keer Drupal training geven voor de Vlaamse Ingenieurskamer. Leuk, maar vermoeiend wegens bizarre lestijden.

Donderdag had ik een complete off day na een eerste slapeloze nacht vol muizenissen en te veel gepieker. Wat een eerder onverwacht berichtje teweeg kan brengen. Het superlief pikte mij ‘s avonds op aan het station.

Vrijdag. Op het werk een presentatie met resultaten van een intern project geven. Spannend. Heel interessante materie om rond te werken. Het is niet echt een project waar je helemaal tot de eindmeet kan kijken. Je weet wel waar we naartoe moeten, maar om dat in een concrete, efficiënte planning te duikelen en rekening te houden met zoveel mogelijk onbekenden, dat is een uitdaging.

Vrijdagavond kookles. Ook dit jaar kook ik weer. Ik heb gekozen voor de module zuiders koken en gaat eens in de twee weken door dan elke week. Het lagere tempo geeft wat meer ademruimte. Ik kan daar wel van genieten om zo in goed gezelschap te koken en nieuwe dingen te leren.

Zaterdag: verjaardagsfeestje van de schoonzus van het lief.

Zondag doopfeest van mijn eerste petekind! Ik ben daar vaneigens ongelofelijk blij mee. Geweldig familiefeest bij P. & J. en een mooie doopceremonie. Heerlijke handgemaakte taart van P. en L. en koffie toe. ‘s Avonds van Diest terug westwaarts.

Vandaag: ik hang in de touwen. De voorbije dagen was ik mijn stem al kwijt en sliep ik niet echt fantastisch. Na de uitputtingsslag van voorbije week heeft het virus dan toch een overwinning thuis gehaald. Vanmorgen suf, mottig, fluimend en krochtend opgestaan. Meteen op doktersbezoek geweest. Ik hoor een dag of drie platte rust houden en een batterij medicatie wacht mij op de keukentafel. Urgh.

Dus, we gingen onze burgerplicht vervullen. Zij in Oostkamp, ik in Brugge. Zij met potlood en papier, ik digitaal. Vanouds ben ik gewend om mijn stem in te kleuren, maar deze keer mocht ik voor het eerst virtueel de kandidaten die mijn voorkeur wegdroegen, aan te vinken.

Eerst ging het richting gemeentelijke sporthal in Oostkamp. Een man stond aan de ingang nog joviaal handjes te schudden, ik wilde hem ei zo na negeren maar bleek dat dat “not done” was aangezien het om de burgemeester ging. Terwijl zij in het rijtje aanschoof, nam ik plaats op één van de wachtstoelen in het midden van de zaal. Zo’n kiesverrichting is hét moment om mensjes te kijken. In het volgende kwartier zag ik van oud tot jong passeren en alles daar tussen. Heel wat mensen hadden zich voor de gelegenheid opgedoft. Zien en gezien worden. Heel wat jonge gezinnen waren met buggy en een roedel kinderen de hort op. Je zag er dreinerige scholiertjes die zoet werden gehouden met Angry Birds op de iPhone. Ook de oude dame in bontjas, vingers vol juwelen, waardig op haar wandelstok steunend, alsof ze uit een andere eeuw kwam gestapt, aanschuiven om haar stem uit te brengen.

Op dik vijftien minuutjes stonden we terug buiten. Toen moest ik nog stemmen in mijn eigen gemeente. De kiesbureau’s zijn ingericht in mijn oude school. Was ik niet bij haar gebleven, dan had ik aan 15 trampolines voldoende om het voetbalveld vanuit mijn slaapkamerraam over te steken tot aan het stemhokje.

Had ik verwacht om er even snel vanaf te zijn, dan viel dat toch wel tegen. Er waren computerproblemen in stembureau 45 dus dat gaf een lange wachtrij. Een dik half uur aanschuiven vooraleer ik het bureau binnen kon. Dan was er gedoe met de chipkaarten en de paspooorten en na nog 5 minuten plompt verloren naast de voorzitter te wachten kreeg ik een hokje toe gewezen. Blijkbaar hangt er boven elk hokje een alarm. Twee hokjes verder moet er iets fout zijn gegaan want onder een hels lawaai haastte één van de bijzitters zich om daar assistentie leveren. Bij mij verliep het allemaal vlotjes, maar het tactiele element van het bolletje kleuren dat was er niet bij. Op het kasticketje dat uit het toestel rolde, kon ik wel opmaken dat mijn stem geregistreerd was, maar helemaal overtuigen deed het toch niet. Bovendien was het de bijzitter die het biljet scande bij de urne. Het gaf anders wel een groter gevoel van controle om zo zelf je biljet in de bus te kunnen dumpen.

In ieder geval, we hebben gedaan wat we moesten doen. Nu is het terug aan de politici om er iets van te maken.

Ah juist. Het gaat al een stuk beter, dank je wel. Af en toe is er nog eens wat pijn en de schouder voelt niet nog niet 100% aan, maar het ergste leed lijkt me geleden. Al ben ik nog altijd niet terug aan de klimmuur. Tot daar. Voor de zekerheid ben ik deze week op bezoek geweest bij de orthopedist. Een mens kan immers maar zeker zijn.

Geen gruwelverhalen van spuiten en onderzoeken en pillen. Verre van.

Blijkt dus dat ik inderdaad met een ontsteking zit en de juiste reactie had om tijdig te stoppen. Zoals ik nu merk geneest dat inderdaad langzaam aan met voldoende rust. Ik mag zelfs terug voorzichtig beginnen klimmen! (juij!!) Maar ik moet dat wel met de nodige dosis gezond verstand doen. Mijn schouderspieren hoor ik gerichter te trainen en te verstevigen met oefeningen zodat de boel minder snel geblokkeerd geraakt. Ik heb een paar beurten kine voorgeschreven gekregen omdat die aan te leren. En in de toekomst moet ik ook echt uitkijken tijdens het klimmen zelf, juiste klimtechniek hanteren, liefst onder begeleiding klimmen (lees: met zijn tweetjes) en bij voorkeur met een goeie opwarming vooraf. Logisch, dat wel, maar wel iets wat ik allemaal ga moeten leren.

In ieder geval, de orthopedist vertelde me dat de rek merkbaar uit een mens begint te gaan vanaf zijn 30. Voor veel amateursportlui is dat het moment om te stoppen. Maar klimmen is naar zijn mening geen zo’n blessuregevoelige sport en als ik goed naar mijn lichaam luister mag ik nog heel lang de klimgordel blijven aantrekken.

Juij! Met het gereis in het vooruitzicht pik ik de extra weken rust nog even mee. Eind augustus, begin september laat ik mij niet meer tegen houden om een teen in het water, erm, voet tegen de muur te plaatsen. Dat mag dan ook wel na twee maanden rust.

Bon. Dat wordt hier niet erger, met die schouder van mij. Maar ook niet meteen beter. Niet dat ik beperkt ben, maar opstaan met kloppende pijn is nu ook niet echt acceptabel. Morgenavond mag ik op bezoek bij de huisarts. Aan de telefoon hoorde ik haar al neuzelen over “echografie” en zo.

I dearly hope it doesn’t come to that.

Aangezien ik zo veel op de hort ben, heb ik al wat rugzakken in mijn leven afgesleten. De laatste jaren zeul ik mijn hebben en houden rond in een zwarte  draagtas van Kipling. Onlangs nog kreeg ik de opmerking dat die na al die tijd er nog altijd goed blijft uit zien. Het nadeel aan zo’n draagtas is dat alle gewicht op een schouder hangt. En dat het ding de neiging heeft om tegen je been te hangen op de fiets als je riem niet hard genoeg is aangespannen.

Buiten mijn twee fototassen ben ik sinds mijn verhuis redelijk rugzakloos. Vroeger kon ik er altijd wel eentje uit de grote kast bij mijn ouder lenen, maar het laatste jaar had ik slechts een versleten, blauw geval tot mijn beschikking dat ik afwisselend tsjokvol boodschappen werd gestoken, ofwel al mijn klimgerief bevatte.

‘t Was dus tijd dus voor iets nieuws.

Dit weekend kocht ik mij in de Avventura dan maar een Lowe Alpine Edge 20. Het was niet echt een keuze waar veel denkwerk aan was vooraf gegaan, maar ik ben wel tevreden. Met mijn slechte schouder is het een hele verlichting om tijdelijk als boekentas voor mijn laptop, adapter en leesboek te dienen. Verder is ze voldoende ruim om in de toekomst als klimtas te gebruiken. En bovenal vind ik het een ideale tas voor een daguitstap: klein, maar toch ruim genoeg om een pull, wat boterhammen, zonnebrandcrème, zonnebril en flesje water mee te nemen.

Anyhows, voor het helemaal hier een productbespreking wordt: contentement hier ten huize!

Bugger. Sinds een week of zo zit ik met een pijntje in mijn rechterschouder. Het begon onschuldig, maar sinds ik van toprope over geschakeld ben op boulderen is het erger geworden. Het is zo’n zeurende pijn vlak boven mijn biceps telkens ik mijn arm ophef.  Mijn lichaam maakt mij duidelijk dat ik mijn rechterarm de laatste weken wat hard onder druk heb gezet.

Natuurlijk ga ik on line op zoek naar meer informatie. En dan kom je websites tegen zoals climbinginjuries.com die u dan de stuipen aan jagen. Zoals het aanvoelt lijkt het me de “Rotator cuff strain” te zijn. Ik had me dinsdag na de laatste sessie voorgenomen om de klimactiviteit tijdelijk op te schorten. Lijkt me dus dat ik het toch tot ergens halverwege juli rustig aan moet doen met die schouder.

Zouden supermannen zoals Alex Honnold daar dan ook niet mee te maken hebben?

Wo-how! Zijn we al juni? Jawel, we zijn al juni! Dat het hier vooruit gaat! De laatste weken zijn we goed in ons ritme beginnen vallen.

Het schooljaar loopt ten einde, en dus ook de kookles. Op mijn rapport moet ik nog even wachten, dat wordt nog opgestuurd. Ik heb het een jaar goed kunnen volhouden en er stevig wat van opgestoken. Natuurlijk heb ik me opnieuw ingeschreven voor volgend jaar. Dan volg ik de module “Zuiders koken”. De formule verandert wel wat, in plaats van wekelijks wordt het twee-wekelijks op vrijdagavond. Een hele verademing want elke week een vier gangen menu maken en verwerken, dat is niet helemaal ongestraft gebleven, mijn gedacht.

Er is contact gemaakt met de buurvrouw waarvan me was verteld dat ze hoogbejaard was. Op 92 blijkt ze nog bijzonder kranig met haar rolator door haar appartement te schuifelen. Ik dacht op een uurtje terug buiten te staan maar uiteraard liep het riant uit toen de, inmiddels eveneens bejaarde dochter ons vervoegde, als in 2,5 uur verzonken in zo’n zware zetel. Het interieur ademde trouwens die typische vlaamsche stijl uit met van die zwart geverniste, zware houten meubels, overal gehaakte draperieën, zwart-wit en polaroid foto’s en bestofte souvenirs van verre reizen. Ik had de deur van mijn appartement nogal onbedachtzaam open laten staan. Toen ik terug kwam vond ik een wachtend lief terug. Volledig geïnstalleerd in de zetel met dekentje en Roland Garros. Trrr.

Er was het gevreesde jaarlijkse tandartsbezoek. Ik rekende er op nog een paar bezoekjes aangerekend te krijgen, maar tot mijn verbazing bleek alles in orde te zijn. Geen gaatjes! Hoezee! En dus mocht ik zo beschikken. Gelukkig want ik kan kosten aan tanden momenteel wel missen als kiespijn.