Emperor

Gepost op
cover_emperor_the_gates_of_rome_265x407_170_261_c1

Iedereen heeft onderhand wel zo’n beetje Game of Thrones gelezen. Prachtige reeks. G.R.R. Martin heeft daar topwerk afgeleverd. En natuurlijk blijven we dan zo’n beetje op onze honger zitten terwijl The Winds of Winter en A Dream of Spring op zich laten wachten.

Niet getreurd. Martin haalt natuurlijk de mosterd ergens vandaan: de laatste 3.000 jaar geschiedschrijving zitten boordevol intriges, vetes, oorlogen, slechteriken, spionnen, mooie dames en stoere helden.  Het verhaal van Julius Caesar moet dus zo’n beetje gefundenes fressen zijn, dacht Conn Iggulden. En dus produceerde hij sinds 2003 de vijfdelige serie Emperor waar Caesar de centrale figuur is.

We beginnen de exploten van Gaius Julius te volgen als jonge snaak van zeven. We zien hem opgroeien tot een jonge vooraanstaande patriciër. Rome gaat door turbulente tijden en wordt geplaagd door burgeroorlogen. Caesar ontvlucht de stad en keert uiteindelijk via een ommetje langs Afrika terug.  Terwijl hij zich ontpopt als een tactisch genie, rijst zijn ster snel. De verovering van Gallië is geen walk in the park en vergt veel van de man. Bij zijn terugkeer steekt hij de befaamde Rubicon over om Pompejus uit de stad te verjagen.

Verwacht nu geen saaie hagiografie. Iggulden laat Caesar leven als een man met grote en kleine kantjes. Hij heeft wisselend succes bij de vrouwen, en door de keuzes die hij maakt kwetst hij zijn naaste omgeving. Net zoals in Game of Thrones, schakelt de auteur regelmatig over naar het standpunt van andere personages zoals Brutus of Servillia. Verschillende verhaallijnen lopen soms parallel met elkaar en komen elkaar terug tegen. Iggulden is ook een meester om, tijdens het vertellen, op een beklijvende manier de werking van de senaat of de functie van een tribuut uit te leggen zonder te vervallen in saaie beschrijvingen die het verhaal breken.  Uiteindelijk leest het geheel als een trein. Ik ben begonnen met lezen in het ziekenhuis en zonder mij te overhaasten zit ik nu reeds diep in het vierde boek.

Iggulden heeft zichzelf wel wat dichterlijke vrijheid gegeven. Sommige gebeurtenissen verliepen net iets anders en sommige personages hebben nooit bestaan. De auteur vermeldt dat ook expliciet in het nawoord en vermeldt duidelijk waar het verhaal afwijkt van de realiteit. Ik vergeef het hem graag omdat hij zelf aangeeft dat hij bovenal een goed verhaal wil vertellen.

Iggulden zelf heeft Engels gestudeerd en zelf onderwezen. De man weet dus van schrijven. Hij debuteerde met de Emperor reeks en dat merk je aan de eerste hoofdstukken van het eerste boek waar het nog wat zoeken is naar de juiste toon. Maar vanaf dan haalt hij een niveau dat zich gerust mag meten met G.R.R. Martin.

Aanrader? Aanrader! Te verkrijgen op Amazon.

Peaky Blinders

Gepost op

Het eerste seizoen, 6 afleveringen, op Netflix. Met muziek van Nick Cave en The White Stripes. En een machtige Cillian Murphy. In een keer uitgekeken. Aanrader.

Birdman

Gepost op

Gisteren gingen we naar Birdman (or the Unexpected Virtue of Ignorance) in de Studio Skoop. Deze prent van Alejandro González Iñárritu sleepte onlangs nog de Oscar voor beste film in de wacht. Is ze ook echt zo goed?

De film opent met een single shot 10-minuten durende take doorheen de coulissen van Broadways’ St James Theatre. De kijker wordt meegevoerd in een meesterlijk in beeld gebracht ballet van personages, locaties en emoties op het ingehouden percussiewerk van Antonio Sanchez. Daarmee is de toon gezet voor een film met de lichtvoetige gravitas van een boksmatch in de brousse.

Centraal staat Riggan Thomson, een gesjeesde blockbuster acteur die na twintig jaar na zijn rol als actieheld Birdman achter zich wil laten en een nieuwe adem zoekt op de theaterplanken in een werk van Raymond Carver. Riggan heeft zowat alles geïnvesteerd in deze productie, maar helaas wil het allemaal niet zo vlotten. Birdman blijft hem achtervolgen. Soms zien we de veren van de actieheld in de hoek van het beeld terwijl hij met giftige woorden de waanzin in Riggans’ brein injecteert. Ondertussen doorprikt de realiteit Riggans’ droomwereld keer op keer. De previews zijn desastreus en zijn omgeving zet zich steeds meer tegen hem af.

Iñárritu brengt de Riggans’ val prachtig in beeld. De dialogen tussen Riggan Thomson en de gladde stand-in Mike Shiner (Edward Norton) laten je op het puntje van je stoel zitten. De actrices in Riggans’ gezelschap (Naomi Watts en Andrea Riseborough) brengen hem met hun magistraal gespeelde onzekerheid alleen maar verder naar de afgrond. Je kan niet anders dan afkeer voelen voor de op gewin gefocuste producer Jake (Zach Galifianakis) en de volledig zelf ingenomen critica Tabitha (Lindsay Duncan) Finaal is er Riggans’ afgekickte dochter (Emma Stone) die enigszins de stem van de rede lijkt te vormen, maar op geen enkel moment tot hem lijkt door te dringen.

Michael Keaton speelt de rol van zijn leven. Terugblikkend op ‘s mans carrière had hij even goed zichzelf kunnen vertolken. Uiteindelijk liet ook hij de Beetlejuice/Batman franchise voor wat het was, twee decennia geleden. Wat dat betreft is dit geen beter statement over de artistieke uitdagingen die een acteur doorheen zijn carrière steeds opnieuw aan gaat.

Must see? Must see!

Jens Franssen

Gepost op

Journalist Jens Franssen over journalistiek. Wat hij zegt in die 20 minuten en 50 seconden gaat over de kern van de zaak.

In deze tijden van information overload is het nieuws meer en meer wat je er zelf van maakt. Verkijk je dus niet op de angst voor een veranderende wereld waarin business modellen onder druk staan en onafgebroken, rusteloze jacht op soundbites. De waan dagelijks doorprikken met context, feiten en achtergrond. Daar gaat het over.

Meer dan ooit is er nood aan kritische blikken met geslepen pennen.

Gepost in Media | Comments Off on Jens Franssen

The Fault in our Stars

Gepost op
The_Fault_in_Our_Stars

Dit is het eerste werk dat ik gekocht en volledig gelezen heb op een e-reader. De promo van Amazon stak er voor iets tussen. En ik was ook wel benieuwd naar what the fuzz is all about zonder daarvoor de film te gezien te hebben.

Dit is een verhaal over jonge kankerpatientjes. Nu gaat het niet zozeer over hun ziek zijn, maar wel over het tienerleven met alle hoogte- en laagtepunten die er bij komen. Waar Green in slaagde is om  hoe elk van de personages met ziek zijn omgaat, te vervatten in frisse humor zonder te vervallen in sarcasme of cynisme.

Verder ga ik er geen doekjes om winden. De premise is flinterdun: Centraal staat Hazel Grace die vecht tegen longkanker. Tegen haar zin gaat ze naar een zelfhulp groep met lotgenoten. Daar ontmoet ze Augustus voor wie ze een crush zonder gelijke krijgt. De rest is pathetiek van de hoogste plank.

Dit boek kan ik nog het beste vergelijken met een soort eigentijdse Romeo en Julia, dus ik wist ook wel waar ik aan begon. Was het niet voor de vlotte schrijfstijl, dat er een aardig tempo in zit en enkele spanningsbogen die goed onderhouden worden, ik had het na een paar hoofdstukken waarschijnlijk voor bekeken behouden. Uiteindelijk kan ik The Fault in our Stars vooral aanraden als je van het genre houdt. Ondanks de luchtige stijl haal je pas echt het meeste uit het verhaal als je je open stelt voor de personages. En dat kan wel eens betekenen dat je je doos Kleenex dicht bij je in de buurt wil hebben. In het andere geval bekwaam je je vooral in het rollen van de ogen.

Gepost in Media | Comments Off on The Fault in our Stars

Dishwashing bonanza

Gepost op

In het huishoudelijke departement zijn we (alsnog) niet voorzien van een vaatwasmachine. Plaatsgebrek en de afwezigheid van een goed geplaatst stopcontact zijn de grote spelbrekers. En dus betekent dat na het avondeten handwerk.

De afwastaak is mij te beurt gevallen. Terwijl ‘t jonk door de molen van de avondrituelen wordt gehaald, sta ik alleen te plenzen in een zeepsopje. Dan gaat bij mij de koptelefoon met Spotify open.

Ik heb ondertussen een afspeellijst bij elkaar om mezelf wat te motiveren tijdens het schrobben van vettige pannen en het krabben van bakvormen. Ik wil die graag met mijn afwassende lotgenoten delen. Bij deze: mijn Dishwashing Bonanza.

Veel afwasplezier!

Gepost in Life, Media | Comments Off on Dishwashing bonanza

Under the skin

Gepost op

under_the_skin_xlg De collega’s hadden gepland om naar de laatste episode uit de X-Men saga te trekken vorige vrijdag, maar bleek dat de film niet werd vertoond. Op een drafje kozen we dan voor Under The Skin met Scarlett Johansson in de Sphinx. Waarschijnlijk is dit een van de meest bevreemdende films die ik in lange tijden heb gezien. De tagline luidt alvast veelbelovend:

A mysterious seductress preys upon the population of Scotland.

Scarlett speelt een soort alien die een menselijke vorm heeft aangenomen: ze is uitgestuurd in Schotland om daar mannen te verleiden naar het buitenaards ruimtetuig. Terwijl ze rondtoert in haar witte bestelwagen komt ze in contact met de Schotten in al hun facetten. Gaandeweg komt ze in een identiteitscrisis terecht: ze wil ook mens worden tussen de mensen.

Dit is niet de meest makkelijke film voor een losse vrijdagavond. De dialoog is beperkt tot het strikte minimum, de muziek en de beelden zorgen voor een zeer beklemmende sfeer. Verwacht alvast geen fantastisch hoog tempo in de verhaallijn: je moet af en toe je fantasie laten werken om de gaten in te vullen.

Je krijgt op een 2 uur tijd een heleboel indrukken van Schotland in al zijn rauwheid te zien door de ogen van een buitenaards wezen: van overweldigende natuurbeelden tot de mistroostige, grijze urbane verkavelingen. Van gewone mensen op restaurant, op straat, op de bus tot de chav’s die het hoofdpersonage ontmoet. Er zit bovendien heel wat verborgen camerawerk in: de mannen die Scarlett oppikt met haar anonieme bestelwagen zijn geen acteurs. Pas na opname werd ze verteld dat ze meespeelden in een film. Under The Skin en Brian Glazer zijn dan ook bijzonder schatplichtig aan het werk van Stanley Kubrick.

Dit is ook een heel andere film dan de blockbuster rollen die we van Johansson gewend zijn. De film wordt voor het grootste gedeelte ook gedragen door haar acteerprestatie. Zonder veel woorden weet ze afstand te creëeren tussen zichzelf en alle grote en kleine drama’s die zich rondom haar afspelen. We zien een heel andere kant van haar: ze haalt alles uit de kast om op een geloofwaardige wijze als alien in de huid van een mens te kruipen.

Een aanrader als je dezer dagen zin hebt in een andere film.

Kon Tiki

Gepost op

Ik las voor het eerst over Thor Heyerdahl en zijn Kon Tiki in de Bonte Boeketboeken van Gaston Van Camp.

Thor Heyerdahl, die mocht ik nog genieten toen ze hem nog eens oprakelden voor de Openingsceremonie voor de Olympische Winterspelen te Lillehammer (1994).

Maar dus. De man voer met een balsahouten bootje over de Stille Oceaan van Zuid-Amerika naar Polynesië. In 1947. In bijzonder primitieve omstandigheden. Faut le faire. Heyerdahl was dan ook niet de eerste de beste.

Niet moeilijk dat Hollywood vroeg of laat meneer Heyerdahl zou leren kennen.

Alvast op de iMDB watchlist geplaatst!

Gepost in Media | Comments Off on Kon Tiki

Pecha Kucha Brugge

Gepost op

Op 2 mei vindt er een Pecha Kucha Night Brugge plaats! Wannes F., Robbie B. & Stijn B. en mezelve zijn we sinds begin februari in de weer. In Gent worden er al langer Pecha Kucha Nights georganiseerd, dus we vonden het meer dan de hoogste tijd om ook in Brugge er eentje te organiseren.

Wat is een Pecha Kucha?

Pecha Kucha, of “chit-chat” in het Japans, is een presenteerwijze waarbij een onderwerp in 20 slides met voor elke slide 20 seconden wordt toegelicht. Het idee is dat je zo een PechaKuchaNight kan organiseren met een pak sprekers die elk een korte powertalk geven. Het concept werd oorspronkelijk uitgevonden door het architectenbureau Klein-Dytham in Tokio en heeft sindsdien de wereld veroverd.

Deze week vond nog de PechaKuchaGhent editie 13 plaats. Natuurlijk zijn wij ook daarheen afgezakt: het smaakte naar meer!

Meer info: http://www.pechakucha.org/

Welke onderwerpen?

Wel, doorgaans worden de sprekers gezocht in de wereld van innovatie, creativiteit, architectuur, cultuur, design, fotografie,… We zijn er van overtuigd dat ook Brugge een pak creatief talent in huis heeft en we wilden met onze eerste PechaKuchaNight een forum bieden.

Wie komt er allemaal?

We hebben een mooie, diverse line-up. Voor elk wat wils.

– Jeffrey Vanhille, meubelhermaker
– Seppe Van den Berghe, muzikant, illustrator en grafisch ontwerper
– Wim Ballieu, Balls & Glory
– Kirsten Willem, conversation manager Club Brugge
– Davy Denduyver, student Beeldende Vormgeving
– Pierre Muylle, directeur van MADmusée
– Frederik Lamote, Romantify
– Pieter Van Eenoge, zelfstandig illustrator
– Maud Bekaert, letterbeeldhouwster
– Lien Dereere, Burlesque artieste

Praktisch?

Alle communicatie vind je terug op Facebook. Voor de eerste editie is er een event pagina waar je je op kan inschrijven. Het hoeft natuurlijk niet, je bent immers vrij welkom. De toegang is gratis. Maar als je even laat weten of je komt, hebben wij een beter idee hoeveel toeschouwers we mogen verwachten. En er is natuurlijk ook een fanpagina!

We doen dit natuurlijk niet alleen. Onze avond wordt ondersteund door Villa Bota / Het Entrepot in kader van de World Wide Week. Een initiatief waarbij beide organisaties de deuren open gooien voor het brede publiek. Zowel virtueel als in ‘t echt.

Onze #PKB1 gaat door op 2 mei vanaf 20h in Villa Bota // Astridpark 8 // 8000 Brugge.

Gepost in Life, Media | Comments Off on Pecha Kucha Brugge

Plattan

Gepost op

Sinds jaar en dag heb ik muziek in de oren wanneer ik onderweg ben. Aangezien reizen een aanzienlijk deel van mijn bestaan uitmaakt, is goed audiomateriaal een minimale vereiste.

Ik heb veel plezier gehad van de Sennheiser CX200. Goeie geluidskwaliteit en de dopjes zitten aangenaam in het oor. Alleen, er zat geen doosje bij om de rubberen oortjes op te bergen. En dus rol ik die nogal al eens snel rond mijn GSM (Spotify!). Aangezien de rubberen oortjes los zitten, ben ik er al enkele onderweg kwijt geraakt. Niks zo frustrerend als merken dat je zo’n dopje kwijt bent. Gelukkig komt de verpakking met een aantal reserve, maar na enkele keren mag je nieuwe kopen.

Niet ideaal.

En dus ben ik op zoek gegaan naar een alternatief. Oortjes zijn heel klein en makkelijker weg te bergen dan een zware koptelefoon, maar de laatste jaren is er in dat departement ook wel heel wat veranderd. Er is een nieuwe markt ontstaan waarbij de lichtgewicht DJ hoofdtelefoons een nieuwe lijn neefjes kreeg: reis- en straat hoofdtelefoons.  Sony, AKG,… hebben zo wat reeksen uitgebracht, maar wie een beetje rondkijkt ziet vooral veel designerphones zoals WESC, Dr Dre Beats, SkullCandy in het straatbeeld.

Zelf wilde ik dus wel de overstap wagen naar een makkelijk opbergbare hoofdtelefoon met goede geluidskwaliteit. In de FNAC kon ik er verschillende paren paar uitproberen. Ik dacht eerst even aan WESC Piston maar zonder goeie on line reviews wilde ik er mij niet aan wagen. Uiteindelijk ben ik gevallen voor het scandinavische minimalisme van de UrbanEars Plattan. Ze klonken veruit superieur tegenover de rest van het gamma dat uitgestald lag.

Ik heb ze ondertussen al even uitgeprobeerd. Op zich zitten ze heel gemakkelijk, het geluid is super en kwalitatief voelt alles heel duurzaam aan (Metaal! Canvas bekleding!) Alleen beginnen ze wel na een uurtje constant luisteren pijn te doen aan de oren. Ik vermoed/hoop dat dat met het dragen wel zal beteren als de hoofdband zich wat kan zetten. Ik ben in ieder geval heel tevreden met de aanschaf!

Via Facebook kreeg ik overigens nog de tip om eens te kijken naar de Capital van AiAiAi mocht de Plattan mij niet bevallen.

Gepost in Media | Comments Off on Plattan

Micro appartement

Gepost op

Only in NY! Voor een wereldstad waar bewoonbare oppervlakte een bijzonder waardevol goed is, is dit fantastisch. Of nog, hoe je met weinig toch een bijzonder comfortabel leven kan leiden.

Niet dat ik er nu meteen zou willen wonen. Het is niet dat die mens meteen allerlei hobbies erop kan nahouden. De eigenaar is een duidelijk een beeldschermmens. Veel plaats heb je daar niet voor nodig. En een wasmachine of droogkast zag ik toch ook niet in de weg staan. En dat gedoe met die opbergbare inductiekookplaten: ik weet het nog zo niet.

Hoe zou dat hier zitten. Bestaan er hier bewoonbare micro appartementen in Antwerpen, Gent of, begot, Brugge?

Eufloria

Gepost op

In de categorie “leutige games voor mijn iPad”: Eufloria!

Gepost in Media | Comments Off on Eufloria

Discworld

Gepost op

Sinds begin dit jaar verdiep ik mij in de zesdelige Song of Ice and Fire van G.R.R. Martin. De meeste kennen de reeks beter als A Game of Thrones. Maar dat is echter het eerste boek.

Ik zit momenteel ergens halverwege boek vijf. Midden in allerlei intriges, duus’d-en-één verhaallijnen en honderden karakters. Het is moeilijk om het allemaal bij te kunnen houden maar het leest gelukkig als een trein. Vlak voor onze afreis leek het er op dat ik zonder leesvoer zou vallen en dus trok ik richting FNAC om het laatste deel mee te kunnen pikken… bleek die natuurlijk keihard uitverkocht te zijn. En bestellen betekende dat een nieuw exemplaar pas in de winkel zou arriveren wanneer we reeds lang terug zijn in het land.

Bugger.

Na wat gedraal voor de boekenplanken besloot ik dan maar de eerste twee Discworld novelles mee te nemen. Terry Pratchett is een bijzonder bekende auteur en was pas J.K. Rowling die erin slaagde om zijn hegemonie over de bestsellerlijsten te doorbreken met Harry Potter. Discworld is een serie van semi-losse verhalen in een – zoveelste – fantasiewereld. Maar Pratchett is een geweldig meeslepend schrijver die virtuoos speelt met taal en humor. Hij pikt geweldig veel dingen uit de echte wereld op en geeft ze vertekend weer in de wereld van Discworld.

De Discworld is trouwens een platte schijf, ongeveer 16.000 km breed die meedrijft op de ruggen van 4 olifanten die op hun beurt steunen op de rug van een gigantische schildpad genaamd A’Tuin. Die laatste sjokt doorheen het heelal terwijl de zon rond de schijf heen draait. De wereld zit bovendien tjokvol magie waardoor de gemiddelde toerist er voornamelijk trollen, tovenaars, helden en nog zoveel meer fraais aantreft.

Yup. Er is ook een poging gedaan tot een TV adaptie. Naar het schijnt is het niet eenvoudig om de Discworld wereld op een goede manier te verfilmen.

Gepost in Media | Comments Off on Discworld

Om naar uit te kijken

Gepost op

In de categorie: dingen waar ik naar uitkijk.

Cube World. Omdat dit door 1 gek wordt gemaakt van de grond af. Maar ook omdat ik vroeger uren versleten heb met het spelen van Zelda op mijn GameBoy.

Game of Thrones. Van HBO weet je dat ze goeie dingen brengen. The Sopranos of Boardwalk Empire bijvoorbeeld. Ik ben de laatste weken tussentijds bezig in het eerste boek van A Game of Thrones, het epos van George R.R. Martin. Geniaal verhaal. Ik blijf maar lezen en pagina’s draaien. Ook al is het een kloef van net geen duizend pagina’s. Als HBO zich dus aan een verfilming waagt, dan krijgt dat van mij meer dan gewone interesse.

De boog kan immers niet altijd gespannen staan!

Indie game

Gepost op

‘t Is dat ik té weinig spelletjes speel, dezer jaren. Vroeger was ik altijd wel op zoek naar mijn dagelijkse fix. Ettelijke uren heb ik gespeeld. En independent games vond ik vaak de leukste. Leuker dan van die megaproducties die platgetreden paden bewandelen. Omdat ze het probleemoplossend vermogen prikkelen, vol humor zitten, verrassend uit de hoek komen, fris en jong zijn, vol verhaal, en vaak ongelofelijk complex in hun eenvoud.

Met het verhuizen, het pendelen, het werk en het volwassen worden is dat er een beetje uit gegaan. En dat vind ik jammer. Heel jammer.

Niks zo belangrijk als play, seriously.

Lectuur

Gepost op

Aangeschaft in de laatste week:

  • ISAACSON, W., Steve Jobs. De Biografie., ed. 7, Houten, Spectrum, 2011, 656 p. [Nederlandse vertaling: DE RIDDER, R., Steve Jobs. The Biography, s.l., Simon & Schuster, 2011.]
  • MARTIN, G., A Game of Thrones. Book One of a Song of Ice and Fire, ed. 36, Londen, Harper Voyager, 2011, 796 p.

OK. Ik had bijzonder veel goesting om te kijken wat ik nog had onthouden van de cursus bibliografie uit mijn Eerste Kan. Ja, ik heb moeten opzoeken hoe dat nu ook al weer ging. ‘t Zit ver. Heel ver.

The Hobbit

Gepost op

Het zat er natuurlijk aan te komen. Tolkien had immers nog wel wat meer geschreven dan de Lord of the Rings. Het mooie is dat ik begonnen met de Hobbit. Geweldig verhaal. Ik heb het in één ruk uitgelezen. Ik vond de Hobbit zelfs leuker om te lezen dan de trilogie. Weer iets om een jaar lang naar uit te kijken, dus!