Netsensei

Eergisteren gezien en goed bevonden. Tarantino doet het hem weer en levert met Inglorious Basterds een fijne stukje entertainment af. Je kan deze film nog het beste samenvatten als een fijne verzameling absurde verhaallijnen, dolkomische personages, situatiehumor, bloed – véél – bloed, wervelende actie en een wel zeer vrij interpreatie van de Tweede Wereldoorlog. Dat alles gegoten in het typische Tarantinorecept waarbij de film in stukken is verhakt, voorzien werd van een sfeervolle soundtrack die niets met het onderwerp te maken heeft en de vierde muur tussen personages en publiek die meer dan eens sneuvelt.

De keuze van de acteurs was zonder meer stuk geslaagd. Mij zal vooral kolonel Hans Landa nog lang bijblijven. Hij komt absoluut niet over als de stereotiepe SS’er. De man valt zo op door zijn schijnbare empathie voor zijn slachtoffers. Hij is extreem beleefd, zeer geciviliseerd en zeer geïnteresseerd in het welbevinden van de ander. Met een glimlach drijft hij je in de hoek om dan genadeloos toe te slaan. Meer dan eens al hij je met verstomming slaan. Werkelijk the nazi you love to hate. Natuurlijk speelt ook Brad Pitt mee als Lt. Aldo Raine. Aldo moet in niets onderdoen voor de wreedheid en bruutheid van Landa al is hij iets minder beschaafd en een stuk voortvarender. En dan is er nog Mélanie Laurent die Shosanna Dreyfus speelt. Een ménage-à-trois is altijd interessanter dan slechts  twee protagonisten. Meer ga ik er niet over vertellen.

Wie het artikel in de Humo van een paar weken geleden gelezen heeft, weet wat hem of haar te wachten staat. Uiteindelijk is Inglorious Basterds vooral een stijloefening. Er zijn een aantal scènes – zoals de beruchte kelderscène – waarbij de spanningsboog tot in het extreme wordt gedreven. De ganse film is in feite gedraaid in functie van die scènes waar alle energie in samenkomt.

Misschien een waarschuwend woordje. Wie Tarantino kent zal zeker genieten. Anderen raad ik aan om eerst Pulp Fiction of Reservoir Dogs te kijken. Met Inglorious Basterds wordt de typische Tarantino manier van werken immers een stuk verder verfijnd. Met wat achtergrondkennis over de man zijn werk wordt het dubbel zo hard genieten.

In ieder geval een aanrader!

Gisteren zagen we in Cine Lumière oscarwinnaar The Reader met in de hoofdrollen Kate Winslet, Ralph Fiennes en David Kross.

De film verhaalt hoe Michael, een Duitse jongen, eind de jaren ’50 een verhouding heeft met een oudere, ietwat naïeve, vrouw, Hanna. Michael studeert talen en literatuur. Hij leest Hanna in bed Homeros, Tsjechov en andere grote namen voor. Ergens blijft Hanna afstandelijk en op het einde van de zomer vertrekt ze zonder bericht. Midden de jaren ’60 studeert Michael in Heidelberg rechten. In die tijd worstelen de oudere en de nieuwe, jonge, na-oorlogse Duitse generaties met de schuldvraag: hoe had het zover kunnen komen? Michael woont een aantal processen bij waarbij de nazibeulen worden berecht. Tijdens een proces ontdekt hij Hanna op de beklaagdenbank: blijkt dat zij een bewaakster was in Auschwitz. Meer nog, gaandeweg wordt voor Michael duidelijk dat Hanna eigenlijk analfabete is…

Persoonlijk vond ik de film de moeite waard. Ik vond het een verfrissende kijk op de gebeurtenissen. Niet wat er gebeurt is staat centraal, wel de gevolgen: de schuld van Hanna, het onbegrijpelijke dat ze niet echt inziet dat ze iets fout heeft gedaan maar vooral de verscheurde ziel van Michael: aan de ene kant wil hij mee in de loutering die na-oorlogs Duitsland ondergaat maar tegelijk worden zijn gevoelens daar ook slachtoffer van: hij kan nooit goedpraten wat zij gedaan heeft. Aan de andere kant kent hij Hanna wel als persoon en kan hij niet anders dan ook wel sympathie en verbondheid voelen.  Het gegeven zorgt voor een spanning die doorheen de film blijft hangen en nooit echt gebroken wordt. Het hoogtepunt is het proces van Hanna waarin ze met de hand op tafel de rechter terugbijt: ‘wat had u dan gedaan?’.

Het beste vond ik dat er in de film geen beelden van de oorlogstijd zitten. Het gebeurde domineert de film, maar door de drama’s in de kampen en Hanna’s wandaden niet expliciet te tonen krijgen ze ook iets zeer abstracts mee. Dat helpt alleen maar meer om je in te leven in Michaels karakter en te begrijpen waarom hij het er zo moeilijk mee heeft.

Ik denk dat er weinig valt aan te merken op de acteerprestaties: die waren gewoon goed. Terecht dat Kate Winslet een oscar won.  Qua fotografie, camerawerk,… kan ik alleen maar zeggen: degelijk werk.

The Reader is zeker een aanrader voor wie van de andere film houdt. Toen we deze week besloten om naar de film te gaan was de andere optie Valkyrie. Ik heb mij alvast zeker niet beklaagd dat we niet voor die laatste hebben gekozen.