Byebye les vacances

Gepost op

Maandagmorgen werd ik terug gewekt tot de harde realiteit van de Werkmens. Gedaan met lang uitslapen. Terug op tijd er uit en mee op de cadans van het openbaar vervoer, de Google Calendar en de timesheets. Het doet pijn om de vrijheid terug te moeten inleveren, en toch ben ik ook wel blij terug aan de slag te kunnen. Er ligt genoeg op de plank om het jaar goed mee in te zetten.

Tegelijk vind ik zo’n vakantie enorm noodzakelijk. Tussen de laatste aaneengesloten 2 weken vrij zijn en deze zaten 4 maanden. De volgende langere time off zal pas voor de zomervakantie zijn. Niet geheel toevallig publiceerden de mensen van 37 Signals vandaag Healthy Benefits for the Long Haul. Lees maar even wat ze allemaal naast het loonzakje krijgen qua vakantietijd. Bovendien wordt elke werknemer om de 3 jaar een maand op sabbatical gestuurd. Ongezien. En zeker ongehoord in de Verenigde Staten.  Het hoger management heeft dan ook duidelijk begrepen waar de klepel hangt.

Instead we focus on benefits that get people out of the office as much as possible. 37signals is in it for the long term, and we designed our benefits system to reflect that. One of the absolute keys to going the distance, and not burning out in the process, is going at a sustainable pace.

In België mogen we niet klagen over vakantie. Door de band genomen zijn er genoeg modaliteiten: voor elk wat wils. En als ik de koppen mag geloven is een burn-out of een depressie dé hedendaagse gesel van het werkvolk.

Hoe kan dat?

Werkgevers beweren dat werknemers teveel hooi op hun vork nemen. Werknemers klagen van stress op het werk en alles wat daarbij hoort. Eerlijk gezegd geloof ik dat alleman en niemand gelijk heeft. Dat er niet één aha-oorzaak is. De wereld bestaat gewoon uit heel veel we-moeten-x-of-y.  Het is maar hoe we ermee omgaan. We zijn geen supermensen die alles tegelijk kunnen. We worden al eens geconfronteerd met tegenslagen. En het idee dat we het leven kunnen plannen, dat heb ik ook al lang laten varen. Neemt niet weg dat we slim kunnen omgaan met onze tijd. Austin Kleon schreef voor het nieuwe jaar een fantastisch artikel getiteld Something small, every day. En daarin schrijft hij:

Don’t say you don’t have enough time. We’re all busy, but we all get 24 hours a day. People often ask me, “How do you find the time for the work?” And I answer, “I look for it.” You find time the same place you find spare change: in the nooks and crannies. You find it in the cracks between the big stuff—your commute, your lunch break, the few hours after your kids go to bed. You might have to miss an episode of your favorite TV show, you might have to miss an hour of sleep, but you can find the time to work if you look for it.

Wat hij eigenlijk wil zeggen: wees gewoon slim met de tijd die je toebedeeld krijgt. Er zal ongetwijfeld, tot ieders frustratie, tijd verloren gaan, maar als je goed zoekt, vind je elke dag wel een gaatje waarin je jezelf kan ontplooien.

Neemt niet weg dat vakantie noodzakelijk is. Omdat we juist dan even de tijd hebben om afstand te nemen van alle “moetens” in ons leven zodat we nadien met een frisse blik kunnen terug keren.

Gepost in Werk | Reageren uitgeschakeld

Take two

Gepost op

Het leven kan soms bizar uit de hoek komen. Soms draait het helemaal anders uit dan wat je zelf had verwacht. Een maand geleden begon ik bij het Brugse Duo. Maar jammer genoeg bleek na kort tijd dat ik me er niet helemaal thuis zou voelen.

Doorheen de jaren heb ik geleerd dat je gut feeling zowat het belangrijkste kompas is dat de natuur je gegeven heeft.  Als je de richting volgt die het je aangeeft, dan kom je altijd wel juist terecht. Je kan het natuurlijk op korte termijn negeren, maar op de lange duur ga je daar altijd spijt van krijgen.

En dus besloot ik na slechts een paar weken, hoe moeilijk ook, de eerlijkheid te laten primeren en het roer om te gooien.

Ik heb mezelf net een week rust gegund van all things interwebs. Ik heb gekookt, films gekeken, geklommen, gelezen, geslapen (véél geslapen!),… En dat gewoon thuis. Zonder verre reizen of zo. En ik ben zo ver mogelijk gebleven van alles wat met Drupal, code,… te maken had.  Ik kan alleen maar zeggen dat die decompressie enorm veel deugd heeft gedaan.

Vanaf maandag neem ik een hernieuwde start bij XIO in Gent.

Ik kan alleen maar zeggen dat ik enorm dankbaar ben voor de kansen die ik dezer dagen krijg. Zowel bij Duo als bij XIO.

Een nieuwe uitdaging

Gepost op

Het is bijna zover. Volgende week start ik bij het Brugse Duo als Drupal developer. Een nieuwe spannende uitdaging dus. En eentje die wel héél dicht bij huis is.

Ik blijf dus bij Drupal. En web development, natuurlijk. Omdat ik dat altijd al graag gedaan heb. Omdat er nog spannende tijden binnen het wereldje zitten aan te komen. Omdat het leuk is om als vakman iets te bouwen. Omdat het voldoening geeft om een interessant project voor een tevreden klant tot een goed einde te brengen. Omdat ik met een heel wat interessante mensen in aanraking kom.

De voorbije weken waren, wel, hectisch. Eind maart hoorde ik sowieso te vertrekken bij Wunderkraut, dus veel tijd om bij de pakken te blijven zitten was er niet. Ik heb een heel weg afgelegd. Tot in Parijs toe! En ik heb een aantal dingen geleerd.

Ik ben vrij snel op zoek gegaan. Ik had het “geluk” dat mijn ontslag vlak voor mijn verlof viel. Dat gaf me tijd om wat afstand te nemen, tot rust te komen, maar ook om links en rechts afspraken te maken en mensen aan te spreken. Pas na de vakanties kwam de feedback terug. Ook toen heb ik tijd genomen om alles rustig af te wegen en een keuze te maken. Jezelf tijd gunnen is dus belangrijk!

Ik heb niet echt in de Vacature en de Jobat gekeken maar mijn netwerk aangesproken. Via Facebook, Twitter, LinkedIn, mijn blog,… liet ik, in alle eerlijkheid, weten wat er was gebeurd. Ik probeerde open te communiceren en de opportuniteit te creëren. Het spannende was het afwachten op wat er op me zou afkomen.

Ik moest immers voor mezelf uitmaken waar ik nu naartoe wil. En dat blijkt makkelijker gezegd dan gedaan. Wanneer je dag in, dag uit met iets bezig bent, dan verlies je deels het perspectief. Onze industrie is ook zo snel veranderd in de laatste jaren. Blijven bijleren en experimenteren zijn echt wel belangrijk. Leren keuzes maken en loslaten eveneens. De insteek waarmee ik mijn zoektocht begon is niet dezelfde als diegene waarmee ik mijn contract tekende. Solliciteren is ook een plots veranderingsproces door introspectie. En ja, jezelf opnieuw uitvinden is best wel confronterend.

In de laatste weken heb ik dan ook met veel, heel veel, mensen gepraat. Ik ben heel erkentelijk voor al die luisterende oren, adviezen en eerlijke meningen. Daar heb ik veel aan gehad. Ik denk dat dat een belangrijke is voor elke sollicitant: een gesprek zonder concreet resultaat kan ook bijzonder leerrijk zijn. Zie ze dan ook niet als een mislukking. Wat je niet hebt, kan je immers ook niet verliezen.

En ik heb natuurlijk ook regelmatig stoom moeten aflaten. Ook al was het zwaar om dragen, juist nu ben ik blijven klimmen, op stap blijen gaan met vrienden, blijven koken,… De onzekerheid is er natuurlijk, en bij momenten woog ze écht zwaar door. Er zijn slapeloze piekernachten geweest. Maar door mezelf het recht op ontspanning en een normaal leven te blijven gunnen, bleef het allemaal goed om dragen.

Tenslotte heb ik ook veel aan mijn lief gehad. Ik ben sinds mijn ontslag bij haar beginnen logeren en op een paar nachten en middagen na, niet meer terug gekeerd naar mijn appartement. ‘s Avonds zat ik dus niet alleen thuis voor mijn TV. Zeker niet in die eerste weken. Als je je ontslag krijgt is je familie de beste opvang die een mens zich maar kan inbeelden. Het neveneffect is dat ik ondertussen twee planken in haar kleerkast heb ingepalmd. Tjah.

Er is natuurlijk een glaasje champagne gedronken op mijn nieuw begin. En dat is super. De komende weken zullen alleszins heel spannend worden. Ik ben heel benieuwd naar wat komen gaat.

Bandbreedte

Gepost op

Zal ik eens wat vertellen? Ik geloof dat het menselijke brein nog het best te vergelijken is met een computer. En een computer kan maar zoveel bewerkingen binnen een gegeven tijd uitvoeren. Dat noemen ze bandbreedte. Wel, bij een mens is het ongeveer hetzelfde.

Op elk gegeven moment zijn er een aantal dingen die om je aandacht vragen. En wat is aandacht? Niets meer dan een beetje tijd die je brein schenkt om met een probleem om te gaan. Denk maar aan een todo of een taakje of zo. De was en de plas. Brood halen. Dat soort dingen. Maar het gaat natuurlijk verder: het gaat ook over dingen die je op je werk moet doen. Een bug die je moet fixen, een demo voor een lezing die je nog moet voorbereiden, je timesheets die je hoort in te vullen,… Elke taak vraagt aandacht. Of beter: een stukje bandbreedte.

Net als een machine kan een mens niet alles tegelijk. Je bandbreedte is eindig. Het komt er op aan om zo efficient mogelijk met bandbreedte om te gaan. Het grootste deel heb je nodig om het probleem dat je op dit moment behandelt, op te kunnen lossen. Dat noemt men focus. Maar je moet ook wat bandbreedte toewijzen aan het onthouden van dingen die je nog moet doen. Elke taak die je extra moet onthouden, vraagt wat bandbreedte die je had kunnen inzetten voor iets anders.

Dat is wat Getting Things Done betekent: je bandbreedte optimaal benutten door enerzijds je geheugen te ontlasten door alles op te schrijven in lijstjes, en anderzijds al je taken zoveel mogelijk in te plannen in tijdsblokken zodat je de focus kan leggen op één taak zonder dat de rest er tussen door komt.

Nu, alle truukjes en tips ten spijt, soms wordt het heel moeilijk om jezelf georganiseerd te krijgen. Gewoon omdat je zoveel focus moet leggen op zoveel verschillende taken die allemaal prioriteit eisen. Hoe hard je ook probeert, die taken vragen te veel bandbreedte. En met taken bedoel ik ook wel: mensen die iets van je bandbreedte willen inpikken. Dat is het verraderlijke. Op zich klinkt elke extra vraag heel erg redelijk. Maar zodra je ze probeert in te passen blijkt het een veborgen taak te zijn die je schaarse bandbreedte opeist.

Waarom is dat zo verraderlijk? Wel, stress is volgens mij een duidelijk teken dat je op de limiet van je bandbreedte zit. Het systeem geraakt in overdrive en in het allerslechtste geval weerspiegelt zich dat op je gezondheid. Stress betekent immers letterlijk uit het Engels “Druk”.  Je zet je eigen systeem immers onder druk om meer te doen dan dat er eigenlijk middelen, aandacht, voor beschikbaar is.

Waarom hebben zoveel mensen last van stress? Twee oorzaken. We zijn ons vaak niet bewust hoeveel bandbreedte we zelf tot onze beschikking hebben. Tot we een paar keer onder druk hebben gestaan. Dat is een leerproces dat redelijk wat tijd inneemt. Ten tweede zijn we slechte inschatters van workload. Een onschuldige taakje kan in werkelijkheid gigantisch veel bandbreedte opslurpen. Hoeveel tijd kost het mij om x of y wekelijks of dagelijks uit te voeren? Heb ik genoeg informatie om te weten wat die nieuwe taak precies inhoudt? Hoeveel aandacht ga ik er aan moeten toekennen om dit tot een goed einde te brengen?

Los van de werklast laten we ons beoordelingsvermogen ook makkelijk leiden door andere factoren. Denk maar aan de persoon die de vraag stelt. “Wil je mij helpen met mijn huiswerk vanavond?” het wordt een andere kwestie als het mooiste meisje van de klas het vraagt bij wanneer die onuitstaanbare kerel het vraagt. Je mag dan wel ja zeggen tegen haar, misschien gaat het om zoveel werk dat je je eigen huiswerk laat liggen. Waarom? Omdat je bandbreedte hebt toegekend in functie van een factor die niet relevant is voor het bepalen van de werklast die de taak met zich meebrengt.

In die zin komt het er op neer om het gebruik van je bandbreedte te optimaliseren in samenspraak met diegenen die je nieuwe vragen stellen: in de eerste plaats door een duidelijk “Nee” te laten horen wanneer je echt op je tandvlees zit. Hoe knap, leuk, sympathiek,… of welke andere belangen je bij die persoon kan hebben. In de tweede plaats door een compromis te zoeken zodat je een minimum aan bandbreedte moet toekennen om de voorgelegde taak tot een goed einde te brengen.

Makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk.

Mondays

Gepost op

Mocht u nog last hebben van The Mondays, dan zal deze groep vriendelijke heren u daar wel helpen vanaf te geraken.

Overigens ben ik totaal pro dat stand up meetings op maandag mogen starten met zo’n Haka.

Off the grid

Gepost op

Vanaf vandaag ben ik officieel zelfstandige… en morgen sta ik te chillen op de festivalwei van Werchter. Niettegenstaande ik sinds medio april 4/5de werk, moet ik mijn laatste verlofdagen ergens rond de kerstvakantie hebben genomen. Een half jaar gaat snel voorbij en als ik erop terugkijk hebben we wel een paar serieuze projecten gerealiseerd. Het kan absoluut geen kwaad om even een paar dagen van The Grid te verdwijnen en mijn hoofd even volledig leeg te maken.

Rock Werchter is het ideale excuus. De tickets waren gekocht ruim voor ik effectief De Stap zette. Het ziet er naar uit dat we een paar zonnige dagen tegemoet gaan, – met een beetje pech – een stevige plensbui mogen verwerken en – ondanks de Milk Inc hetze – een subliem programma zullen degusteren. Heerlijk toch.

Maandagmiddag ben ik terug thuis om dinsdag fris en monter Colada een kickstart te geven. Let’s get on with it!

Papiermolen

Gepost op

Neen, neen. Het gaat eens niet over het werk. Of toch bijna niet. Maandag zijn we op dienstreis geweest naar Holland. Breda en omstreken meer bepaald. We hebben er een oude 17de eeuwse papiermolen bezocht. De enige in gans Holland die nog operationeel was. Een godswonder heet het want voor de werking staan een groep vrijwilligers in. En het zaakje is in de 19de eeuw een keer of wat afgebrand geweest waardoor er nauwelijks nog iets origineels van recht staat. Enfin, het was leuk om dit proto-industrieel relict te mogen bezoeken. En uiteraard dé gelegenheid om foto’s te schieten…

Papiermolen

The front fell off

Gepost op

Hilarisch filmpje! Duidelijk een Monty Python fan. Ja, het gaat dus om een doodserieus interview, geen sketch of zo. Het is dus een sketch. Met dank aan Twanne!

Alcatel

Gepost op

Vanmiddag werkbezoek aan de spiksplinternieuwe Alcatel building aan het Kievitsplein. Voor de pendelaars onder u: dat is die nieuwe blok die de laatste jaren verrees naast het Centraal Station. Onze groep kreeg er een ruime rondleiding. Ik had mijn camera mee en ik heb meteen maar van de gelegenheid gebruik gemaakt om in de marge een paar foto’s te maken…

gespot in Alcatel Antwerpen

Centraal Station vanuit Alcatel

Interessant was het wel. Veel opgestoken om zo’n hypermoderne kantoorblok van binnen te zien en uitleg te krijgen over tal van design en functionele keuzes.

Gepost in Foto, Werk | Reageren uitgeschakeld

Speelgoed

Gepost op

Vandaag arriveerde er nieuw speelgoed op het werk. Hoezee voor véél storage ruimte! Daar ga ik dus heel leuke dingen mee kunnen doen

BFG Harde schijf

Noteer ook het fijne “Stylish aluminium fanless design”. Moest het nu nog chroom geweest zijn hé…

Archief @ YouTube

Gepost op

Het werk gaat YouTube. Voor een vak hebben een aantal studenten van de KHM een filmpje gemaakt over papierrestauratie. Featuring: het FelixArchief en collega W.

Natuurlijk kan ik het niet laten om het filmpje ook hier te plaatsen.

Insert cliché titel

Gepost op

‘t Is dat ik geen zin heb om de zoveelste ik-heb-het-druk-oeh-wat-zielig titel te gebruiken. Neen, ‘t is dat ik de afgelopen dagen vooral de voeten van mijn lijf heb gelopen. Sinds ik hier zo’n beetje de ICT doe van het Sint-Felixpakhuis ben ik een superconditie aan het kweken. De zolen van mijn schoenen daarentegen…

Nu. Gisteren mocht ik eerst nog eens richting Luchtbal voor een jaarlijks overlegmomentje met collega’s van een andere dienst waar ik half-en-half deel van uit maak. Ik ken de mensen van haar nog pluimen laat staan dat ik met hen veel uitstaans heb. (Administratief ben ik zo’n beetje Schrödingers Kat) Maar om de één of andere reden belandde er een uitnodiging in mijn bakje en zo dus. Gedenkwaardig is dat de dag werd afgesloten door niemand minder dan Schepenen Heylen, Van Campenhout en burgemeester Patrick Janssens.

Daarna ging het vanaf Luchtbal richting Brussel-Noord. Eerst met de beruchtte bus 23 tot Antwerpen Centraal en dan over Mechelen – lange tussenstop wegens rookontwikkeling meegenomen – tot in Brussel. Daar woonde ik een infosessie bij KBC bij. Ik kan u zeggen: de inkomhal van het KBC hoofdkantoor is indrukwekkend. Zeer indrukwekkend. Ik geloof dat mijn huidige werkplaats volledig in die inkomhal past. Kwestie van afmetingen. Avondvullend programma: veel presentaties en een receptie met warme hapjes en drank. Tegen 22u de boemel op terug naar huis. Mind you, ik had nog niet gegeten, dus een fritje bij het Kattekwaad was een must. Tegen ongeveer 00u30 lag ik kapot in mijn bedje.

‘t Leven is soms hard…

Studiedag

Gepost op

En múúúúg dak zen. Zoals ze dat hier zeggen. Ik heb een ganse dag rechtsgestaan voor een groep van 25 luisterende bibliothecarissen, archivarissen, erfgoedspecialisten, bedrijfsmensen en anderen. En interessant dat het was! Ja, ik heb wat gedoceerd. Vooraan met knikkende knieën en een paar powerpoints. En ik heb ook van oefeningen gedaan. Met groepswerk en al. En ook van demonstratie met allerlei software. Didactisch verantwoord dus. Dat moest ook wel want het was de bedoeling dat de deelnemers vooral heel erg interactief aan de slag zouden gaan en veel zouden discussiëren. En dat hebben we zéker en vast gedaan.

Er was mij gezegd dat ik moest opletten dat ze het laatste half uur naar huis zouden willen gaan en met hun stoelen zouden gaan schuiffelen. Zelf al heel wat studiedagen achter de kiezen hebbende vind ik die laatste spreker die nog een kwartier langer uitwijdt ook er te veel aan. Maar vandaag viel het mij en mijn compagnon-medeorganisator op dat de meesten het zelfs spijtig leken te vinden dat het al gedaan was om 16u30. En dat bleek ook uit de ingeleverde ‘tevredenheidsenquetes’: iedereen dik tevreden over de dag!

Kortom, ik weet dus dat ik nu zelf perfect een studiedag kan organiseren en die inhoudelijk maximaal kan laten renderen. Har! Nu komt het erop aan om alle nieuwe info van de dag te gebruiken en te verwerken.

En ikke…

Gepost op

lekker niet! Ha! Niet gedacht maar ondanks het kwaad ontwaken op de pendeltrein en de personeelsvergadering begon ik toch met tomeloze energie aan de maandag.

Dat moet ook wel want donderdag is D-Day: tegen dan moet ik een volledige studiedag met alles erop en eraan georganiseerd hebben. Ik mag doceren en oefening geven voor een goede 30 man. Een uitputtingsslag waar ik mij al sinds begin maart op voorbereid: powerpoint presentaties maken, discussie’s voorbereiden, vragen verzinnen, debatten in mijn hoofd naspelen, cases zoeken,… maar ook enquêtes uitschrijven, zaal zoeken, agenda’s boeken,… Hectisch allemaal! En op sommige momenten kon het mij allemaal gestolen worden, maar achteraf gezien vond ik het best wel een leuke rit. Vooral die laatste aanloop is plezant: ik ben er klaar voor en ik heb nog tijd op overschot om nog wat te prutsen aan een aantal demonstraties. Har!

I love it when a plan comes together!

Toneel

Gepost op

Vandaag eerste try-out van de leeszaal. Oftwel repetitie van de nieuwe werkwijze vooraleer er écht lezers van onze faciliteiten zullen gebruik maken. Uiteraard was dat zonder volk van buitenaf, dus mochten enkele medewerkers eens in de rol van een ander kruipen en zwaar doen alsof.

Ik was student geschiedenis die voor het eerst in de leeszaal van een archief komt. Brings back memories, feitelijk. Maar het was best wel eens fun om te doen alsof ik van fluit wist en het bloed onder de vingernagels van de collega’s achter de balie te trekken.

Ook nog eens in de leeszaal zitten met oud archief – 17de eeuwse processen – was al een flink eind geleden. Van de gelegenheid heb ik even gebruik gemaakt: mijn paleografie is roestig, maar na een paar minuten op de skriebels gekeken te hebben, kwam het wel weer terug. Fijn!

Interessanter was het om te zien of alles wel operationeel was en wel werkt zoals het hoort. Ja, ik kreeg de stukken die ik aangevraagd had, maar ik had op het einde van de rit toch een aantal dingen onthouden. Archief opvragen vond ik alvast een stuk eenvoudiger. Nu alleen nog maar die laatste kinken uit de kabel halen zou ik zo zeggen.

Gepost in Werk | Reageren uitgeschakeld

Stress

Gepost op

Ach, presentaties geven. Niets zo slecht voor de zenuwen. Je vindt jezelf dan opeens voor een groep starende mensen en hoe goed je de materie onder de knie hebt, toch merk je dat je over je woorden struikelt. Het liefst van al zou je dan in een klein hoekje willen kruipen.

Ondertussen heb ik er al wat ervaring mee. Spreken in het openbaar voor een vol auditorium bijvoorbeeld. Of voor een groep van 20 buitenlandse, gerenommeerde experts die al jarenlang met de materie bezig zijn. Niet eenvoudig! Ik heb éénmaal een blackout gehad voor een volle zaal. Het enige wat ik toen kon doen was even zwijgen, hard nadenken en vooral niet paniekeren.

Tegenwoordig heb ik er wel wat meer vertrouwen in. Het ergste is de eerste minuut, daarna gaat het vlotjes en voor ik het zelf besef zit ik door mijn tijd en heb ik nog zoveel te zeggen. Dan vind ik het bijna spijtig dat het al gedaan is. En eigenlijk bekruipt mij dan het gevoel dat ik het best wel leuk vind om vooraan mijn ding te doen.

Nu ja, begin november moet ik zo proberen een volle dag te vullen voor 25 man. Gelukkig moet ik niet de volle 8 uur ex cathedra geven, ik ga ze ook zelf wat aan het werk zetten en aan het woord laten. Enfin ja, ‘t zal weer een geheel eigen ervaring worden.

Revelatie

Gepost op

Het ziet er toch al beter uit. Vandaag een beetje een doorbraak gehad op het werk. Ik ben momenteel bezig met een tekst waarvan tegen eind september er een eerste draft moet zijn. Onderzoek voeren voor de tekst is op dit moment vooral véééééél nadenken en introspectie. Maar vorige week zat ik toch wat vast. Naar waar moest het gaan? Hoe pakken we het aan? Welke thema’s snijden we aan? Ik had al een aantal probeersels geschreven maar zowel ik als collega W. keurden die af. Kortom, ik zat vast. En ik kon nog meer literatuur lezen, deblokkeren ging niet lukken.

Maar nu na een weekend met totaal andere zorgen te zijn geconfronteerd heb ik wat afstand kunnen nemen. Vandaag het zaakje nog eens bekeken en vanmorgen – ondanks de verrokken kuit en dijspieren van mijn rechterbeen – geheel en al zen geworden. En ja hoor, tegen de middag had ik een oplossing waar we ons beiden in kunnen vinden. Triomf! En goed dat dat doet! Zo’n succesje had ik eigenlijk dringend nodig. Nu is het zaak om verder uit te schrijven. Pronto zelfs! Want zo heel erg veel tijd voor de verdere inhoudelijke uitwerking is er niet meer. ‘t Wordt dus nog spannend.

Gepost in Werk | Reageren uitgeschakeld

In’t nieuw

Gepost op

Zo. Drie dagen heb ik nu kunnen acclimatiseren aan mijn nieuwe werkstek. ‘t Is een grote verandering: landschapsbureau’s, een lekker lichte, stylish werkruimte. Aangezien het een pakhuis is, duurt het wel even eer je ergens bent. ‘s Ochtends eerst naar het vierde om in te tekenen, dan naar het zesde om in de refer – kant Godefriduskaai – mijn charcuterie in de koelkast te leggen en dan terug naar het derde.

Een nadeel is wel dat het er nu vrij frisjes is. Blijkbaar zitten we in een nogal koud gedeelte van het gebouw. Vandaag heb ik dan maar gekozen voor een ietwat dikkere pull. Dat belooft voor de winter!

Als je ooit eens op een werkdag langs de kant Oudeleeuwenrui passeert: als je goed kijkt kan je mij zelfs zien zitten!

Gepost in Werk | Reageren uitgeschakeld

Héét

Gepost op

Ja, het is warm. Ja, het wordt nog warmer. Pff. Eigenlijk is het nog een geluk dat het archief verhuisd. Zo werd ik vandaag opgevorderd van mijn gewone bezigheden zoals het schrijven van een artikel – *zwaait eens naar Petra* – en ander werk. Ik mocht meehelpen met het verleggen van enkele honderden legplanken in de archiefcontainers van het nieuwe gebouw.

Nu moet je weten dat archief best op een constante temperatuur wordt bewaard. En zoals het een state-of-the-art archiefgebouw betaamt zijn wij daar dus ook op uitgerust: grote airco’s in élke container. Dat betekende dat ik de ganse voormiddag in een frisse 16/17 graden met legborden mocht sleuren wegens handen te kort. Ha!

Deze middag had ik minder geluk want toen kwam de versterking opdagen. Ik werd terug verwezen naar het bloedhete kantoor waar ik de laatste twee jaar huis heb. Hmpf. Dan nog maar wat verder brielen aan mijn artikel.