Lost iPod

Gepost op door Matthias

Hmz. Minder goed nieuws. Ik ben mijn iPod Touch kwijt. Gisteren had ik afgesproken in Brugge en ergens onderweg is die uit mijn jaszak gegleden. Klassiek, want dat is eigenlijk waar je zo’n ding  bewaart: je jas- of broekzak. De plaats waar dingen meestal uit verdwijnen.

Afgezien van een redelijke voorraad muziek, staan er ook een paar apps op: Twitter, Facebook, Apple Store en GMail. Vaneigens heb ik meteen mijn paswoorden op die accounts veranderd. En mens neemt best zo zijn voorzorgen. Het doe je wel beseffen hoe kwetsbaar je on line/digitale identiteit wel niet is. Tegenwoordig zit de toegang tot je on line alter ego vervat in een stukje hardware dat je o zo makkelijk kan verliezen. Ik merkte mijn verlies pas vanmorgen op. In de afgelopen 16 uur had god-weet-wie dus daar misbruik van kunnen maken.

Gelukkig kan ik mij precies voor de geest halen wat ik allemaal heb gedaan en waar ik ben geweest tussen het moment dat ik het ding voor het laatst heb gebruikt en het moment dat ik opmerkte dat ik hem mistte . Ik weet zelfs waar ik hem met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid heb verloren.

Jammer dat de winkel in kwestie pas morgenochtend open en telefonisch bereikbaar is. Ondertussen kan ik alleen maar hopen dat een goed ziel het ding ter plaatse in verzekerde bewaring heeft afgegeven.

In het slechtste geval ga ik de aanschaf van een compacte fotokodak nog even moeten uitstellen. Want zonder muziek onderweg doorheen het Vlaamse land: dat verdraag ik eigenlijk helemaal niet.

Blues

Gepost op door Matthias

Er zijn momenten dat het leven zwaar tegen zit. Ik kan alleen maar zeggen dat er in de laatste zeven dagen jaren zijn bij gekomen.

Voor alles voel ik me nu heel erg moe.

Relativeren en tijd geven. En hardnekkig vasthouden aan de gedachte dat het wel eens moet beteren.

Tags: | Gepost in Life | Reageren uitgeschakeld

Ziek II

Gepost op door Matthias

Hmgh. We zijn goed drie dagen verder. De koorts is gelukkig verdwenen, maar verder hang ik eigenlijk in de touwen. Het probleem is ondertussen gezakt naar mijn longen. De minste inspanning veroorzaakt stevige hoestbuien. En voor de minste fysieke inspanning is het toch op zoek gaan naar krachten. Echt uit de voeten kan ik dus niet. De dokter gaat nog gelijk krijgen toen hij zei dat ik pas tegen Pasen enigszins erdoor zal zijn. Het gevolg is dat ik mijn dagen dan ook voornamelijk verdeel tussen lezen, wat TV/film kijken en dutten. Gedwongen niets doen eigenlijk en dat is zo tegen mijn natuur.

Ik weet niet wat het is dat de ronde doet, maar dat het om gore smeerlapperij gaat, dat is wel duidelijk.

Dode lens

Gepost op door Matthias

Hm. Het lijkt erop dat mijn Nikon 18-200VR de geest heeft gegeven. De autofocus van de lens lijkt niet meer te werken. Dat betekent dat ik manueel moet focussen wat niet echt handig is. Die lens heb ik ondertussen bijna 2 jaar in mijn bezit. Dus net nog binnen garantie. Ik heb die indertijd gekocht bij geheugenkaart.be en ik ben er tot nu toe altijd zeer tevreden van geweest. Ergens vind ik het wat vreemd dat die autofocus nu stopt met werken want ik heb mijn camera de laatste maanden nauwelijks nog in de hand genomen.

Ik heb al verschillende dingen geprobeerd.

  • De knop op mijn D50 body als op de lens staat op AF. De focus zou dus moeten werken
  • Als ik de 50mm prime op de body schroef, dan werkt de autofocus wel. Hetzelfde met een 17-72mm.
  • Ik heb al geprobeerd om de lens er een aantal keer op te schroeven maar zonder resultaat.
  • Ik heb de camera op en afgezet, de VR af en aangezet maar dat levert niets op.
  • Ik heb op het resetknopje op de onderkant van de body geduwd maar dat geeft geen verschil.
  • Tenslotte heb ik de lens op de D70 van mijn broef geschroefd maar ook daar geeft de autofocus geen teken van leven.

Gisteren  heb ik op de trouw van Joke en Vincent wat foto’s genomen met de 50mm prime dus met de body lijken er alvast geen problemen te zijn.

Gelukkig is er tegenwoordig twee jaar garantie. Het toeval wil dat die termijn in juli verstrijkt.

Ligt het aan mij of heb ik de laatste weken gewoon last van slechte karma? Na een kapotte gsm, een kapotte grafische kaart nu een kapotte lens. Eurgh! is mijn gevoel dan.

Grmbl

Gepost op door Matthias

The weekend so far.

Part 1

Loopneus, pijnlijke keel, slecht slapen, hoofdpijn, niezen, hoesten,…

Yup, ‘t is weer van dattum.

Part 2

Mijn gsm heb ik eindelijk terug. Men heeft een update van de software gedaan. Alleen heeft men daarbij wel mijn volledige contactenlijst en alle smsberichtjes gewist. Dank u, Nokia!

Part 3

En om het helemaal af te maken lijkt het erop dat de grafische kaart van mijn windowsmachine weer eens terminaal is. Is niet de eerste keer dat mij dat overkomt, maar ik werk slechts 2 dagen op de week op het ding. Dan verwacht ik niet dat hardware die ettelijke euro’s kost het al na een jaartje voor bekeken houdt.

Soms hé…

Everything is a fscking DNS problem

Gepost op door Matthias

Wie deze morgen naar dit blogje surfte kreeg gedurende een aantal uur een ietwat vreemd loginscherm te zien. Genoeg om allerlei ongeruste berichtjes in mijn mailbox te krijgen. De titel van dit postje verwijst naar een veel gehoord gezegde onder de IT crowd, en inderdaad, dit was een DNS probleem.

Ik speelde al een tijd met het idee om mijn huidige host te verlaten, en daar heb ik in de laatste weken werk van gemaakt. Eén van de dingen die ik had geregeld was de verhuis van de domeinnaam uit Nederland naar een Belgische registrar. Daarvoor moest ik allerlei papieren opstellen en versturen. Uiteindelijk heeft het toch een kleine 10 dagen geduurd eer de verhuis werd uitgevoerd. Dat was dus vanmorgen. Het leek mij vanzelfsprekend, om niet te zeggen getuigen van gezond verstand en klantvriendelijkheid, dat de DNS gegevens door de oude aan de nieuwe registrar zouden worden doorgegeven. Meer bepaald dat de domeinnaam nog altijd zou verwijzen naar de oorspronkelijke server. (Voor de techneuten: dat het A record gewoon ongewijzigd zou worden overgenomen) Natuurlijk is dat niet gebeurd. Ik moest zelf nog mailen naar de helpdesk van mijn oude host om het IP vast te krijgen van de server met mijn oude webruimte en die dan zelf instellen.

Afin, het gebeurde is gebeurd. Wat die verhuis betreft: daar vertel ik later meer over. U-zal-het-wel-merken!

Teleslet

Gepost op door Matthias

Hm. Ik kreeg vanavond bij het thuiskomen, af te rekenen met een niet zo’n aangename verrassing: een telenet factuur van goed 70 euro. Zeventig euro. Zeventig. Ik had het even niet meer. Kost een maand internet en televisie dan zoveel?

3 maanden eerder hing ik aan de lijn met de Telenet helpdesk om mijn verhuis te regelen. Ik had een drie jaar oud expressnet abonnement en voor de kabel zat ik in Antwerpen bij Integan. De medewerker wist mij te vertellen dat ik voor hetzelfde maandelijkse bedrag zowel internet als digitale televisie kon nemen. Fijn. Want de zenders die ik bij Integan had zou ik verliezen als ik overschakelde op de Leuvense Analoge Kabel.

Medio januari kwamen twee installateurs dan om de kabel aan te sluiten en een digibox te installeren. Feest! Hoewel. Sindsdien kreeg ik reeds twee vrij vage facturen waarbij slechts een deel van de kosten werd aangerekend. Ofwel de installatie, ofwel de auteursrechten, ofwel het internet. Maar geen factuur voor de twee.

Tot vandaag.

En wat bleek? Ik betaalde nog steeds 35 euro voor mijn oude expressnetverbinding! De digitale televisie was er gewoon aan toegevoegd! Meer zelfs: niet alleen de kosten van de voorbije maand werden mij aangerekend maar ook de kosten voor de komende maand. Tot medio maart. Dat alles gegarneerd met een sausje van variabele BTW aanrekeningen: 12% op de huur van de HD recorder, 21% op de kabel. Bovendien dateert de factuur van 16 februari maar ik kreeg ze vandaag pas in de bus. Niks geen Funky of Gold Shakes maar een Consumer’s Pocket Shake.

Afin, ik dus in mijn wiek geschoten en gebeld naar de Telenet helpdesk, afdeling facturatie. Ik zou mijn gram halen! De eerste die ik aan de lijn kreeg was medewerkster Brenda. Rustig luisterde zij naar mijn verhaal. Ik hoorde haar op de achtergrond lustig tokkelen op haar klavier. Maar na dik vijftien minuten proberen bleek dat haar computer haar niet toeliet om mijn gegevens en facturen te raadplegen. Ironie, gotta love it! Ze gaf het op en schakelde mij met excuses door naar een tweede slachtoffer. Brenda gaf daarbij mijn verhaal door aan Vanessa zodat ik het toch niet meer hoefde te doen. Scoren! Vanessa was een iets ander type: ze klonk net iets te enthousiast, je hoorde dat ze nieuw was. Zou ik het hard spelen? Ach, dat kwaad zijn betekent stress. En daar kan ik nu net niet goed tegen. Ze gaf meteen een hele uitleg over de verschillende delen van de factuur betreffende de digitale televisie. Ik aanhoorde rustig en wees haar toen op het feit dat vooral de 35 euro voor het internet mijn probleem was. Ze was gelukkig snel van begrip en zag meteen de crux van mijn verhaal. Bleek dat ik nooit zo’n Shakes pakket heb gekregen maar dat bovenop de dure expressnetverbinding doodleuk een duur digitaal televisiepakket was toegevoegd.

De fout rechtzetten bleek geen punt. Ik zou deze factuur moeten betalen maar in maart zouden de nu aangerekende teveel kosten grotendeels uit de factuur worden gehaald om het geheel in balans te krijgen. Vanaf april zou ik dan eindelijk de beloofde goedkope, normale telenettarieven mogen verwachten.

Eerlijk gezegd vond ik dat het maken afspraken en de installatie en het verhuizen van het telenetabonnement net te vlot verliep. Tjah, wat we leren uit het verhaal is dat geduld, doorzetting en een duidelijke uitleg lonen.  Wat mij nog het meest verbaast is dat het rechtzetten zo gemakkelijk zou lopen. Ik vermoed dat de dienst facturatie niet de eerste keer zo’n fout maakt. Nu ja, eerst de volgende telenetfactuur afwachten, natuurlijk!

Tip: er zit *geen* ondersteuning voor het IPX netwerkprotocol in Windows Vista. Nu niet. Nooit niet. Wat bent u met die kennis? Wel, mocht u – zoals ik – met uw maten eens een spelletje Red Alert 2 of zo willen spelen, dan staat u nu – zoals ik – te vloeken op Windows omdat je geen verbinding kan maken met je vrienden. Microsoft… *zucht* (0)

Webhosting fail

Gepost op door Matthias

Men had vandaag kunnen denken dat mijn eigen blog gehacked was. De ironie zou bijzonder bitter hebben gesmaakt maar de werkelijkheid is niet veel beter.

Mijn webhost, Flaxe, had mij vrijdag laten weten dat er maandagavond twee uur downtime was gepland wegens onderhoud in het datacenter. Geen probleem. Voor professionals zou zoiets vrij eenvoudig mogen zijn. Helaas, tijdens het onderhoud was er een stroompanne. Het begin van heel wat ellende.

In eerste instantie was het domein gewoon niet bereikbaar omdat de nameservers plat waren gegaan. Die waren blijkbaar het snelste terug actief want in de loop van deze voormiddag kon ik terug op mijn site surfen. Het is te zeggen: eerder provisoir want niets werkte.

Via het statuspaneel kon ik volgen hoe services één voor één terug actief werden. Alleen mysql – de databaseserver – en imap – de e-mail – wilden niet mee. Dat betekende nog altijd een kapotte website en een niet bereikbare Matthias. Niet zo fijn.

In de loop van de namiddag werd de databaseserver terug actief. Alleen bleken al mijn databases foetsjie te zijn. Niks, noppes, nada. Grote paniek van mijn kant. In die databases zitten alle data van alle sites die op mijn domein draaien waaronder alles wat sinds juli 2005 op mijn blog is verschenen. Argh! Een bezorgd telefoontje naar de helpdesk van Flaxe leverde een onduidelijk antwoord op: er is softwareschade en ik moest geduld oefenen. Niks geen hersteltijden, garanties, etc. Ik werd in het duister gelaten.

Pas tussen 8 en 9u vanavond bleken de databases terug gezet te zijn. Hoera! Hun laatste backup dateert blijkbaar van zaterdag want alle comments, content,… van zondag en maandag ben ik doodleuk kwijt. Inclusief een paar configuratiewijzigingen op databaseniveau. Awoert! Afin, al bij al kon het veel erger. Ondertussen is de e-mail nog altijd niet toegankelijk of bruikbaar. Dus wat dat betreft zit ik nog even op hete kolen.

Vooral de communicatie vanuit Flaxe was ondermaats. We zullen maar zeggen: onbestaande. Zonder de rood/groene knoppen op het service paneel had ik geen enkele indicatie van waar er precies een probleem was. Er werden evenmin op hun eigen website status updates of zo geplaatst. Meer zelfs, hun eigen site en mailservers waren zelf slachtoffer geworden en werkten gebrekkig. Hun klanten adres gooide al mijn mails doodleuk terug. Het weinig professionele antwoord van de telefonische helpdesk laat ook weinig aan de verbeelding over. Er kon geen sluitend antwoord worden gegeven of ik data kwijt was, wat er precies gebeurde of hoe lang het nog zou gaan duren. Het spreekt voor zich dat ik niet bepaald gelukkig ben.

Op dit moment hang ik nog vast aan 8 maanden contract bij Flaxe maar al een tijdje loop ik met het plan te verhuizen naar een andere, betere, voordeligere host waar ik meer mogelijkheden, bandbreedte en schijfruimte kan krijgen voor minder geld. Dit incident is voor mij alleen maar een groot argument om hier werk van te maken. Dus na dik 5 jaar zal ik waarschijnlijk rond het jaareinde wisselen van hosting. In tussentijd kruis ik de vingers dat er geen verdere accidents de parcours voor zullen vallen.

Werf

Gepost op door Matthias

Antwerpen wordt soms de Werf van de Eeuw genoemd. Ik heb zo onderhand de indruk dat mijn tanden daar een serieus deel van de investeringen beginnen uit maken.

Vandaag mocht ik weer eens plaats nemen in de vertrouwde tandartsstoel. Een tijd vermoed ik reeds de aanwezigheid van een gat in een tand achteraan in mijn mond. En ja, dat werd dus vandaag bevestigd. Op mijn wijsheidstanden zitten vullingen die onder het tandvlees doorlopen. Omdat dat een met de tandenborstel nogal moelijk te bereiken plaats is, heeft zich daar een gaatje gevormd.

Blijkbaar gebruik ik mijn wijsheidstanden wel om te eten. En daarom wil de tandarts een poging doen om het gat te vullen en de tand te redden. Lukt dat niet, dan word het trekken.

Uiteraard hoop ik dat het optie 1 wordt. En 9 september is in deze d-day.

Ugh.

2 uur en 30 minuten. Zolang duurde het om vandaag naar het werk te sporen. Breuk in de bovenleiding op het spoor. Meer moet er niet worden gezegd. Voor mij niet direct zo’n groot drama. Het kost mij mijn middageten. Voor de twee studentes die vandaag examens hadden, lag dat anders. (0)
De verloren zoon is terug. Weken heb ik mij suf gezocht naar mijn LaCiE 160Gb externe schijfje en mijn trosje USB sleutels. Sinds ik in Leuven werk wist ik niet meer waar ik die gelegd had. Een waar drama. Blijkt nu dat ze al die tijd in mijn blauwe laptoptas die in Antwerpen ligt, zaten. En natuurlijk ontdek ik dat pas twee dagen na een LANparty waar ik het ding best wel had kunnen gebruiken. Typisch. (0)

De tussenstand

Gepost op door Matthias

Een lanparty, da’s gamen. Da’s eens tussen gelijkgezinden zitten. Da’s mekaar virtueel afmaken en daarna hoffelijk een pintje drinken. Ach ja… games en vreugde. Maar dan moet je wel een goed werkende pc hebben.

Ik moet eerlijk zijn. De laatste uren heb ik wat afgezweet. Steam blijkt lastiger te doen dan gedacht. Bij het installeren van Steam op mijn nieuwe machine – hulde voor Jon – beweert de on line winkel dat ik slechts de helft van alle games in mijn bezit ook effectief bij hen heb gekocht. Met andere woorden, een flink deel van mijn aankopen zijn niet meer beschikbaar. Ugh!

Ik heb ondertussen al op en af steam geïnstalleerd, gegoocheld met allerlei backups en whatnots. Zonde resultaat. Gelukkig heb ik mijn credit card op zak en dus kon ik net een vrij dwingend berichtje naar het Steam Support Team sturen. Eens benieuwd hoe snel dat ze daarop zullen reageren en mijn aankopen vrijgeven.

Maar op momenten als deze beseft een mens meer dan ooit dat software eigenlijk een dienst is. Zelfs spelletjes. En dat je als eindgebruiker de controle moet overlaten aan de makers. Eerlijk gezegd een goeie zaak want zolang het goed werkt, krijg je een mooie support en moet je je nergens zorgen om maken. Maar o wee als het daar eens durft fout te lopen!

In de rand nog dit: op mijn nieuwe machine staat Vista. Een OEM licentie die er gratis bijkwam. In het eerste halfuur dat ik er mee heb zitten prullen mocht ik drie tot vier keer rebooten. En verder weigerde het netwerk alle dienst zonder een duidelijk aanwijsbare reden te geven. Uiteindelijk lag het aan de netwerkkabel. Vista is naar mijn eerste hands-on indruk nu een dikke usability fail. Opties op onlogische plaatsen zetten, tientallen verwarrende navigatiepaden doorheen de interface om hetzelfde te bereiken… Afin, ik wil het nog wat de tijd geven, maar het doet mij weer iets meer neigen naar deze conclusie: als je wil productief wil zijn, dan zijn er betere platformen dan Windows. Is gamen je ding, dan is dit, jammer genoeg, de enige optie. Of je moet uitwijken naar het gemak van een console.

Repetitieve pijn

Gepost op door Matthias

Wie lang achter een computer zit, kent het probleem wel: na een flinke poos beginnen de handen, polsen en armen flink pijn te doen. RSI is de boodsdoener. Je maakt immers constant honderden malen per dag dezelfde bewegingen. Bewegingen waarop ons lichaam niet gemaakt is.

Sinds een kleine week verlies ik tijdens het werk alle kracht in mijn rechterhand. En sinds gisteren heb ik ook last van een pijnlijke pols. Duidelijk een signaal van mijn lichaam dat mij vertelt: stop met wat je doet! Nochtans werk ik al jaren met toetsenborden en muizen. Wat is er dan mis?

Sinds een maand of twee 8 uur per dag werk met een mighty mouse van Apple en niet meer met een el cheapo HP rat. Laat u echter niet misleiden door het gelikte design van Apple’s Machtige. Qua ergonomie is het ding absolute stront.

  • De muis is een overlangs gesneden, net te kleine worst waar ik mijn hand niet volledig op kan laten rusten.
  • De rechter/linker muisknoppen werken knudde. Het is in feite één grote knop met twee sensoren ter linker- en rechterzijde. Alleen, als je klikt dan speelt de factor geluk mee als je rechts dan wel links wil klikken. Niet ideaal want al snel ga je je je wijsvinger optillen als je met je middenvinger klikt, dan wel met je wijsvinger uiterst links klikken om zeker te zijn dat je juist zit.
  • De scrollball. Wel… balletje. In het geval van de Mighty Mouse is dat een piepklein puntje waar je je vinger niet op kunt laten rusten (er zit een knop onder!). Als je scrolt heb je niet het gevoel écht controle te hebben over het ondingetje.
  • De twee knoppen aan de zijkant zijn ook al nauwelijks klikbaar. Ik zit altijd te prullen als ik er mee wil klikken. Ik eindig er meestal mee dat ik juist de knoppen op de bovenkant van de muis heb aangesproken.

De muis is voor mij echt niet de meest handige muis die ik al gebruikt heb. Sterker nog, ik de niet dat ik al veel minder handigere muizen in mijn hand heb mogen nemen.

Laten we dat dan nog even combineren met OSX zelf. Ik maak graag gebruik van Exposé. Met de muis even naar de hoeken ga, dan krijg ik al mijn vensters te zien. Ik doe dat echter een paar honderd keer per dag. Zeer repititief en ik buig mijn pols in een heel onnatuurlijke houding.

Afin, het gevolg is dus pijn en een rechterhand die niet meer mee wil. Daar moeten we iets aan doen.

Eerst en vooral volg ik de tip van Roger Johannson om mijn muis in een hoek schuin voor mijn keyboard in plaats van ernaast te leggen. Ik leun licht op mijn arm elleboog en mijn volledige onderarm leunt op het tafelvlak. Al een hele verbetering.

Johansson vind de Mighty Mouse ook absolute rommel. Duidelijk dus. Ik neem maandag mijn eigen muis mee naar het werk. Een Logitech met al flink wat jaartjes staat van dienst, maar wel eentje die altijd heel goed in de hand heeft gelegen. Eens zien of dat verbetering brengt.

Tenslotte ga ik eens moeten nadenken om mijn mac wat anders te configureren zodat ik voor flink wat zaken minder moet muizen. Hoe meer shortcuts op de keyboard, des te liever. Quicksilver staat alvast geïnstalleerd. Dus als er mensen zijn die tips hebben… Ik zou graag nog wat polsen hebben de komende jaren.

Nefast voor de feestvreugde

Gepost op door Matthias

Jawel. De randdebielen van de NMBS hebben het weer geflikt. Ik was vanmorgen een uurtje later beginnen met werken dus dat betekende een uurtje overwerk. Geen probleem. De trein van 6u uit Heverlee met overstap in Leuven betekende om 7u thuis te zijn. Alleen… als die trein zelfs niet eens komt opdagen zonder dat je ook maar enige informatie via de luidsprekers krijgt, tjah, dan moet een mens improviseren. Ik mocht dus de bus nemen door Leuven en in het station de boemel met over Aarschot nemen om tegen 20u in Antwerpen te arriveren. Niet fijn. Nog minder fijn is dat zelfs in Leuven nergens problemen werden aangekondigd.

Natuurlijk ga ik straks klacht indienen. Natuurlijk ga ik mijn grieven kenbaar maken. Desnoods via een lezersbrief in de krant. Alleen weet ik dat dat allemaal weinig zoden aan de dijk brengt.

Nu ja, van bij het begin wist ik dat ik dit niet lang zou volhouden. Als het niet de vermoeidheid zou zijn, dan was het wel de onregelmatige dienstverlening die mij de das om zou doen. En veel beterschap zit er immers niet in zoals het nu loopt.

Vanavond was na alle miserie in de laatste twee weken voor mij de spreekwoordelijke druppel. Ik vat bij deze zoektocht naar een nieuwe stek in het Leuvense aan. Ik ga dus op zoek naar een comfortabele studio, appartement,… om te huren. Het hoeft niet meteen Leuven centrum te zijn (prijs en zo) Maar het moet nu ook weer niet super ver uit de buurt liggen. Kessel-Lo of Heverlee lijken mij ook best wel fijn wonen. En het mag ook al wat groter zijn dan mijn woonst in Antwerpen. Ik zou toch graag eindelijk eens wasmachine kunnen plaatsen. En een eigen slaapkamer hebben.

Wie een goeie tip heeft, een kennis/familie/… die zelf verhuist,… laat het mij weten. Mijn eeuwige dank, een traktatie, linkliefde, whatever heb je dus sowieso!

Alvast bedankt!

Mind like a turtle

Gepost op door Matthias

Ik vermoed dat de NMBS mensen flink wat DNA met de schildpad gemeen hebben. De laatste week was het eigenlijk dikke ellende voor mij…

  • Vorige woensdag komt de trein vijf minuten te laat toe in Heverlee. Ik moest naar Gent voor een afspraak. Uiteraad mis ik mijn aansluiting in Leuven en kom ik een klein half uur te laat in Gent toe.
  • Vrijdag was het weer prijs. Ik had afspraak in Antwerpen. In Leuven had mijn aansluiting 15 minuten vertraging. Geen erg want het rijtuig stond er al. Ik dus opstappen… om na vijf minuten te horen te krijgen dat de trein was afgeschaft. Dan maar de volgende, twintig minuten later, nemen. Die rijdt vlotjes tot even buiten Leuven om dan stil te vallen. Dik een half uur lang mochten we het landschap bewonderen. Daarna ging het op een slakkegangetje richting Mechelen. Aangekomen werd ik op de schouder getikt door een medereizigster. Buiten op het bord stond aangekondigd dat de trein terug naar Leuven spoorde. De conductrice had niets afgekondigd. Buiten stond ze met een tiental verwarde reizigers vol vragen. Eentje had het heldere idee om haar alsnog de nieuwe situatie in de trein te laten afkondigen. Dat weigerde ze. Ongetwijfeld zullen er die avond mensen ongewild terug in Leuven zijn gesukkeld. Een half uur heb ik moeten wachten in Mechelen op een overstap naar Antwerpen. Alwaar ik ook nu weer een uur te laat arriveerde op een afspraak.
  • Zaterdagavond ging het gelukkig goed en verzamelde ik slechts vijf minuten vertraging tussen Gent en Brugge.
  • Gisterenmorgen liep de trein vanuit Brugge naar Leuven 15 minuten vertraging op rond Gent door ‘een probleem met de schroefrem’. Een zeer geruststellende mededeling die daarna bij elke stop nog eens extra werkt verkondigd.
  • Gisterenavond had ik weer prijs. In Heverlee kwam de trein te laat toe waardoor de aansluiting naar Antwerpen totaal mistte. Ik mocht de boemel op en heb alle stationnetjes tussen Leuven en Antwerpen gezien. Ik kwam dik 40 minuten te laat toe in Antwerpen-Centraal.
  • En vandaag was het weer prijs want vanuit Leuven spoorde ik richting Brugge. In plaats van rond 19u toe te komen in Brugge werd dat 19u25. Een half uur extra. Op een trein vol vakantiegangers!

Op zich vind ik een vertraging nu nog geen zo’n grote ramp. Ik ben al blij dat ik thuis geraak. Alleen, je krijgt gewoon letterlijk géén informatie. Er zal een dag komen dat ik gewoon weiger om mijn reiskaart te tonen als ik geen uitleg krijg waarom de trein vertraging heeft. Misschien moeten we dat allemaal wel spontaan doen. We moeten toch niets gaan bewijzen voor een dienst die niet geleverd wordt, niet?

Ik word vaak aangesproken met de vraag of ik niet ga verhuizen. Het punt is dat het traject op zich best wel doenbaar is. Het is vrij aangenaam reizen op een rustige trein. Het wordt pas een probleem als je er niet op kan betrouwen. En het komt vrij ver dat een mens moet verhuizen als de 50 of 60 kilometer met het openbaar vervoer niet overbrugbaar blijken.

Mja, ik heb indertijd hier ook al ganse blogposts gewijd aan het wanbeleid bij de IJzeren Weg. Veel valt er niet over te zeggen. Behalve dan dat Mussolini ooit werd geroemd als de man die de trein in zijn land terug op tijd liet rijden. Als de dienstverlening bij het Spoor een maatstaf mag zijn voor hoe ons kikkerlandje wordt geleid…

Bon. Sinds gisteren is mijn kies na maanden gesukkel eindelijk voorzien van een definitieve kroon. Het is een vreemd gevoel om eindelijk terug met een complete tand rond te lopen. Het scheelt in elk geval serieus qua comfort. Daarvoor wil een mens wel eens een smakje geld op tafel leggen… (1)

Algerische mens

Gepost op door Matthias

Ik ben dus een ‘algerische’ mens. Stof, vervuilde lucht,… zijn mijn kryptoniet. Gelukkig neem ik quasi dagelijks een pilletje zodat ik er doorgaans niet al te veel last van heb. En met perioden ben ik ook meer of minder gevoelig voor wat er in de omgeving hangt.

De laatste dagen zijn dan weer een absolute ramp. Niezen, tranende en jeukende ogen, loopneus,… Mijn lichaam vertelt mij dat de lucht op dit moment wel van bijzonder slechte kwaliteit is. Ik ben blij dat ik op het werk kan zijn want het gebouwbeheersysteem heeft duidelijk een goed ventilatiesysteem. Binnenshuis heb ik weinig last, maar als ik buiten moet, de fiets op of zo, dan is het prijs.

Via de vernieuwde .be website ben ik echter op www.airallergy.be gesukkeld. Geeft live weer met bulletins en al of de situatie voor algerische mensen al dan niet schappelijk is.

Blijkbaar dus niet. No shit, Sherlock!

Gelukkig zijn er ook de tips zoals daar zijn: kom zo weinig mogelijk buiten, droog uw was niet buiten, draag een zonnebril en neem uw medicatie.

Tjah, eerste keer dat ik het zo erg vlaggen heb. Paar weekjes uitzitten zeker?

Hard crash

Gepost op door Matthias

Crash. Reboot. Life got the better out of me!

Het zat er al een flinke tijd aan te komen maar gisterenavond is het er dan toch van gekomen: stevige crash en vandaag een burn out. Ik had mij vanmorgen stevig overslapen en zo ongeveer elke actie die ik onderneem kost mij erg veel moeite. Nu was ik gelukkig niet te laat op het werk maar de gang ernaartoe kan op zijn best worden omschreven als zwalpend. Neen, ik had de avond niet gedronken en ik was voor mijn doen vroeg in bed gekropen. En ook mijn eetlust is eigenlijk volledig weg en blijkbaar toont dat zich.

Het ambetantste zijn de moodswings. Ik heb de afgelopen 24 tot 36 uur een paar zeer donkere momenten gehad en ik heb waarschijnlijk een paar dingen uitgekraamd die ik niet altijd even hard meende. Berouw komt altijd na de zonde natuurlijk.

Voor het komende weekend neem ik maatregelen: ik had een diner in Lier en een housewarmingparty in Antwerpen op de agenda staan maar die ga ik niet halen. Ik dwing mezelf platte rust . Ik ben daarjuist richting Standaard boekhandel getrokken en ik heb mij twee pockets aangeschaft. Lunar Park van Brett Easton Ellis en JPod van Douglas Coupland. Ik zeulde al drie weken met cadeaubons van kerstmis in mijn tas die dringend op moesten. Het is al véél te lang geleden dat ik mij rustig in een boek kon verliezen. Met een stevige streep muziek en wat sneukelarij trek ik zo het weekend in.

Waarom nu? Wel, ik leid de laatste maanden niet bepaald een zeer regelmatig leven. Ik heb op zijn minst een paar zware knopen moeten doorhakken en de drukke agenda zowel op het werk en als daarbuiten hebben hun tol geëist. Bovendien kan ik mij eigenlijk maar moeilijk ontspannen: zelfs als ik dat even probeer zit ik met het hoofd bij al die zovele dingen die nog op de plan liggen.De zomerse hitte van de laatste dagen en een stevige rit op de emotionele rollercoaster waren eigenlijk de spreekwoordelijke druppel. Tjah, ik ga soms over mijn grenzen heen… en nu heb ik zo in de dip vooral het gevoel dat ik verkrampt in een hoekje gedrumd zit zonder echt een uitweg te zien.

Afin, het komt wel in orde. Een paar nachtjes stevig doorslapen en twee stressvrije dagen zouden toch al een zet in de goede richting moeten zijn.

Tot na het weekend alvast!