Blue Snowball

Gepost op

Kijkt. Ik heb nieuw speelgoed!



Allo Micro!?

Wat is het? Een Blue Snowball microfoon! Voor 77 euro op de kop getikt bij de Bax Shop. Eergisterenavond besteld, gisterenmorgen geleverd. Like a boss.

Wat ik daar mee ga doen?

Wel, screencasts maken, tiens!

Waarover dan?

Tjah, Drupal en WordPress natuurlijk. Maar in feite kan het over gelijk wat gaan. Zolang ik er maar op het scherm een uitleg over kan geven. Er zijn uiteraard al duus’d-en-een mensen mij voor gegaan. Dus ik écht iets nieuws doe ik niet. ‘t Is natuurlijk ook niet meteen de bedoeling om domweg beginnertutorials te maken wegens dat het juist dat is wat die duusd-en-een mensen reeds hebben gedaan.

Het idee is om tips ‘n tricks op te nemen die een stapje verder gaan. Interessante kneepjes die ik doorheen mijn werk tegen kom en die het waard zijn om te delen. Ik ga niet met voorbereidingen en battle plans heelder screencastreeksen te maken. Het idee is om er eerst een paar losse opnames te maken en dan te kijken waar het mij brengt. Zoals alles is screencasting een kunst. Ik heb mij er vroeger al eens aan gewaagd: slechts door oefening en veel proberen wordt je materiaal beter.

Waarom screencasts?

Omdat het gewoon makkelijker en leuker is om een YouTube filmpje te maken dan een hele tutorial uit te schrijven. De ervaring leert trouwens dat een bitesize filmpje van 5 à 10 minuten interessanter is als je een nieuwe techniek moet leren, dan een abstracte beschrijving in een artikel. Het is natuurlijk ook een stuk persoonlijker wanneer je je stem leent.

Gepost in Life | Reageren uitgeschakeld

Born to run

Gepost op

Ik ben tegenwoordig dit boek aan het lezen:

McDougall C., Born to Run: A Hidden Tribe, Superathletes, and the Greatest Race the World Has Never Seen, Vintage, 2009, 304 p.

‘t Gaat over een journalist/marathon-loper die steeds maar weer last heeft van zijn voeten tijdens het joggen. Hij loopt de deuren van de dokters en kinesisten plat, maar niemand kan hem een duidelijk antwoord geven op de vraag “Why does my foot hurt?”.  En dus gaat hij zelf op zoek naar de waarheid: waarom lopen we? Die vraag brengt hem bij de underground club van ultramarathonlopers, de Tarahumara of ‘Running people’, een eeuwenoude verborgen Mexicaanse stam, en een pak wetenschappelijk onderzoek over lopen en loopschoenen.

Het boek leest als een trein en je krijgt een beter inzicht in de geschiedenis van het lopen. Natuurlijk is het allemaal wel op Amerikaanse leest geschoeid. En sommige stukken staan bol van de hyperbolen en superlatieven. Maar ‘t neemt niet weg dat het een mens goesting doet krijgen om zelf eens een loopje te zetten. Eerlijk gezegd denk ik er al langer dan vandaag over om eens treffelijke loopschoenen te kopen en met de nodige omzichtigheid aan de conditie te werken.

McDougall doet het allemaal nog eens in een notedop over op TEDxPennQuarter.

Chuck Norris is een mietje

Gepost op

Vergeleken bij de strapatsen van Adrian Carton de Wiart is Chuck Norris’ round house kick een gimmick voor mietjes.

Lieutenant-General Sir Adrian Paul Ghislain Carton de Wiart[1] VC, KBE, CB, CMG, DSO (5 May 1880 – 5 June 1963), was a British Army officer of Belgian and Irish descent. He served in the Boer War, First World War, and Second World War, was shot in the face, head, stomach, ankle, leg, hip and ear, survived a plane crash, tunneled out of a POW camp, and bit off his own fingers when a doctor wouldn’t amputate them. He later said “frankly I had enjoyed the war.”

Via: Wikipaedia

Uw boterham verdienen

Gepost op

Via Ine kwam ik terecht bij een crowdfunding campagne voor Soylent.

Hier komt het op neer: de jonge Amerikaanse entrepreneur Rob Rhinehart vond dat hij te veel tijd verloor met het klaar maken van wat hij ‘crappy’ dagdagelijkse maaltijden noemde. In plaats daarvan ontwikkelde hij een soort vloeibare substantie genaamd Soylent, waarin alle stofjes zitten die een mens nodig heeft om van te kunnen leven. Die substantie kan heel efficiënt worden geproduceerd. Zo spaart Rob geweldig veel tijd uit die hij in zijn eigen zaak kan steken. In de bijzonder hoogcompetitieve start-up wereld waar elk uur telt is die tijd letterlijk broodnodig. Rob heeft door dit soort “biohacking” een voordeel op de concurrentie.

De bedoeling van de kickstarter is om de formule te commercialiseren. Niks dan voordelen volgens het project: minder voedselverspilling, goedkoop,…

Dat roept meteen een aantal interessante vragen op.
Wil je wel je de smaak van je dagelijkse maaltijd inruilen voor een artificiële pap?
Wil je echt het plezier van het dagelijkse koken laten vallen?
Wil je de daad van het eten reduceren tot een paar slokken?

Toen ik het verhaal las, vond ik er een paradox in terug. Wat is onze motivatie om te werken? Ongeacht rang of stand: om in onze primaire behoeften te voorzien. Een dak boven ons hoofd en eten op tafel. Werken staat daarom niet voor niets synoniem met de uitdrukking “Je dagelijkse boterham verdienen”. Het klinkt dus bizar dat je door biohacking één van de primaire redenen om te werken wil uitschakelen, net omdat het je werk in de weg staat.

Sinds het ontstaan van landbouw een kleine 12.000 jaar geleden is de keuken in zowat alle culturen en beschavingen alles waar het om draait. Ons leven draait rond die 2 of 3 dagelijkse momenten waarbij we rond de tafel zitten en eten. Eten, koken, voedsel klaarmaken is zo’n basale daad dat het in ons cultureel DNA zit ingebakken. En de impact van eten op sociaal, economisch en zelfs religieus vlak zijn niet te onderschatten. Niet voor niets breekt en deelt Jezus het brood bij het Laatste Avondmaal.

Wat is de impact dan van zo’n vloeibaar sapje? Zou het een gamechanger of een disrupter kunnen zijn?

Rob beweert dat hij niet de bedoeling heeft om het samen uit gaan eten wil uitschakelen. Wel het monotone van de ongezonde “vlug-tussen-door” maaltijden. Denk aan broodjes, pizza, noodles, frietjes,… Ook daar zie ik een paradox.

De aard van onze maaltijden weerspiegelt de aard van onze samenleving. En eerlijk gezegd: het ziet er niet goed uit. We leven een jachtig, Westers bestaan tussen vergaderingen, smartphones, files, grootwarenhuizen,… Het koele vooruitgangsdenken gaat er van uit dat alles beter, sneller en efficiënter kan. We zijn werkende consumenten en we moeten mee in een ratrace waar het beste product of de beste service het haalt. Net de snelle, ongezonde hap tussen door vertelt ons iets: dat we reeds toegevingen hebben gedaan als het om een primaire behoefte gaat, om toch maar mee te kunnen. Heel wat mensen zijn zich van die toegeving bewust en hebben daar een grens getrokken. Geen wonder dat er bewegingen zoals slow food ontstaan.

Het idee achter Soylent is net het tegenovergestelde van slow food: laten we nog een stap verder gaan en het hele aspect van eten uitschakelen zodat we een voetje voor hebben op anderen.

Dat brengt me meteen bij het storende effect van zo’n product. Stel dat, en ik spreek louter hypothetisch, genoeg mensen hun dieet overschakelen op zo’n substantie, dan zou het misschien kunnen dat ook de ‘normale’ eters gedwongen worden om mee te doen willen ze in de race blijven. Stel je immers voor: bij een ontslagronde kom jij misschien eerder in aanmerking voor de schopstoel omdat jij nog een broodje gaat halen terwijl je directe collega het eten kan houden op een sapje en zo extra billable uren haalt.

Klinkt Soylent als science fiction? Misschien wel. De menselijke aard maakt soms vreemde bokkensprongen. Aan de ene kant kan je niet heen om 10.000 jaar rituelen, culturen,… die ons van kindsbeen af worden aangeleerd. Anderzijds heeft de laatste eeuw ons getoond dat we relatief gemakkelijk, op een generatief of 3, oeroude gewoonten naar de prullenbak kunnen verwijzen.

Mocht het er ooit van komen en Soylent ligt hier naast de aardappeltjes in de winkelrekken, ik denk niet dat ik er snel voor zal kiezen. Net omdat ik werk om te kunnen leven. Niet andersom.

Geheks in juni

Gepost op

Wat een geheks in de laatste weken. Alle energie steek ik in het leren autorijden, maar daarom staat de rest niet stil.

Sinds begin deze maand ben ik verhuisd. Opnieuw. Jawel. (U mag lachen) Sinds half december ben ik zo goed als blijven plakken bij het lief. Op een paar nachten na ben ik niet meer terug gekeerd naar the crib. Ik heb er dus maar mijn gedacht van gemaakt en de sprong gemaakt. Sinds 1 juni woont broer K. in the crib en ben ik ingetrokken op het appartement in Oostkamp. Dat betekende de voorbije weken een pak paperassen opstellen, verhuizen, schoonmaken,… Kortom: the works. Al een geluk dat ik ondertussen goed gerodeerd ben in het vastgoed.

Ik sloot deze maand ook mijn tweede jaar kooklessen af. Ik heb er veel uit geleerd maar ik pas wel voor een derde jaar. Het is geen sinecure om op vrijdagavond na het werk op tijd in de les te geraken en ik heb de voorbije twee jaar toch wel wat alternatieve vrijdagavondactiviteiten moeten laten schieten. Zo’n lessen mogen ook geen sleur worden, dus even rust nemen kan geen kwaad. Trouwens, elke vrijdagavond zo’n 4 gangen menu voorgeschoteld krijgen is een aanslag op het lichaam.

Vorige week trokken we met het werk richting Finland. Voor een aantal projecten werken we nauw samen met een partner in Helsinki. Dit was een mooie gelegenheid om hen eens in the flesh te ontmoeten en de stad te bezichtigen. Ik ben jaren geleden al eens in Helsinki geweest. Ergens in november. Ik herinner me dat het er toen vooral vroeg donker en bijzonder koud was. Aangezien ik er nu was zo vlak voor de zomerzonnewende, mocht ik de andere kant van de medaille ervaren: nachten met slechts een paar uur schemering en aangenaam zomerweer. Helsinki is een groene, rustige en veelzijdige hoofdstad. Aanraders zijn het Kiasma, Arabia en Suomenlinna. In het Design district belandden we in Eronen, de meest machtige platenzaak ever. Ze hebben er alles van Dubstep tot Bossa Nova en de eigenaar kan u precies de hele discografie van elke plaat uit de doeken doen.

Gisteren zakte de Antwerpse klimposse dan weer af naar Brugge. De klimzaal hier was al een eeuwigheid onderwerp van gesprek. Nu iedereen zijn KVB1 op zak heeft was het de hoogste tijd om ze ook eens te ervaren. Op zaterdagmiddag is het er bijzonder rustig, dus we hadden de zaal praktisch voor ons zelf. En de indruk bij de Antwerpenaren was zeer positief. Zelf was het al enkele maanden geleden dat ik nog eens intensief toprope heb geklommen. Gevolg: vandaag zijn lijf en leden helemaal stijf. Routes die ik voorheen zonder veel moeite aan kon, vragen nu heel wat zweet en energie. Dat zegt weinig goeds over mijn conditie. Het wordt hoog tijd dat ik terug regelmaat kan brengen in het sporten. Er is hier trouwens vlakbij een zwembad. De dochter van het lief heeft onlangs haar 50 meter brevet behaald. Ik ben brevetgewijs nooit veel verder geraakt. Ik kan dat toch moeilijk van mijn kant laten gaan.

Ach ja, en verder waren er familiefeestjes, verjaardagen, baby-aankondigingen en what not. Genoeg om de resterende tijd op te vullen.

Nog even en het is juli. Op de kalender: een zee van rust met op het einde van de maand twee weken vakantie. Nog even een tandje bijsteken!

Batman in Classic Movie Scenes

Gepost op

In de categorie: “geniale filmpjes die nog lang blijven plakken”

En ja, er is ook een deel 2.

Gepost in Tube | Reageren uitgeschakeld

Autorijles

Gepost op

“Verdeel de rijbaan in twee gelijke delen. Zorg dat je rechterbeen bijna op de helft zit.”, zei de instructeur. Ik probeer de auto goed op koers te houden terwijl de betonnen blokken gevaarlijk dicht voorbij sjeesden. “Op tijd remmen. Niet op de koppeling duwen! Vertragen op de motor!”. Op semi-automatische piloot doe ik mijn best om de stroom van informatie te verwerken terwijl ik in de verte de haaientanden zie opdoemen. Here goes nothing. Ik probeer in te schatten wanneer ik op de rem mag staan. Ik voel hoe de rijinstructeur met de hulppedalen bijstuurde. De auto bolt bijna tot stilstand. Ik laat de koppeling voorzichtig slippen maar op dat moment verschijnt een monovolume van achter het heuveltje. Stoppen of doorrijden? Help! Even lijk ik alles te vergeten te zijn. Ik ga op de rem staan. Ai! Had ik niet mogen doen want al snel bleek de tegenligger een andere rijrichting in te slaan. “Niet erg, maar je had wel moeten door rijden. Je achterligger had er misschien niet op gerekend dat je op de rem zou staan.”, vermaant de instructeur. Ik laat de koppeling terug komen… en dan slaat de motor af. Ik vloek even binnensmonds. Vergeten terug te schakelen naar eerste. Niet panikeren. De instructeur noteert iets terwijl ik de wagen terug start. Ik kijk expliciet in alle spiegels, links en rechts. Geen verkeer? Geen fietsers? Geen voetgangers? Voorzichtig tuf ik de rotonde op. Pinkers aan, nog eens over mijn schouder kijken en dan kort afdraaien. Dat lukt niet helemaal. De instructeur trekt even aan mijn stuur. Ik beland net niet in het rijvak van de tegenliggers. Ik blaas even uit terwijl ik voorzichtig de zone 30 in rijdt. Oef. Even trager. Dat geeft me meer tijd om te leren anticiperen, mij omgeving te scannen en greep te krijgen op het gedrag van het gevaarte dat ik bestuur.

Vier uur rijles heb ik achter de rug. Nog zestien te gaan…

TEDxUHowest

Gepost op

Een TED event in Brugge? Dat kan ik moeilijk missen. En dus vond je mij vandaag terug in het Belfort waar TEDxUHowest: Playing the world for good door ging. Ik had ter elfder ure nog een ticket gekocht zonder écht naar het programma te kijken. TED is ook een networking event en aangezien ik alleen ging, was dit een goeie kans om ook eens sociaal te wezen.

Dit waren zo’n beetje mijn highlights van de dag:

Eerst waren er deze twee ijzersterke dames.

Margot Philippe die uit haar stage de Sweetlog applicatie heeft ontwikkeld om diabetes patienten hun ziekte te helpen managen. Dokters, patienten,… kunnen digitaal al hun gegevens raadplegen, bijhouden en beheren. Ik kreeg nadien tijdens de break een demo met uitleg en ik moet zeggen: dat ziet er heel erg veelbelovend uit.

Jolien Coenraets, CEO van G-Flux vertelde dan weer over Mission Atlantis wat een webplatform is dat medewerkers van organisaties wil motiveren om aan sport/beweging te doen en zo de teamspirit te bevorderen.

Erik Duval, lector human computer interaction, bracht een fascinerend verhaal over Open Learning, MOOC’s en de impact van nieuwe moderne leermodellen waar studenten aangezet worden om aan zelfreflectie & zelfkritiek te doen.

Tom Christiaens vertelde wat meer over het Quindo medialab waar jongeren & studenten radio maken. Quindo gaat verder dan de muren van de hogeschool en betrekt ook de stad Kortrijk in hun verhaal. Met Radio Respect kregen BuSO leerlingen de kans om zelf de microfoon ter hand te nemen. Dat resulteerde niet alleen in eigenzinnige radio, maar ook in groeiend zelfvertrouwen van een groep jongeren die het niet altijd onder de markt heeft.

Vero Van den Abeele is onderzoekerster aan de KULeuven en vertelde waarom een goed idee op papier in de werkelijke wereld niet altijd gevolgd wordt. Soms blijkt goede technologie sociaal genante situaties te creëren. Een apparaatje dat je waarschuwt om op tijd eens recht te staan en rekoefeningen te doen, bezorgt je op restaurant of tijdens een klas al snel vreemde blikken. Zelf moest ik meteen denken aan het verhaal dat The Atlantic bracht over Google Glass en de Shotwell Bar test.

Roel Berger van Jini vertelde dan weer over de quantificeerbare mens en hoe zijn bedrijf applicaties ontwerp die met slimme, draagbare technologie meet hoe goed je slaapt, je eet, je beweegt,… en die gegevens interpreteerbaar vertaalt zodat jij, of je dokter, geïnformeerde beslissingen kunnen maken over je gezondheid. Ik moest op een gegeven moment zelf denken aan scènes met McCoy uit Star Trek.

Philippe Vandenbroeck legde uit wat wicked problems zijn. Ik had er nog nooit van gehoord maar ‘t blijkt enorm interessante materie te gaan rond systeemdenken en sociale planning. Een klassiek wicked probleem is de klimaatverandering: we kunnen er niet omheen dat we als mens daar schuldige nummer 1 zijn, maar tegelijk lijkt het collectief geen grote prioriteit te zijn iets te veranderen. Door niet meteen het probleem aan sich te benaderen, maar wel de wijze waarop we er allen over denken en met elkaar in dialoog gaan te veranderen, zouden we uiteindelijk sneller en makkelijker tot oplossingen kunnen komen.

De kracht van zo’n TED event is dat je een reeks krachtige powertalks van 20 minuten krijgt voor geschoteld door mensen met allerlei achtergronden en uit de meest uiteenlopende disciplines. Je krijgt op korte tijd een pak informatie over de meest vooruitstrevende onderwerpen. En ook al kende ik er niemand: voor ik er enigszins over kon nadenken, was ik al met een paar mensen aan de praat geraakt. Dat was de kers op de taart.

Op 22 juni gaat TEDxGhent door. Na vandaag zou ik wel eens geneigd kunnen zijn om mijn agenda die dag vrij te maken.

Gepost in Blog | Reageren uitgeschakeld

Mollom power

Gepost op

‘t Moet ergens van eind 2009 geweest zijn dat ik ogenschijnlijk nog gewerkt heb aan WP Mollom, een plugin voor WordPress die toelaat om comment spam te bestrijden via Mollom. De versie die op mijn blogje staat heeft sindsdien geen updates meer gekregen. En dat laat zich duidelijk voelen. Ik krijg af en toe te horen dat het niet zo eenvoudig is om commentaar hier achter te laten. En daar ben ik me maar al te bewust van.

Hoog tijd voor een nieuwe versie dus.

In het laatste anderhalf jaar heb ik, samen met anderen, af en aan gewerkt aan een opvolger. Er is nog geen eerste, stabiele versie van uit, maar ver zitten we er niet meer van af. Ik hou aan het principe eating your own dog food en dus heb ik bij wijze van test de opvolger op mijn blogje ingezet. Het idee is natuurlijk dat spam geblokkeerd blijft, maar dat jullie, lezers en lezeressen, een pak minder zullen worden gehinderd.

Voor de geïnteresseerden: je kan al eens neuzen in de code (gebruiken op eigen risico!). Pas als alle bugs er uit zijn geijzerd, komt de eerste stabiele versie uit. Nog even geduld dus.

We zijn razend benieuwd hoe de testversie presteert!

Verlengd weekend

Gepost op

Zo. Het extralange weekend zit er bijna op. En dat het een productief weekend was. Zo deed ik sinds vrijdagavond…

  • … van kookles
  • … van ontbijten in Pain Quotidien
  • … van klimmateriaal kopen
  • … van studeren voor mijn theoretische autorijexamen.
  • … van groeifeest vieren
  • … van uitslapen op zondag
  • … van meer studeren voor mijn theoretisch autorijexamen
  • … van etentje met de schoonfamilie
  • … van leeghalen en opruimen van mijn appartement.
  • … van nog meer studeren voor mijn theoretisch autorijexamen
  • … van koken en van huishouden
  • … van afleggen en slagen voor mijn autorijexamen (49/50 Booyah!)
  • … van inschrijven in de rijschool voor praktijklessen. (Juni = drive ’till I drop!)
  • … van pasta’tje in Brugge
  • … van nog meer leeghalen en opruimen van mijn appartement
  • … van containerpark
  • … van Grote Boodschappen in de Delhaize
  • … van het tot leven weken van de doodgewaande Wii
  • … van het halen van batterijen in de Euroshop in Veldegem (en hard wenen omdat ze daar de juiste niet hadden).
  • … van het verslepen van een PVC regenput van 5000 liter (en het omploegen van de tuin van de buren van H.)
  • … van het uittesten van de Wii (Wii Fit, where have you been all my life!)
  • … van finaal leeghalen van het appartement
  • … van plaat beschrijven van het appartement (Boorgaatjes in muren, en gebroken tegels tellen!)
  • … van academische zitting bijwonen voor de pensioenviering van mijnheer mijn vader
  • … van plotting & scheming met de broers
  • … van stofzuigen en van ordenen

Kpeis dat de resterende werkweek mij nog deugd gaat doen.

Dear diary

Gepost op

Merci, Ze Frank, Merci!

Gepost in Tube | Reageren uitgeschakeld

Kon Tiki

Gepost op

Ik las voor het eerst over Thor Heyerdahl en zijn Kon Tiki in de Bonte Boeketboeken van Gaston Van Camp.

Thor Heyerdahl, die mocht ik nog genieten toen ze hem nog eens oprakelden voor de Openingsceremonie voor de Olympische Winterspelen te Lillehammer (1994).

Maar dus. De man voer met een balsahouten bootje over de Stille Oceaan van Zuid-Amerika naar Polynesië. In 1947. In bijzonder primitieve omstandigheden. Faut le faire. Heyerdahl was dan ook niet de eerste de beste.

Niet moeilijk dat Hollywood vroeg of laat meneer Heyerdahl zou leren kennen.

Alvast op de iMDB watchlist geplaatst!

Gepost in Media | Reageren uitgeschakeld

Les vacances

Gepost op

Meldt De Standaard:

CD&V wil de duur van de zomervakantie inkorten van negen tot zes weken. Sterke zowel als minder sterke leerlingen hebben baat bij iets minder lang weg te blijven van de schoolbanken. De eerste groep mist uitdagingen. De tweede loopt een grote achterstand op tijdens de vakantie. Daarnaast schept een kortere zomervakantie ook meer ademruimte in de loop van het schooljaar (bv. voor stageperiodes, leerzorg, sport, extra verlofdagen tijdens het jaar).

Ik ben daar dus tegen.

Niet zozeer omdat het van CD&V komt. Laat staan dat dat het om twee weken “minder” zou gaan. Neen. Ik ben tegen omdat het afleidt waar het de discussie eigenlijk over zou moeten gaan: kwaliteitsvol onderwijs.

Van de groep met een achterstand zal de overgrote meerderheid heus geen inhaalbeweging maken door de vakantie met twee weken in te korten. En de sterkeren zullen niet extra worden gemotiveerd met twee weken extra school.

Ik ben geen leraar dus ik kan niet echt zeggen of het nu beter of slechter is dan vroeger. Wat ik wel merk is dat ons onderwijs nog altijd te weinig aansluit met de arbeidsmarkt. Jongeren die tijdens hun laatste jaar stage doen komen dan pas in contact met de werkvloer en dat is laat. Zeer laat. En dan is er nog de discussie over vaardigheden versus kennis. Want is het niet nuttiger dat je leert initiatief te nemen eerder nog dan dat je dynastieën van Romeinse keizers van buiten blokt? Voer voor controverse daar!

Waar het eigenlijk in de grond over gaat is kwaliteit. Niet kwantiteit. Hoe organiseer je het onderwijs, of beter het schooljaar, zodat leerlingen optimaal en degelijk worden begeleid en opgeleid tot volwaardige, kritische, met kennis & attitude gewapende deelnemers van onze samenleving?

Ik denk dat je vandaag met 10 maanden al heel wat kan bereiken als je die tijd nuttig in vult. Als je discussieert over twee weken minder vakantie in functie van vage, verzwegen besparingen en slecht afgelijnde doelstellingen, dan schort er iets aan je visie op beleid.

Raspberry Pi: de eerste week

Gepost op

O ja. Mijn Raspberry Pi werd eerder deze week geleverd. Er landde een mooie kartonnen doos van SOS Solutions. In de doos zat de Pi en een aantal kabels. Ik moest enkel maar de stroom & de TV aansluiten, een toetsenbord en een muis opduikelen en de SD kaart inklikken.

Mijn Pi werd geleverd met OpenELEC, een Linux distributie die dienst doet als Mediacenter software. Ook qua software moest ik dus niets extra’s installeren. Zodra ik de stroom aansloot schoot er leven in de Pi.

De grootste hindernis van die eerste avond was de netwerkaansluiting. Ik had gekozen voor een extra TL-WN723N Wireless adapter over USB. De Pi heeft immers enkel een kabelaansluiting en ik wilde een extra kabel naar mijn router vermijden. Helaas slaagde ik er niet in om het apparaatje aan de praat te krijgen. Af en toe was er reactie, maar elke poging strandde met de melding dat OpenELEC geen verbinding met het netwerk kon maken. Liever dan verder te knoeien heb ik dan toch maar een extra netwerkkabel aangeschaft.

De Pi beschikt slechts over 2 USB aansluitingen. Net voldoende om mee uit de voeten te kunnen. Dat ik de TL niet kan gebruiken is dus nog niet eens zo erg. In de ene steekt momenteel een Apple keyboard die ook als USB hub dienst doet en waaraan meteen ook mijn muis hangt. Op termijn verdwijnen die waarschijnlijk aangezien ik via een shell de Pi vanaf het netwerk kan benaderen als het op onderhoud aankomt. Aan de andere aansluiting hangt er een externe LaCie harde schijf.

Het wordt pas echt ideaal als je een netwerkschijf (NAS) in je netwerk hebt steken. In mijn geval is dat een Apple Time Capsule. Ik kan de bestanden vanaf elke machine benaderen. Ideaal want zo kan ik via mijn laptop mij mediabibliotheek beheren. De Pi hoeft dan niet echt veel meer te doen dan die bestanden over het netwerk te streamen naar de TV. Wel wil ik op termijn een dedicated NAS schijf aanschaffen en de Time Capsule terug inzetten waar ik ze oorspronkelijk voor had aangekocht: backups maken van mijn Macbook!

Wie TV zegt, zegt afstandsbediening. Ik kan lopen aanklooien met CEC, maar waarom het mezelf moeilijk makkelijk als het makkelijk kan? De feitelijke mediacenter software is XBMC en die heeft een soortement afstandsbediening app voor Android en iOS. Via mijn GSM kan ik over het netwerk dus perfect mijn Pi aansturen en navigeren door de catalogus. Ideaal!

De volgende stap is om ook muziek uit de Pi te laten komen. Ik kan daar alle kanten mee uit. Er is ondersteuning voor AirTunes en er is ook al iemand die de Pi heeft geïntegreerd als Spotify Server.

Ben ik tevreden over de aanschaf? Tot nu toe wel. Een paar quirks niet na te spreken. Qua prijs kom ik op ongeveer hetzelfde uit als een Apple TV. Alleen is dit een open systeem en kan ik dus met mijn Pi later nog altijd alle kanten uit.

Superman

Gepost op

Van sommige mensen kan je het CV gewoonweg niet verzinnen. Neem nu dat van astronaut CJ Cassidy.

Honor graduate of Basic Underwater Demolition/SEAL (BUD/S) Class 192. Awarded the Bronze Star with combat ‘V’ and Presidential Unit Citation for leading a 9-day operation at the Zharwar Kili cave complex – a national priority objective directly on the Afghanistan/Pakistan border.

[...]

Ten years as a member of the U.S. Navy SEAL Teams. Specialized tactics include long-range special reconnaissance (vehicular and foot patrols); direct action building assaults; noncompliant ship-boardings; desert reconnaissance patrols; combat diving; underwater explosives; and a variety of air operations, including parachuting, fast roping, and rappelling. He made four six-month deployments: two to Afghanistan, and two to the Mediterranean.

[...]

Cassidy volunteered for and completed a week-long, 180-mile charity kayak paddle from Norfolk, VA to Washington, D.C. to raise money and awareness for the Special Operations Warrior Foundation.

[...]

Cassidy was selected by NASA in May 2004. In February 2006, he completed Astronaut Candidate Training that included scientific and technical briefings, intensive instruction in shuttle and International Space Station systems, physiological training, T-38 flight training, and water and wilderness survival training.

[...]

In July 2009, Cassidy completed his first space flight and logged more than 376 hours in space, including 18 hours and 5 minutes of EVA in three spacewalks.

Momenteel vertoeft meneer Cassidy reeds 34 dagen in het Internationaal Ruimtestation.

Ik kan me wel voorstellen dat je je met zo’n CV moeilijk nog bij een ‘normale’ werkgever kan aanbieden. Al was het maar omdat je net nauwelijks kan verzinnen. Niet dat dat waarschijnlijk nog echt hoeft als je zo tussendoor met een Northrop T-38 Talon leerde vliegen.

20 jaar WWW

Gepost op

Ha! Het web werd vandaag een frisse twenty-something!

On 30 April 1993, CERN made the source code of WorldWideWeb available on a royalty-free basis; the software was free for anyone to use, and remains so today. Web usage exploded as people started setting up their own servers and websites. By late 1993 there were over 500 known web servers, and the WWW accounted for 1% of internet traffic, which seemed a lot in those days (the rest was remote access, e-mail and file transfer). Twenty years on, there are an estimated 630 million websites online.

Meer: info.cern.ch

Gepost in Blog | Reageren uitgeschakeld

Raspberry Pi

Gepost op

Ik spreek er al lang van: een personal media center! Op mijn eigen appartement is het er ook niet echt van gekomen om iets te bouwen. Nu, mijn TV & Belgacom abonnement werden onlangs naar Het Lief verhuisd.  Gisterenavond zat ik me andermaal te vergapen aan de uitgebreide setup van T. De hoogste tijd dus om daar verandering in te brengen.

De kern van zo’n Media center is een HTPC. Ik zou natuurlijk voor Apple TV kunnen gaan, maar vind het leuker om zelf te kunnen knutselen. Dit lijkt me een mooi persoonlijk project. En dus heb ik mij vandaag een Raspberry Pi besteld met alle toeters en bellen. Klein, licht, zuinig en voorzien van alle noodzakelijke aansluitingen. Ideaal. Het besturingsysteem is Linux based & de software is open: ik kan het dus helemaal naar mijn hand zetten.

Volgende week wordt het toestel geleverd. Ik ben benieuwd!

Pecha Kucha Brugge

Gepost op

Op 2 mei vindt er een Pecha Kucha Night Brugge plaats! Wannes F., Robbie B. & Stijn B. en mezelve zijn we sinds begin februari in de weer. In Gent worden er al langer Pecha Kucha Nights georganiseerd, dus we vonden het meer dan de hoogste tijd om ook in Brugge er eentje te organiseren.

Wat is een Pecha Kucha?

Pecha Kucha, of “chit-chat” in het Japans, is een presenteerwijze waarbij een onderwerp in 20 slides met voor elke slide 20 seconden wordt toegelicht. Het idee is dat je zo een PechaKuchaNight kan organiseren met een pak sprekers die elk een korte powertalk geven. Het concept werd oorspronkelijk uitgevonden door het architectenbureau Klein-Dytham in Tokio en heeft sindsdien de wereld veroverd.

Deze week vond nog de PechaKuchaGhent editie 13 plaats. Natuurlijk zijn wij ook daarheen afgezakt: het smaakte naar meer!

Meer info: http://www.pechakucha.org/

Welke onderwerpen?

Wel, doorgaans worden de sprekers gezocht in de wereld van innovatie, creativiteit, architectuur, cultuur, design, fotografie,… We zijn er van overtuigd dat ook Brugge een pak creatief talent in huis heeft en we wilden met onze eerste PechaKuchaNight een forum bieden.

Wie komt er allemaal?

We hebben een mooie, diverse line-up. Voor elk wat wils.

- Jeffrey Vanhille, meubelhermaker
- Seppe Van den Berghe, muzikant, illustrator en grafisch ontwerper
- Wim Ballieu, Balls & Glory
- Kirsten Willem, conversation manager Club Brugge
- Davy Denduyver, student Beeldende Vormgeving
- Pierre Muylle, directeur van MADmusée
- Frederik Lamote, Romantify
- Pieter Van Eenoge, zelfstandig illustrator
- Maud Bekaert, letterbeeldhouwster
- Lien Dereere, Burlesque artieste

Praktisch?

Alle communicatie vind je terug op Facebook. Voor de eerste editie is er een event pagina waar je je op kan inschrijven. Het hoeft natuurlijk niet, je bent immers vrij welkom. De toegang is gratis. Maar als je even laat weten of je komt, hebben wij een beter idee hoeveel toeschouwers we mogen verwachten. En er is natuurlijk ook een fanpagina!

We doen dit natuurlijk niet alleen. Onze avond wordt ondersteund door Villa Bota / Het Entrepot in kader van de World Wide Week. Een initiatief waarbij beide organisaties de deuren open gooien voor het brede publiek. Zowel virtueel als in ‘t echt.

Onze #PKB1 gaat door op 2 mei vanaf 20h in Villa Bota // Astridpark 8 // 8000 Brugge.

Gepost in Life, Media | Reageren uitgeschakeld