13/14

Gepost op

Het jaareinde is altijd een tijd van zelfreflectie, terug kijken en vooruit blikken. We zijn een jaartje ouder en wijzer. Of we hopen althans dat we het zijn. Wat bracht 2013 en wat verhoop ik voor 2014?

2013 begon professioneel alvast not quite as expected. Een jaar geleden moest ik op zoek naar een nieuwe job. Waar ik nog altijd versteld van sta zijn alle kansen die toen werden aangeboden. Ik ben daar bijzonder dankbaar voor. Uiteindelijk heb ik een plek gevonden bij XIO in Gent. Ik heb heel wat nieuwe mensen ontmoet en ik mocht heel wat oude bekenden een stuk beter leren kennen. Ik kreeg in het afgelopen jaar heel wat uitdagingen voorgeschoteld. Het was aanpassen geblazen en opnieuw richting zoeken. Ik heb flink wat geleerd. Zowel over mezelf als over de technologie. Work in progress. Zo heet dat.

In het voorjaar verhuisde ik. Opnieuw. Ook dat was niet gepland, maar vlak na mijn ontslag ben ik blijven logeren bij de madame om er niet meer te vertrekken. Ik heb hooguit 8 maanden effectief in Ze Crib gewoond.

Wat belangrijker is, dat ik niet alleen introk bij mijn Madame, maar ook bij haar nageslacht. Veel tijd om daar echt vragen over te stellen was er niet. Het gebeurde gewoon.  Dat betekende ook dat ik met ‘t Jonk bruggen moest leren bouwen. Meteen het diepe eind van het zwembad in. Had je me in 2011 verteld dat ik zo snel mee impact zou hebben op een kind, ik had je voor gek verklaard. Neemt niet weg dat ik het vandaag moeilijk zonder ‘t Jonk kan voorstellen. Ze hoort er immers bij en ik ben daar vandaag bijzonder blij mee. Ook dat is work in progress.

En dan zijn er nog al die andere dingen die 2013 de moeite waard maakten.

  • Ik hielp een handje mee in de eerste 3 edities van Pecha Kucha Brugge.
  • Ik haalde mijn voorlopig rijbewijs. Ik probeer zoveel mogelijk te oefenen. Ook dat is work in progress.
  • Ik behaalde mijn KVB2 brevet voorklimmen.
  • Ik trok naar Parijs, Praag en Amsterdam.

Wat hoop ik voor 2014?

Ik wil mijn rijbewijs behalen. Het is niet meer van kiezen, maar van moeten. Ik woon net buiten de stad. Het is doenbaar met de fiets, maar ik heb in het laatste jaar flink wat kilometers in de benen gespaard. Bij mooi weer is het allemaal fun and games, maar in het winterseizoen is het huilen met de pet op.  Ik ben het moe om op weekendavonden afhankelijk te zijn van anderen. Ik ben de wispelturigheid van het openbaar vervoer beu. Ik zou graag mijn vrijheid terug herwinnen. De hoogste tijd dus.

Ik hoop mijn schouderblessure te overwinnen. Sinds half oktober ben ik niet meer in de klimhal geweest. Ik hoop terug te keren, maar de weg zal gaan via een pak bijkomende oefening. En dat zal ook wel flink wat discipline en doorzetting vragen. Ik heb in het najaar ook de loopschoenen aangetrokken, maar ik mocht ze gelijk terug opbergen want dit najaar was een aaneenrijgen van verkoudheden en snotvallingen. Ik hoop dat 2014 beterschap mag brengen.

Ik zou graag iets meer mindful willen zijn. Ongetwijfeld wordt het nieuwe jaar ook een rollercoaster met zijn hoogtes en laagtes. 2013 leerde mij dat ik de dingen nog altijd iets te hard aantrek. Ik zou in 2014 willen leren iets meer afstand te nemen en los te laten. Het heeft weinig nut om te malen over ergernissen of verzuchtingen, klein en groot.

Er is natuurlijk nog zoveel meer. Maar als 2013 mij iets geleerd heeft dan is het wel expect the unexpected.

Gepost in Life | Reageren uitgeschakeld

Welcome home

Gepost op

Gepost in Tube | Reageren uitgeschakeld

Ze Nieuwe Zetel: Ze Saga

Gepost op

Het wordt een beetje en sage, die Nieuwe Zetel.

Al een tijdje hadden de Misses en ik een Nieuwe Zetel op het oog. Ondertussen met hoofdletters want we zijn er zo’n beetje verliefd op geworden. Talloze malen hebben we het toonzaal exemplaar in den Ikea Gent uitgeprobeerd. En elke keer werd hij zo goed gevonden dat we hem zouden kopen zodra het spaarvarken het toe zou laten.

Eind oktober was het zover. Na het spaarvarken te hebben gekeeld, bestelden we een Nieuwe Zetel. Het zou goed 4 weken duren om de drie dozen te leveren. We kozen ervoor om die zelf op te pikken met een gehuurde camionette aan de Wiedauwkaai. Waarom? Omdat we in één moeite ook de oude, pensioengerechtigde zetel zouden kunnen wegbrengen naar zijn final destination.

Vandaag was het dan zover. Met een gammel Renault camionette ging het richting Gent. Maar eenmaal aan de Wiedauwkaai viel het allemaal wat in het water. Bleek dat de zetel, in tegenstelling tot wat ons eerder die week nog telefonisch was bevestigd, niet geleverd te zijn. De mensen ter plaatse leefden met ons mee: blijkbaar waren ze de klachten aan het verzamelen en konden we niet veel meer doen dan rechtstreeks naar de klantendienst van Ikea op de Maaltekouter trekken.

Nu, als er één ding is dat ik Ikea moet nageven, dan is het dat hun klantendienst ons toch wel goed opgevangen heeft.

De baliebediende bekeek de papieren en begon direct met haar collega’s te overleggen en te telefoneren. Het duurde wel even, maar ze bracht ons wel meteen de goede oplossing: de zetel zou pas volgende week, gratis en voor niets, geleverd worden bij ons thuis door hun transportservice, de kosten die wij hadden gemaakt voor het leasen van de camionette werden ons ruimschoots vergoed en we kregen ook nog twee bonnen voor een gratis maaltijd in het restaurant.

Kijk. Dat bedoel ik nu met op de juiste knopjes duwen. Op het moment dat het erop aankomt heeft Ikea ons vertrouwen als klant weten te bewaren. Ok, we kregen vandaag wel geen zetel, maar we zijn eerlijk gecompenseerd. Dat is toch wel het belangrijkste.

Nu, het verhaal heeft nog een staartje. We hadden ook nog twee Ekenas poefjes gebudgetteerd. We konden die ter plaatse uit het schap halen, dus hebben we die met dezelfde moeite maar mee naar huis genomen. Helaas, natuurlijk, uiteraard: ik kon er slechts eentje goed assembleren. De andere heeft een pootje dat ik niet goed vast kan zetten.

De Ikea klantendienst mag zich dus nog aan een extra bezoekje van ons verwachten.

Gepost in Life | Reageren uitgeschakeld

Minecraft: The story of Mojang

Gepost op

Fan van legoblokken? Dan is, Minecraft, publiekslieveling van de Intertubez in de laatste jaren, wel iets voor u.

En chzek it out: er is net een documentaire over Minecraft uitgekomen!

Gepost in Tube | Reageren uitgeschakeld

Lijf en leden

Gepost op

Hoe het tegenwoordig gaat met lijf en leden? Breek me de bek niet open! De laatste weken ben ik een beetje op de sukkel geraakt.

Begin oktober heb ik het klimmen weer moeten laten voor wat het is. De ontsteking in mijn rechterschouder stak zijn lelijke kop terug op. Na twee weken pijn heb ik het tijdens een doktersbezoek op tafel gegooid. Ik kreeg rust, veel ijs en ontstekingsremmers voorgeschreven. En een kine-kuur. Wegens praktischer ben ik te rade gegaan bij de kinesist op het einde van de straat. Voorlopig houdt hij het op duwen, trekken en sleuren op de schouder om de boel los te krijgen en het genezingsproces te activeren. Zijn verdict: zolang ik klim zal ik daarnaast nog extra oefeningen moeten doen met gewichten. Het is niet de bedoeling om een spierbundel te worden, wel om mijn schouderspieren aan te scherpen. Anders zal ik altijd blijven sukkelen met ontstekingen. Urgl.

Zo goed als ik wat gerecupereerd geraakte van de verkoudheid, werd ik, en een pak collega’s, geveld door een bijzonder gemeen buikvirus. Ik heb twee dagen rillend in de zetel doorgebracht terwijl ik overleefde op thee en cracotten. Gelukkig verdween het beestje even snel als het zich in mijn maag had genesteld.

Door al dat geziek heb ik sinds half oktober geen 100 meter meer gelopen in mijn looptenue. Ik hoop binnenkort terug de loopschoenen te kunnen aanbinden en rustig aan opnieuw van start te gaan.

Die keer dat we gewonnen hadden

Gepost op

De Misses deed het zo maar eventjes: een televisie winnen. Dat ging zo. Op de morgen van Allerheiligen aan het ontbijt trok ze haar laptop even dichterbij om vervolgens op te springen en te roepen “We hebben gewonnen! We hebben gewonnen!!” De avond voordien gaf Café Corsari voor 60 jaar televisie elke minuut van de uitzending een televisie weg aan de eerste die het juiste antwoord op een vraag via hun website wist binnen te schieten. Nodeloos te zeggen dat de website het na twee vragen al voor bekeken hield. Maar de Misses hield dapper vol en wist er dus eentje te winnen.

Nu ben ik eerder terughoudend als het over winnen en gratis-voor-niets gaat, maar na wat heen en weer mailen mogen we dus morgen naar Antwerpen afzakken om daar deel uit te maken van het publiek van de live uitzending. Naderhand mogen we ons gewonnen toestel in ontvangst nemen. Ik weet niet wat ik spannender vind: een televisie opname bijwonen (nog nooit gedaan, hey!), of effectief met een voor-niets televisie in de kofferbak terug huiswaarts mogen rijden.

Gepost in Life | Reageren uitgeschakeld

Een nieuw mobieltje

Gepost op

Ik heb een nieuw mobieltje aangeschaft. Mijn vorig toestel begon na twee jaar zijn pluimen te laten. Nochtans is er niks mee: ik kan nog altijd bellen, berichtjes sturen,… alleen gaat het allemaal veel trager. Tot daar niks nieuws onder de zon. Het probleem is dat de software steeds meer eist van de hardware. Toch wel jammer dus geavanceerd stukje technologie zo snel veroudert. Daarom geef ik ook niet graag extravagante bedragen aan mobieltjes uit. Een iPhone vind ik dan ook walgelijk prijzig.

En dus koos ik voor het alternatief. Terwijl op de Europese markt sterkhouders Apple, Samsung, Sony en HTC het mooie weer uitmaken, zijn er ook elders in de wereld zeer interessante spelers te vinden. Denk maar aan Huawei en Oppo. Zij bieden Android toestellen aan die niet moeten onder doen voor het aanbod van het Koreaanse Samsung.

Het Chinese Xiaomi is momenteel een rijzende ster en oprichter Lei Jun wordt zo’n beetje beschouwd als China’s Steve Jobs. Het bedrijf weet de krachten te bundelen en wist onlangs zelfs een groter markaandeel dan Apple in China te veroveren, aldus Forbes. Hoe ze het doen? Regelmatig updates uit brengen tegen scherpe prijzen: hun vlaggenschepen gaan voor de helft van de prijs van een iPhone of een Galaxy maar zijn even krachtig en hun op Android gebaseerde besturingssysteem MIUI is een stevige concurrent voor iOS.

En dus besloot ik om vorige zondag via ibuygou.com een MI-2S te bestellen. Woensdagmorgen had DHL het pakje al geleverd. Ideaal om het verlengde weekend mee te beginnen! Tot dusver zijn de eerste ervaringen positief.

Het eerste wat opvalt is dat de interface nogal hard doet denken aan iOS. Niet verwonderlijk want waarom zou Xiaomi het warm water opnieuw proberen uitvinden? Het ding komt ook in twee talen: Chinees en Engels. Wat Xiaomi goed begrepen heeft is dat je de markt maar kan veroveren door een community rond hun producten te cultiveren. En dat kan door mensen de vrijheid te geven om hun toestel naar hun hand te zetten.

Zo hebben ze voor de Europese markt gewoon een forum opgezet waar fans vertalingen onderhouden van de firmware. Iedere vrijdag geeft Xiaomi een update van hun officiële versies, en een dag later zijn de door de fans vertaalde versies beschikbaar. Het mooie is dat Xiaomi die vertaalde firmware toelaat. Via de Updater app kan je die met twee klikken zonder meer installeren. Instant win.

Een ander punt waar je die vrijheid goed merkt is de apps market. Standaard komt het toestel met een door Xiaomi beheerde market, maar je kan doodeenvoudig ook de gewone Google Play app installeren zodat je toegang hebt tot alle apps.

Tenslotte is het toestel dat hier nu naast mij ligt qua hardware even krachtig als de dubbel zo dure Samsung Galaxy S4. Meer zelfs, het verslaat laatste genoemde in elke benchmark. Ik hoop dus dat mijn toestel daarmee de komende jaren vlotjes zal blijven draaien.

Nu, er is wel een adder onder het gras: ik heb wel garantie, maar geen Europese garantie. Is er iets met het toestel – even afkloppen – dan kan ik niet zomaar een winkel binnen stappen. Nu, gezien de prijs vind ik dat ook weer geen zo’n groot bezwaar. Maar toch, als je er aan houdt: best wel in overweging nemen.

Gepost in Techtalk | Reageren uitgeschakeld

The right kitchen knife

Gepost op

if you’re a carnivore you want to certainly add someting like this to your arsenal

Alton Brown. Plezante TV kok extraordinaire. We weten weer wat te bekijken dit weekend.

Gepost in Tube | Reageren uitgeschakeld

Schnirff

Gepost op

Koud, nat, winderig,… het heeft even geduurd maar het najaarsweer heeft me dan toch eindelijk op de knieën gekregen. Een kleine drie weken snotteren en kuchen kwamen gisterenavond tot hun hoogtepunt.

Vandaag  geraakte ik niet veel verder dan de zetel. Te suf om écht productief te zijn.

Blergh.

Running shoes

Gepost op

De kop is er af. De eerste kilometers heb ik in de benen. Deze week heb ik voor het eerst gelopen sinds de collegejaren. Anderhalf decennium terug was dat wekelijkse prik: lopen rond het voetbalveld, coopertests, duurlopen,… Het ging me toen allemaal vrij goed af. Toen ik de schoolpoort achter mij liet, gingen de versleten adiddas lopertjes aan de haak.

Tot deze week.

Sinds ik Born to Run uit heb, is het terug beginnen kriebelen. Zomaar sportschoenen aantrekken en löss gaan leek me geen zo’n strak plan. Ik heb in de laatste jaren per slot van rekening, buiten de klimavonturen en de fietsafstanden, vooral heel veel op een bureaustoel gezeten.

De Decathlon was ideaal om goedkoop wat trainingskleren te scoren, maar de sportschoenen, die heb ik gekocht in een gespecialiseerd Running Center.  Ik werd er op de loopband gezet terwijl er een camera op mijn hielen was gericht.  Mijn rechtervoet komt correct neer, maar mijn linkeronderbeen knikt licht naar buiten. Met wat goeie raad van de specialist stapte ik met een paar aangepaste Izumi’s buiten. Een kleine investering, maar wel eentje waarmee ik heel wat ellende hoop uit te sparen in de nabije toekomst.

Om de motivatie er in te houden heb ik mij Zombies, Run! aangeschaft.  De premise: je bent terecht gekomen in een post-apocalyptische wereld waar zombies de dienst uit maken. Als ‘Runner Five’ moet je missies oplossen voor een kleine gemeenschap die zich terug getrokken heeft in één van de laatste menselijke bastions. Je moet de veilige muren van de basis ruilen voor de gevaarlijke buitenwereld waar je lopend zombies moet zien te ontwijken om voorraden te verzamelen. Tijdens je oefensessie krijg je via je oortjes instructies. Elke missie brengt je iets verder in de verhaallijn. Clever, want je wil weten wat er verder gebeurt en dus ga je verder mee in het verdoken trainingsschema.

En dan staat een mens op een donkere oktoberavond aan de voordeur in zijn nagenieuwe jogging en hagelwitte lopertjes. En zet de dwingende stem van een radio-operator je aan om in een  jog tempo van start te gaan.

Het eerste doel is mijn lichaam langzaam te laten wennen aan het lopen. Dit is niet hetzelfde als klimmen of fietsen.  Lopen moet je blijkbaar leren. Voorzichtig opbouwen is de mantra.

Dus liep ik begin deze week voor het eerst. Ik koos voor een tempo dat mij goed lag. Ik voelde hoe mijn t-shirt zich vol zoog met zweet terwijl ik focuste op mijn ademhaling. Een goede 30 minuten later had ik de eerste 5 kilometer achter de rug. *slik* Is dat niet waar al die Start To Run fans naar toe werken? Was dat te veel? Heb ik te snel gelopen? Of ben ik gewoon in betere conditie dan ik zelf vermoedde?

De volgende twee dagen deden mijn benen pijn. Ouch! Tegen dag drie trok de pijn weg. Goed. Spierpijn dus. Voldoende rust nemen tussendoor is het ordewoord. Het weer zat de laatste dagen tegen, dus dat kwam mij even mooi uit.

Gisteren was het kalm en fris. Ideaal om opnieuw te lopen. Weer dezelfde afstand en ietsje meer. Nu gaat het een stuk beter. Ik probeer opnieuw toe zoeken naar het juiste tempo en de juiste loopwijze. Bovenal: ik probeer te luisteren naar mijn lichaam. Beginnen de kuiten ongemakkelijk aan te voelen? Kies dan voor een wandeltempo. Voel ik mijn hart hard bonzen? Schakel een versnelling lager.

De spierpijn steekt vandaag minder hard door. Opnieuw laat ik er een paar dagen tussen om te recupereren. Oostkamp is niet zo heel erg groot, maar best wel een mooie speelterrein om zombies te ontlopen.

Ik ben benieuwd waar het verhaal mij zal leiden.

 

Weekmenu

Gepost op

Tegenwoordig hangt dit bij ons aan het prikbord:

Jawel, een heus weekmenu.

Het begon met een paar frustraties op het einde van vorig schooljaar. We dachten niet erg hard na over onze warme maaltijd. Vaker dan niet was het in de supermarkt nog beslissen wat er ‘s avonds op tafel zou komen. Op zo’n moment is er geen tijd, geen zin en geen inspiratie om de variatie in het menu te houden. Op tafel verscheen te vaak de typische, eenzijdige weekavondkost: patatjes met vleesjes zoals chipolata’s, hamburgers, kaasburgers,… en boontjes of worteltjes, spaghetti bolognaise of iets met brocolli. We werden er niet gelukkiger van en echt gezond vonden we het ook niet.

Sinds de Grote Vakantie plannen we tijdens het weekend wat we in de komende week zullen eten. En die kleine verandering heeft heel wat prettige gevolgen gehad.

Ere wie eer toekomt: het plan kwam van mijn madame. Zij boog zich gedurende een aantal dagen over onze kookboekbibliotheek en maakte een selectie van recepten. Het criterium: gevarieerd, gezond en haalbaar op een weekavond.

In het weekend maken we wat tijd om de weekmenu in te plannen. In beginnen kozen we wat van alles maar ondertussen zit er een pasta avond, een veggie avond en een vis avond tussen. Of een combinatie van die drie. We kijken ook wel een beetje naar onze eigen agenda. Het heeft weinig zin om te koken als we wat later thuis komen.

Sinds de invoering van het weekmenu eten we een stuk gevarieerder en gezonder. Er staat een pak minder vlees op het menu. Deze week selecteerden we zelfs onbewust alleen maar veggie gerechten zelfs. We kwamen daar achter toen we in de warenhuis voor de slagerij en charcuterie stonden en tot de conclusie kwamen dat we daar niets nodig hadden.

We verrassen onszelf ook vaker met nieuwe gerechten en smaken die we anders nooit zouden proberen. We proberen nieuwe ingrediënten en kruiden. En heel wat recepten lijken moeilijker dan ze eigenlijk zijn. Het meeste vind je gewoon terug in de supermarkt.

Onze keukenvensterbank heeft een ware metamorfose ondergaan: ze staat vol met oregano, rozemarijn, koriander, bieslook en wat nog. We hebben geleerd dat als je ze echt elke dag voldoende water geeft, ze bijzonder welig tieren.

Een bezoekje aan de supermarkt gaat stukken vlotter en bevat heel wat minder stress als je perfect weet wat je nodig hebt. Onze basisboodschappenlijstjes zijn sneller opgesteld. We moeten ook maar eens in de week op foerage.

We koken een grotere portie dan we nodig hebben en de rest gaat de koelkast/diepvries in. We nemen al eens een restjes mee naar het werk en vaak eten we in het weekend gewoon diepvries in plaats van een snelle hap of een pizza.

We voelen het ook in onze portefeuille. We gooien minder eten weg, we kopen minder vlees en bereide gerechten. Soep of basissaus maken van groenten op hun retour is het makkelijkste wat je kan doen. En na een paar keer doen kost het je nauwelijks tijd.

Door het nieuwe menu voelen we ons allebei een stuk beter en het maakt onze dag ook een stuk rijker. We zijn bewuster met onze maaltijd bezig en we schatten ons avondmaal meer naar waarde dan vroeger.

Hoe moeilijk is het nu om zelf zoiets op poten te zetten?

Momenteel hebben we een vrij regelmatig leven en weten we allebei wanneer we ongeveer thuis zullen zijn op weekavonden. We hebben een gemeenschappelijke agenda zodat we kunnen aftoetsen of een weekmenu haalbaar is. Het lukt natuurlijk niet elke week, maar we slaan een week ook niet zonder meer over. En soms wordt een weekmenu ook maar op de valreep opgesteld.

Ons kruidenrek, de kast met basisingrediënten en ons kookallaam vervolledigden we ook niet van de ene op de andere dag. Dat is iets wat groeit mettertijd. In het begin vraagt het wat extra investering. Neem nu een vijzel: niet iets wat je elke dag zou nodig hebben. Maar vorige week heb ik ze toch twee keer goed kunnen gebruiken.

Ik kan het iedereen het idee van een weekmenu aanraden. Het kost een klein beetje discipline, maar je haalt er wel zoveel meer uit.

Gepost in Life | Reageren uitgeschakeld

Blue Snowball

Gepost op

Kijkt. Ik heb nieuw speelgoed!

Wat is het? Een Blue Snowball microfoon! Voor 77 euro op de kop getikt bij de Bax Shop. Eergisterenavond besteld, gisterenmorgen geleverd. Like a boss.

Wat ik daar mee ga doen?

Wel, screencasts maken, tiens!

Waarover dan?

Tjah, Drupal en WordPress natuurlijk. Maar in feite kan het over gelijk wat gaan. Zolang ik er maar op het scherm een uitleg over kan geven. Er zijn uiteraard al duus’d-en-een mensen mij voor gegaan. Dus ik écht iets nieuws doe ik niet. ‘t Is natuurlijk ook niet meteen de bedoeling om domweg beginnertutorials te maken wegens dat het juist dat is wat die duusd-en-een mensen reeds hebben gedaan.

Het idee is om tips ‘n tricks op te nemen die een stapje verder gaan. Interessante kneepjes die ik doorheen mijn werk tegen kom en die het waard zijn om te delen. Ik ga niet met voorbereidingen en battle plans heelder screencastreeksen te maken. Het idee is om er eerst een paar losse opnames te maken en dan te kijken waar het mij brengt. Zoals alles is screencasting een kunst. Ik heb mij er vroeger al eens aan gewaagd: slechts door oefening en veel proberen wordt je materiaal beter.

Waarom screencasts?

Omdat het gewoon makkelijker en leuker is om een YouTube filmpje te maken dan een hele tutorial uit te schrijven. De ervaring leert trouwens dat een bitesize filmpje van 5 à 10 minuten interessanter is als je een nieuwe techniek moet leren, dan een abstracte beschrijving in een artikel. Het is natuurlijk ook een stuk persoonlijker wanneer je je stem leent.

Gepost in Life | Reageren uitgeschakeld

Born to run

Gepost op

Ik ben tegenwoordig dit boek aan het lezen:

McDougall C., Born to Run: A Hidden Tribe, Superathletes, and the Greatest Race the World Has Never Seen, Vintage, 2009, 304 p.

‘t Gaat over een journalist/marathon-loper die steeds maar weer last heeft van zijn voeten tijdens het joggen. Hij loopt de deuren van de dokters en kinesisten plat, maar niemand kan hem een duidelijk antwoord geven op de vraag “Why does my foot hurt?”.  En dus gaat hij zelf op zoek naar de waarheid: waarom lopen we? Die vraag brengt hem bij de underground club van ultramarathonlopers, de Tarahumara of ‘Running people’, een eeuwenoude verborgen Mexicaanse stam, en een pak wetenschappelijk onderzoek over lopen en loopschoenen.

Het boek leest als een trein en je krijgt een beter inzicht in de geschiedenis van het lopen. Natuurlijk is het allemaal wel op Amerikaanse leest geschoeid. En sommige stukken staan bol van de hyperbolen en superlatieven. Maar ‘t neemt niet weg dat het een mens goesting doet krijgen om zelf eens een loopje te zetten. Eerlijk gezegd denk ik er al langer dan vandaag over om eens treffelijke loopschoenen te kopen en met de nodige omzichtigheid aan de conditie te werken.

McDougall doet het allemaal nog eens in een notedop over op TEDxPennQuarter.

Chuck Norris is een mietje

Gepost op

Vergeleken bij de strapatsen van Adrian Carton de Wiart is Chuck Norris’ round house kick een gimmick voor mietjes.

Lieutenant-General Sir Adrian Paul Ghislain Carton de Wiart[1] VC, KBE, CB, CMG, DSO (5 May 1880 – 5 June 1963), was a British Army officer of Belgian and Irish descent. He served in the Boer War, First World War, and Second World War, was shot in the face, head, stomach, ankle, leg, hip and ear, survived a plane crash, tunneled out of a POW camp, and bit off his own fingers when a doctor wouldn’t amputate them. He later said “frankly I had enjoyed the war.”

Via: Wikipaedia

Uw boterham verdienen

Gepost op

Via Ine kwam ik terecht bij een crowdfunding campagne voor Soylent.

Hier komt het op neer: de jonge Amerikaanse entrepreneur Rob Rhinehart vond dat hij te veel tijd verloor met het klaar maken van wat hij ‘crappy’ dagdagelijkse maaltijden noemde. In plaats daarvan ontwikkelde hij een soort vloeibare substantie genaamd Soylent, waarin alle stofjes zitten die een mens nodig heeft om van te kunnen leven. Die substantie kan heel efficiënt worden geproduceerd. Zo spaart Rob geweldig veel tijd uit die hij in zijn eigen zaak kan steken. In de bijzonder hoogcompetitieve start-up wereld waar elk uur telt is die tijd letterlijk broodnodig. Rob heeft door dit soort “biohacking” een voordeel op de concurrentie.

De bedoeling van de kickstarter is om de formule te commercialiseren. Niks dan voordelen volgens het project: minder voedselverspilling, goedkoop,…

Dat roept meteen een aantal interessante vragen op.
Wil je wel je de smaak van je dagelijkse maaltijd inruilen voor een artificiële pap?
Wil je echt het plezier van het dagelijkse koken laten vallen?
Wil je de daad van het eten reduceren tot een paar slokken?

Toen ik het verhaal las, vond ik er een paradox in terug. Wat is onze motivatie om te werken? Ongeacht rang of stand: om in onze primaire behoeften te voorzien. Een dak boven ons hoofd en eten op tafel. Werken staat daarom niet voor niets synoniem met de uitdrukking “Je dagelijkse boterham verdienen”. Het klinkt dus bizar dat je door biohacking één van de primaire redenen om te werken wil uitschakelen, net omdat het je werk in de weg staat.

Sinds het ontstaan van landbouw een kleine 12.000 jaar geleden is de keuken in zowat alle culturen en beschavingen alles waar het om draait. Ons leven draait rond die 2 of 3 dagelijkse momenten waarbij we rond de tafel zitten en eten. Eten, koken, voedsel klaarmaken is zo’n basale daad dat het in ons cultureel DNA zit ingebakken. En de impact van eten op sociaal, economisch en zelfs religieus vlak zijn niet te onderschatten. Niet voor niets breekt en deelt Jezus het brood bij het Laatste Avondmaal.

Wat is de impact dan van zo’n vloeibaar sapje? Zou het een gamechanger of een disrupter kunnen zijn?

Rob beweert dat hij niet de bedoeling heeft om het samen uit gaan eten wil uitschakelen. Wel het monotone van de ongezonde “vlug-tussen-door” maaltijden. Denk aan broodjes, pizza, noodles, frietjes,… Ook daar zie ik een paradox.

De aard van onze maaltijden weerspiegelt de aard van onze samenleving. En eerlijk gezegd: het ziet er niet goed uit. We leven een jachtig, Westers bestaan tussen vergaderingen, smartphones, files, grootwarenhuizen,… Het koele vooruitgangsdenken gaat er van uit dat alles beter, sneller en efficiënter kan. We zijn werkende consumenten en we moeten mee in een ratrace waar het beste product of de beste service het haalt. Net de snelle, ongezonde hap tussen door vertelt ons iets: dat we reeds toegevingen hebben gedaan als het om een primaire behoefte gaat, om toch maar mee te kunnen. Heel wat mensen zijn zich van die toegeving bewust en hebben daar een grens getrokken. Geen wonder dat er bewegingen zoals slow food ontstaan.

Het idee achter Soylent is net het tegenovergestelde van slow food: laten we nog een stap verder gaan en het hele aspect van eten uitschakelen zodat we een voetje voor hebben op anderen.

Dat brengt me meteen bij het storende effect van zo’n product. Stel dat, en ik spreek louter hypothetisch, genoeg mensen hun dieet overschakelen op zo’n substantie, dan zou het misschien kunnen dat ook de ‘normale’ eters gedwongen worden om mee te doen willen ze in de race blijven. Stel je immers voor: bij een ontslagronde kom jij misschien eerder in aanmerking voor de schopstoel omdat jij nog een broodje gaat halen terwijl je directe collega het eten kan houden op een sapje en zo extra billable uren haalt.

Klinkt Soylent als science fiction? Misschien wel. De menselijke aard maakt soms vreemde bokkensprongen. Aan de ene kant kan je niet heen om 10.000 jaar rituelen, culturen,… die ons van kindsbeen af worden aangeleerd. Anderzijds heeft de laatste eeuw ons getoond dat we relatief gemakkelijk, op een generatief of 3, oeroude gewoonten naar de prullenbak kunnen verwijzen.

Mocht het er ooit van komen en Soylent ligt hier naast de aardappeltjes in de winkelrekken, ik denk niet dat ik er snel voor zal kiezen. Net omdat ik werk om te kunnen leven. Niet andersom.

Geheks in juni

Gepost op

Wat een geheks in de laatste weken. Alle energie steek ik in het leren autorijden, maar daarom staat de rest niet stil.

Sinds begin deze maand ben ik verhuisd. Opnieuw. Jawel. (U mag lachen) Sinds half december ben ik zo goed als blijven plakken bij het lief. Op een paar nachten na ben ik niet meer terug gekeerd naar the crib. Ik heb er dus maar mijn gedacht van gemaakt en de sprong gemaakt. Sinds 1 juni woont broer K. in the crib en ben ik ingetrokken op het appartement in Oostkamp. Dat betekende de voorbije weken een pak paperassen opstellen, verhuizen, schoonmaken,… Kortom: the works. Al een geluk dat ik ondertussen goed gerodeerd ben in het vastgoed.

Ik sloot deze maand ook mijn tweede jaar kooklessen af. Ik heb er veel uit geleerd maar ik pas wel voor een derde jaar. Het is geen sinecure om op vrijdagavond na het werk op tijd in de les te geraken en ik heb de voorbije twee jaar toch wel wat alternatieve vrijdagavondactiviteiten moeten laten schieten. Zo’n lessen mogen ook geen sleur worden, dus even rust nemen kan geen kwaad. Trouwens, elke vrijdagavond zo’n 4 gangen menu voorgeschoteld krijgen is een aanslag op het lichaam.

Vorige week trokken we met het werk richting Finland. Voor een aantal projecten werken we nauw samen met een partner in Helsinki. Dit was een mooie gelegenheid om hen eens in the flesh te ontmoeten en de stad te bezichtigen. Ik ben jaren geleden al eens in Helsinki geweest. Ergens in november. Ik herinner me dat het er toen vooral vroeg donker en bijzonder koud was. Aangezien ik er nu was zo vlak voor de zomerzonnewende, mocht ik de andere kant van de medaille ervaren: nachten met slechts een paar uur schemering en aangenaam zomerweer. Helsinki is een groene, rustige en veelzijdige hoofdstad. Aanraders zijn het Kiasma, Arabia en Suomenlinna. In het Design district belandden we in Eronen, de meest machtige platenzaak ever. Ze hebben er alles van Dubstep tot Bossa Nova en de eigenaar kan u precies de hele discografie van elke plaat uit de doeken doen.

Gisteren zakte de Antwerpse klimposse dan weer af naar Brugge. De klimzaal hier was al een eeuwigheid onderwerp van gesprek. Nu iedereen zijn KVB1 op zak heeft was het de hoogste tijd om ze ook eens te ervaren. Op zaterdagmiddag is het er bijzonder rustig, dus we hadden de zaal praktisch voor ons zelf. En de indruk bij de Antwerpenaren was zeer positief. Zelf was het al enkele maanden geleden dat ik nog eens intensief toprope heb geklommen. Gevolg: vandaag zijn lijf en leden helemaal stijf. Routes die ik voorheen zonder veel moeite aan kon, vragen nu heel wat zweet en energie. Dat zegt weinig goeds over mijn conditie. Het wordt hoog tijd dat ik terug regelmaat kan brengen in het sporten. Er is hier trouwens vlakbij een zwembad. De dochter van het lief heeft onlangs haar 50 meter brevet behaald. Ik ben brevetgewijs nooit veel verder geraakt. Ik kan dat toch moeilijk van mijn kant laten gaan.

Ach ja, en verder waren er familiefeestjes, verjaardagen, baby-aankondigingen en what not. Genoeg om de resterende tijd op te vullen.

Nog even en het is juli. Op de kalender: een zee van rust met op het einde van de maand twee weken vakantie. Nog even een tandje bijsteken!

Batman in Classic Movie Scenes

Gepost op

In de categorie: “geniale filmpjes die nog lang blijven plakken”

En ja, er is ook een deel 2.

Gepost in Tube | Reageren uitgeschakeld

Autorijles

Gepost op

“Verdeel de rijbaan in twee gelijke delen. Zorg dat je rechterbeen bijna op de helft zit.”, zei de instructeur. Ik probeer de auto goed op koers te houden terwijl de betonnen blokken gevaarlijk dicht voorbij sjeesden. “Op tijd remmen. Niet op de koppeling duwen! Vertragen op de motor!”. Op semi-automatische piloot doe ik mijn best om de stroom van informatie te verwerken terwijl ik in de verte de haaientanden zie opdoemen. Here goes nothing. Ik probeer in te schatten wanneer ik op de rem mag staan. Ik voel hoe de rijinstructeur met de hulppedalen bijstuurde. De auto bolt bijna tot stilstand. Ik laat de koppeling voorzichtig slippen maar op dat moment verschijnt een monovolume van achter het heuveltje. Stoppen of doorrijden? Help! Even lijk ik alles te vergeten te zijn. Ik ga op de rem staan. Ai! Had ik niet mogen doen want al snel bleek de tegenligger een andere rijrichting in te slaan. “Niet erg, maar je had wel moeten door rijden. Je achterligger had er misschien niet op gerekend dat je op de rem zou staan.”, vermaant de instructeur. Ik laat de koppeling terug komen… en dan slaat de motor af. Ik vloek even binnensmonds. Vergeten terug te schakelen naar eerste. Niet panikeren. De instructeur noteert iets terwijl ik de wagen terug start. Ik kijk expliciet in alle spiegels, links en rechts. Geen verkeer? Geen fietsers? Geen voetgangers? Voorzichtig tuf ik de rotonde op. Pinkers aan, nog eens over mijn schouder kijken en dan kort afdraaien. Dat lukt niet helemaal. De instructeur trekt even aan mijn stuur. Ik beland net niet in het rijvak van de tegenliggers. Ik blaas even uit terwijl ik voorzichtig de zone 30 in rijdt. Oef. Even trager. Dat geeft me meer tijd om te leren anticiperen, mij omgeving te scannen en greep te krijgen op het gedrag van het gevaarte dat ik bestuur.

Vier uur rijles heb ik achter de rug. Nog zestien te gaan…

TEDxUHowest

Gepost op

Een TED event in Brugge? Dat kan ik moeilijk missen. En dus vond je mij vandaag terug in het Belfort waar TEDxUHowest: Playing the world for good door ging. Ik had ter elfder ure nog een ticket gekocht zonder écht naar het programma te kijken. TED is ook een networking event en aangezien ik alleen ging, was dit een goeie kans om ook eens sociaal te wezen.

Dit waren zo’n beetje mijn highlights van de dag:

Eerst waren er deze twee ijzersterke dames.

Margot Philippe die uit haar stage de Sweetlog applicatie heeft ontwikkeld om diabetes patienten hun ziekte te helpen managen. Dokters, patienten,… kunnen digitaal al hun gegevens raadplegen, bijhouden en beheren. Ik kreeg nadien tijdens de break een demo met uitleg en ik moet zeggen: dat ziet er heel erg veelbelovend uit.

Jolien Coenraets, CEO van G-Flux vertelde dan weer over Mission Atlantis wat een webplatform is dat medewerkers van organisaties wil motiveren om aan sport/beweging te doen en zo de teamspirit te bevorderen.

Erik Duval, lector human computer interaction, bracht een fascinerend verhaal over Open Learning, MOOC’s en de impact van nieuwe moderne leermodellen waar studenten aangezet worden om aan zelfreflectie & zelfkritiek te doen.

Tom Christiaens vertelde wat meer over het Quindo medialab waar jongeren & studenten radio maken. Quindo gaat verder dan de muren van de hogeschool en betrekt ook de stad Kortrijk in hun verhaal. Met Radio Respect kregen BuSO leerlingen de kans om zelf de microfoon ter hand te nemen. Dat resulteerde niet alleen in eigenzinnige radio, maar ook in groeiend zelfvertrouwen van een groep jongeren die het niet altijd onder de markt heeft.

Vero Van den Abeele is onderzoekerster aan de KULeuven en vertelde waarom een goed idee op papier in de werkelijke wereld niet altijd gevolgd wordt. Soms blijkt goede technologie sociaal genante situaties te creëren. Een apparaatje dat je waarschuwt om op tijd eens recht te staan en rekoefeningen te doen, bezorgt je op restaurant of tijdens een klas al snel vreemde blikken. Zelf moest ik meteen denken aan het verhaal dat The Atlantic bracht over Google Glass en de Shotwell Bar test.

Roel Berger van Jini vertelde dan weer over de quantificeerbare mens en hoe zijn bedrijf applicaties ontwerp die met slimme, draagbare technologie meet hoe goed je slaapt, je eet, je beweegt,… en die gegevens interpreteerbaar vertaalt zodat jij, of je dokter, geïnformeerde beslissingen kunnen maken over je gezondheid. Ik moest op een gegeven moment zelf denken aan scènes met McCoy uit Star Trek.

Philippe Vandenbroeck legde uit wat wicked problems zijn. Ik had er nog nooit van gehoord maar ‘t blijkt enorm interessante materie te gaan rond systeemdenken en sociale planning. Een klassiek wicked probleem is de klimaatverandering: we kunnen er niet omheen dat we als mens daar schuldige nummer 1 zijn, maar tegelijk lijkt het collectief geen grote prioriteit te zijn iets te veranderen. Door niet meteen het probleem aan sich te benaderen, maar wel de wijze waarop we er allen over denken en met elkaar in dialoog gaan te veranderen, zouden we uiteindelijk sneller en makkelijker tot oplossingen kunnen komen.

De kracht van zo’n TED event is dat je een reeks krachtige powertalks van 20 minuten krijgt voor geschoteld door mensen met allerlei achtergronden en uit de meest uiteenlopende disciplines. Je krijgt op korte tijd een pak informatie over de meest vooruitstrevende onderwerpen. En ook al kende ik er niemand: voor ik er enigszins over kon nadenken, was ik al met een paar mensen aan de praat geraakt. Dat was de kers op de taart.

Op 22 juni gaat TEDxGhent door. Na vandaag zou ik wel eens geneigd kunnen zijn om mijn agenda die dag vrij te maken.

Gepost in Blog | Reageren uitgeschakeld

Mollom power

Gepost op

‘t Moet ergens van eind 2009 geweest zijn dat ik ogenschijnlijk nog gewerkt heb aan WP Mollom, een plugin voor WordPress die toelaat om comment spam te bestrijden via Mollom. De versie die op mijn blogje staat heeft sindsdien geen updates meer gekregen. En dat laat zich duidelijk voelen. Ik krijg af en toe te horen dat het niet zo eenvoudig is om commentaar hier achter te laten. En daar ben ik me maar al te bewust van.

Hoog tijd voor een nieuwe versie dus.

In het laatste anderhalf jaar heb ik, samen met anderen, af en aan gewerkt aan een opvolger. Er is nog geen eerste, stabiele versie van uit, maar ver zitten we er niet meer van af. Ik hou aan het principe eating your own dog food en dus heb ik bij wijze van test de opvolger op mijn blogje ingezet. Het idee is natuurlijk dat spam geblokkeerd blijft, maar dat jullie, lezers en lezeressen, een pak minder zullen worden gehinderd.

Voor de geïnteresseerden: je kan al eens neuzen in de code (gebruiken op eigen risico!). Pas als alle bugs er uit zijn geijzerd, komt de eerste stabiele versie uit. Nog even geduld dus.

We zijn razend benieuwd hoe de testversie presteert!