Do Androids Dream of Electric Sheep

Vorig jaar bracht Denis Villeneuve met Blade Runner 2049 een magistrale ode aan de originele Blade Runner. Die laatste film waar androids de hoofdrol in spelen, is er eentje die hoog in mijn lijstje ‘absolute topfilms’ staat. Wat Ridley Scott in 1982 deed met de technologie van toen, was ronduit een huzarenstukje.

Het script van de originele Blade Runner is gebaseerd op het boek Do Androids Dream of Electric Sleep van Philip K. Dick. En dat boek las ik door de Kerstvakantie en het einde van het jaar. Net zoals in de film is het hoofdpersonage in het boek Rick Deckard, een bounty hunter die op androids jaagt. En net zoals in de film blijken er in het boek 5 gevaarlijke Nexus 6 androids te zijn ontsnapt uit de Mars kolonies terug naar de Aarde. Aan Deckard om ze op te sporen en te elimineren.

Het boek verschilt van de film in dat er nog een aantal extra nevenpersonages zijn die een extra dimensie aan het verhaal geven. De voornaamste is John Isidore. Hij is een chickenhead, iemand die door de radioactieve stof van de post-apocalyptische wereld beroofd is van zijn mentale capaciteiten. Een ‘simpele’ zeg maar. Zijn bestaan is bijzonder precair. En hard. En eenzaam. Tot de dodelijke androids aan zijn deur komen… en hij besluit om ze te helpen uit empathie.

Wilbur Mercer is een televisie profeet wiens cultus gegroeid is tot wereldreligie. Mercerism is volledig gebaseerd op empathisch lijden, en gemeenschap. Via een “empathy box” kunnen gelovigen verbinding zoeken met elkaar om in een soort virtuele omgeving het martelaar lijden van Mercer te kunnen voelen. Deckard’s echtgenote Iran is volledig

En dan is er natuurlijk Rachael Rosen. Jawel, die Rachael. Zij wordt verliefd op Deckard en helpt hem in zijn zoektocht naar de voortvluchtige androids. Alleen is ook zij een Nexus 6 model, en dwingt haar programmatie haar ook om de vluchtelingen net te helpen.

Tenslotte is er Iran, de die depressieve echtgenote van Deckard die in een quasi nihilistische staat door het leven gaat. Alleen het bezitten van een echt dier kan haar schijnbaar hoop bieden tegen de existentiële wanhoop van het echtpaar; nadat hun elektrische robot schaap in het begin van het verhaal de geest geeft.

De rode draad door het hele boek is empathie. Want dat is wat het onderscheid maakt tussen robots en levende wezen. En die rode draad komt in tal van lagen terug doorheen het verhaal. Als bounty hunter moet Deckard zijn empathie opbergen om zijn job correct te kunnen doen… en dat doet hem juist  twijfelen of hij al of niet zelf een android is. En zo roept het boek nog een pak andere vragen op.

Deze novelle is verrassend kort. Hooguit 210 pagina’s. Maar Philip K. Dick weet er wel een hele uitgebreide post-apocalyptische wereld in te schetsen. Een heel leuk boek om te lezen als je van Sci Fi houdt. En ook al werd het gepubliceerd in 1968, zeker niet gedateerd.

17/18

We vieren hier straks met 12 van oud naar nieuw en dus staat ons appartement op stelten. Louise’s speelhoek staat opgestapeld in onze slaapkamer. De keuken is omgetoverd tot Operations Center waaruit we strategisch de extra lange tafel in de living van eten zullen voorzien. Het hele servies en alle potten en pannen zullen we bezigen. We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om een hele nieuwe set glaswerk aan te schaffen want daar waren we ook wel aan toe. En de poezen? Die lopen hier wat verloren rond in alle drukte. Straks verdwijnen ze in onze slaapkamer wanneer Het Eerste Volk aanbelt.

We trekken alle registers eens open, en dat mag ook wel. Want het is onze laatste oudejaar in ons appartement. In 2018 verhuizen we naar ons eigen huis. En Louise zit halverwege haar laatste jaar basisschool. Veel om naar uit te kijken in het nieuwe jaar.

Ik wens iedereen een fijn, behouden en feestelijk nieuwjaar!

Het jaarlijkse boekenlijstje

2017 komt ten einde. Tijd voor een boekenlijstje. Wat heb ik dit jaar allemaal gelezen? Wat vond ik goed en wat vond ik minder goed?

  • Einstein: His Life and Universe – Walter Isaacson. Een intrigerend boek over het leven van Einstein. Isaacson deed eerder de biografie van Steve Jobs, dus ik was nieuwsgierig. Ik ga eerlijk zijn, 700+ bladzijden over Einstein, da’s heel wat. Vooral wanneer Isaacson in het begin de befaamde theorieën probeert te vatten is het stevig doorbijten. Ik ben uiteindelijk ergens rond bladzijde 500 gestrand.
  • A Little Life – Hanya Yanagihara. Ik vind dit boek de kritieken meer dan waard. Ik ben de Engelse versie begonnen. Ik vond de wijze waarop Yanagihara met de taal speelt verfrissend. Alleen, ben ik ook hier halverwege het boek gestrand.
  • The Subtle Art of Not Giving a F*ck – Mark Manson. Een boek naar het gelijknamige artikel. Zeker een aanrader omdat het aantal waarheden over het leven gevat weet neer te zetten. Verwacht je nu ook niet aan totaal nieuwe inzichten.
  • All the light we cannot see – Anthony Doerr. Ik was er begin dit jaar lovend over. En dat ben ik nog steeds.
  • World War Z – Max Brooks. Ideale vakantielectuur. Zombies die wereld overnemen. Dit is geschreven als een collectie van ooggetuigenverslagen. Gaandeweg lees je hoe de wereld meer en meer vervalt en de mensheid zich aanpast. Leuk om te lezen, maar verwacht geen hoogstaande lectuur.
  • Dark Tower I: The Gunslinger – Stephen King. De eerste keer dat ik iets las van Stephen King. Ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast ben. Ik wist dat Kings werk een essentieel stuk Americana was. Ik had niet verwacht dat ik de Dark Tower een pageturner zou vinden.

Zes boeken. Niet slecht. Ik heb mijn tanden wat stuk gebroken op de twee turven van 700 bladzijden. Ik had die wat eerder aan de kant moeten leggen, denk ik. Anderzijds, ik las ook niet consistent dagelijks. Soms gingen er weken voorbij dat mijn Kindle ongeopend op mijn nachtkastje bleef liggen.

Momenteel ben ik volop bezig in Do Androids Dream Of Electric Sheep door Philip K. Dick. Ik heb de eerste Blade Runner een flink aantal keren gezien. Geweldige film. En ja, ik heb ook met veel plezier Blade Runner 2049 in de cinema gezien. Ik zit ergens halverwege ongeveer. Iets om begin volgend jaar mee te starten.

Meisje met de parel in hoge resolutie

Oh kijkt! Het Mauritshuis heeft haar gedigitaliseerd beeldmateriaal op Europeana geplaatst. Dat lijkt niet echt bijzonder, ware het niet dat er twee heel belangrijke nieuwtjes zijn aan dit verhaal.

  1. Het gaat om beelden op hoge resolutie. Dus digitale beelden waarbij je elke haarlijn van de borstel in detail kan bestuderen.
  2. De beelden worden ter beschikking gesteld in het Publieke Domein. Dat wil zeggen dat het Mauritshuis de intellectuele eigendomsrechten die er zouden zijn, weg zwaait. Iedereen mag ze dus gratis en zonder enige beperking gebruiken voor eigen doeleinden.

Dat betekent dus dat ik zomaar eventjes dit mag doen:

Girl with a pearl earring

Zonder dat ik onder het beeld moet plaatsen “Copyright Mauritshuis 2017” of moet bang zijn dat ik morgen een mail krijg met de vraag om het bovenstaande beeldje van mijn website te halen.

Ja maar gebeurt dat dan?

Ja. Ja dat gebeurt. Het auteursrecht zegt dat niet alleen de rechten van de kunstenaar gevrijwaard blijven tot 70 jaar na diens dood, hetzelfde geldt ook voor de fotograaf of de organisatie die een foto maakt van een kunstwerk. En laat een digitaal beeld nu net dat zijn.

Je kan het copyright betwisten in de context van digitalisering met het argument dat het om een platte kopie gaat van een kunstwerk. Het zogenaamde ‘originele element’ ontbreekt wanneer je digitaliseert. Maar daar tegenover staat dat digitaliseren geld kost. Infrastructuur, tijd, verplaatsing, loonkost,… Om die kosten te recupereren leveren instellingen beelden aan kostprijs en dan wordt het verleidelijk te rechtvaardigen dat het claimen van rechten een noodzaak is.

Het auteursrecht vandaag is heel breed interpreteerbaar, terwijl de de digitale context de lat om beeldmateriaal te (her)gebruiken juist volledig heeft weg genomen. Dat spanningsveld maakt het lastig om beelden zonder meer opnieuw te publiceren en te hergebruiken.

Het project Display At Your Own Risk onderzoekt dit hele probleem en daagt uit om na te denken over  de wisselwerking tussen het gebruik van beeldmateriaal en de intellectuele rechten.

Hoe dan ook, het mooie aan wat het Mauritshuis doet is dat onderzoekers, kunstenaars, creatievelingen, studenten, publicisten,… de vrijheid krijgen om met die beelden aan de slag te gaan. En dat uiteindelijk de kunstwerken zelf daardoor een nieuw leven tegemoet gaan.

Kijktip: Mindhunter

Het originele plan was twee dagen werken, drie dagen thuis. Het werden vijf dagen thuis wegens acute buikgriep zondagnacht. Tussen slapen, hydrateren en nog meer dutten in de zetel betekende dat kiezen voor Netflix.

Als ik een serie voor dit najaar mag aanraden, dan is het Mindhunter. Jaren ’70, criminal profiling, seriemoordenaars, FBI,… 10 episodes wanhoop, ongemakkelijkheid, spanning en vooral top acteerwerk.

Overigens zijn de seriemoordenaars in kwestie ook stuk voor stuk echte personen. Zo werd Ed Kemper ook in het echt geïnterviewd in het kader van profiling onderzoek. Maakt het allemaal nog wat meer visceraal.

Op citytrip naar Rotterdam

rotterdam rotterdam

Vorige week deden Marjan en ik van citytrip. Bestemming Rotterdam. Met dank aan het kortingboekje dat een tijdje geleden bij de Flair zat. We verbleven er 3 nachten in het Inntel Hotel. Voldoende tijd dus om de stad te verkennen.

To do

Spido bootvaart

Spido is een kleine rederij die pleziervaarten aanbiedt. Zo ook een boottocht van 70 minuten door de haven van Rotterdam. Ticketverkoop ter plaatse, vertrek en aankomst aan de Erasmusbrug. We konden vanop het bovendek genieten van de uitzichten. De tour werd begeleid door een duidelijke, meertalige audioguide. Onderdeks was er een cafetaria waar we voor een schappelijke prijs van koffie en koek konden genieten.

Schorem Barbiers

Iets voor de mannen. In de volkse wijk aan de Nieuwe Binnenweg vind je een rasechte barbier: Schorem. Vetkuiven, pommades, flattops, the works. Het antieke interieur van deze bende ruige haarsnijders ademt klasse uit. Ik stapte er op mijn verjaardag binnen voor een hot towel shave. Ik werd er behandeld als een koning. Aanrader als je even wil verpozen.

Lijnbaan

Het shoppinghart van Rotterdam, dat is de Lijnbaan. Dit is een van de oudste shoppingstraten van Nederland. Aangelegd in 1949 tijdens de wederopbouw en nadien geklasseerd als rijksmonument. Vandaag vind je er tal van grote ketens en trendy winkels. Een waar shoppingparadijs.

To visit

SS Rotterdam

De Rotterdam was/is één van de grootste stoomschepen die in de 20ste eeuw in de omvaart was. Deze boot werd ebouwd in 1958 en as tot eind de jaren ’60 actief op de transatlantische lijn. Nadien werd ze een cruïseschip. Ze werd in 1997 uit de vaart gehaald. Vandaag is het een drijvend hotel en een museum. Het interieur uit de jaren ’50 en ’60 werd geherwaardeerd. Voor 32 euro krijg je een gidsbeurt door de machinekamers én een audiotour doorheen het volledige schip. We dachten een uurtje aan boord te blijven, het werden er uiteindelijk vier.

Museumpark

Het Museumpark is… een park vol met musea. Het bekendste museum is het Booijmans – Van Beuningen waar je Van Gogh, Breughel, Dali, Rubens, Rembrandt, Bosch en nog vele anderen een plaats hebben, naast hedendaagse kunst. Je vindt er ook de Kunsthal, Huis Sonneveld en het Nieuwe Instituut dat inzet op architectuur en actuele kunsten.

Kubuswoningen

Rotterdam dat zijn de kubuswoningen ontworpen door Piet Blom. Dit is letterlijk een woud van woningen: bakstenen torentjes met een stenen kubussen als ware het kruinen van een bos. De woningen zelf zijn allemaal privaat bewoond. Er is een kijkwoning die je kan bezoeken.

De Markthal

De Markthal is nog zo’n architecturaal wondertje. Een soort van gigantisch gewelf bestaande uit woon- en werkruimtes die een centrale markthal overspant. Het is een bijzonder modern ontwerp uit 2014. De markt zelf wordt omschreven als het foodwalhalla van Rotterdam. Dat lijkt wel te kloppen want het is een foodcourt vol standjes met exotische waren: Marrokaans, Filipijns, Japans, Koreaans, etc.

To Eat and Drink

Bazar

De Witte de With straat is de place to be om de innerlijke mens te sterken. Bazar is een groot restaurant met een groot-keuken die gerechten uit Noord-Afrika en het Midden-Oosten serveert. Voor schappelijke prijzen krijg je er een uitgebreid menu. Je kan er terecht voor ontbijt, lunch én dinner.

Lola Bar & Kitchen

Hier kwamen terecht op onze eerste avond. Lola is een trendy en tegelijk gezellige restaurant dat de Spaanse keuken serveert. We genoten er van een heel lekkere plancha met gevarieerde tapas en cuba libre’s. Lola vind je terug op de Schiedamse Vest welke een zijstraat is van de Witte de With straat.

Vivu

Misschien is oriëntaals meer je ding. Tegenover de Wagamama vind je in een souterain het Vietnamese restaurant Vivu. Voor 25 euro kan je kiezen uit een drie-gangen menu.

Ballroom

Gin? Gin! Dan moet je bij Ballroom zijn. 162 gin/tonics op de kaart. En dat is nog maar het topje van de ijsberg. ’s Avonds verzamelt zich hier hip en jong Rotterdam. Aanrader als je na het dinner nog even verder wil genieten van de evening buzz.

Jamie’s Italian

Jamie Oliver heeft vaneigenst ook een franchise in Italiaanse restaurants. Eentje daarvan vind je terug in de Markthal. Misschien een beetje aan de dure kant voor herkenbare gerechten die je in zijn kookboeken terug kan vinden, maar ik moet zeggen dat de pasta met rundsragout zijn prijs helemaal waard was.

O Pazzo

Net buiten het centrum vind je O Pazzo terug. We brachten er onze laatste avond door. In een moderne, open ruimte eten de eigenaars de gezelligheid van de klassieke trattoria te repliceren. De open keuken met de oven in de vorm van een gesculptuurde octopus trekt onmiddellijk het oog. We hadden elk een voorgerechtje en een pizza besteld. We kregen daarvoor een copieuze hoeveelheid op ons bord. De bediening was er supervriendelijk. Bezoek zeker de toiletten waar gewijde gezangen de bezoeker ontvangen terwijl deze de troon bestijgt.

Drie volle dagen Rotterdam, dat is al de moeite. Doet dat pijn aan de voeten? Neen, eigenlijk niet. Het centrum van de stad is niet al te groot. Alle vermelde locaties liggen op wandelafstand van elkaar. Buiten de SS Rotterdam dan. Je kan ook per metro of per watertaxi verplaatsen. Ik heb begrepen dat we nog niet alles van Rotterdam hebben gezien. Er is nog veel meer zoals Hotel New York, de Euromast en Delftshaven. Rotterdam is immers een kosmopolitische stad. Ik kan alleen maar zeggen dat het een heel fijne stad is die ik graag aanraad aan citytrippres.

 

Van Bitcoin naar Ether

Sinds jaar en dag bestaat er zoiets als ‘cryptocurrency‘. Digitaal geld, zeg maar, dat niet wordt uitgegeven door een centrale overheid. In den beginne was er Bitcoin, maar sindsdien zijn er tal van nieuwe munteenheden ontsproten. Dogecoin, Litecoin, Ethereum om maar enkele te noemen.

Zoals dat gaat met munteenheden kan je kopen, verkopen en dus speculeren op de waarde van de munt. Het spannende is dat het om zeer volatiele markten gaat. Denk bubbels en crashes. Denk aan rappe cycli waarbij de waarde heel snel kan stijgen en dalen. En dat maakt het zeer interessant voor diegenen die al eens van een risicovolle belegging houden.

Eind 2013 was er een Bitcoin gekte. Op enkele maanden tijden explodeerde de waarde van die munt. Natuurlijk kocht ik ook een kleine hoeveelheid. En inderdaad, ik reed een week of twee met de koers omhoog. Tot de koers de Grote Crash van 2013. De waarde van 1 bitcoin halveerde toen op twee dagen tijd. Ik kwam er bekaaid vanaf, maar in plaats van verliezen te incasseren en te verkopen, heb ik mijn bitcoins behouden. Ondertussen zijn we een 3.5 jaar verder… en is de koers met 300% gestegen. Gevolg: mijn initiële inzet is in waarde verdriedubbeld. Hoera! En dus verkocht ik gisteren mijn volledige inzet.

Had ik dat een week of twee gedaan, dan was mijn waarde bijna verviervoudigd, maar een kleine crash van 3.000$ naar 2.700$ voor een bitcoin stak daar een stokje voor. Niet zo erg. Zodra je je uit een markt terug trekt, heeft achterom kijken helemaal geen zin.

Ondertussen blijkt dat Ethereum de nieuwe lieveling is op de markt van digitale munteenheden. Deze munteenheid heeft enkele technische features die Bitcoin niet heeft. De onderlinge technologieën achter digitale munteenheden kunnen ook op andere manieren worden gebruikt. Op de lange baan is het dus niet oninteressant om hier in te investeren. Op korte termijn is het wel op de tanden bijten. Ook de markt in Ethereum is zeer volatiel. Maar dat is dus de les die ik ook uit Bitcoin heb getrokken.

En dus besloot ik vandaag om een deel van mijn Bitcoin winst te investeren in Ethereum via Coinbase. Het idee is om dit nu te laten rusten en over een jaar eens te kijken wat er mee gebeurt.

Oei, maar Matthias, is dat allemaal niet gevaarlijk? Je bent zo je geld kwijt als je niet oplet!

Eum. Uiteraard. Mijn initiële investering in Bitcoin bedroeg 80$ en die verkocht ik gisteren voor 240$. Vandaag kocht ik 100$ aan Ethereum. Peanuts eigenlijk feitelijk. Bijzonder kleine peanuts. Maar het oorspronkelijke doel van zo eens speculeren is dan ook altijd geweest: met de winst eens lekker uit gaan eten. En dat heb ik toch mooi gehaald. Benieuwd dus of ik dat nog eens kan herhalen.

Speculeren doe je altijd met geld dat je kan missen.