Wat steekt erin mijn rugzak?

Wat zit er momenteel allemaal in je handtas (of manbag/rugzak voor de heren)?

rugzak

Ik heb twee rugzakken van Lowe Alpine die ik zo’n beetje afwisselend gebruik. Maar wat sleur ik allemaal mee?

We zien op de foto:

  • Een regenbroek. Komt van pas op de fiets.
  • Een nota boekje en 3 stylo’s
  • Mijn Plattan Urbanears
  • Een Macbook Pro en bijhorende adapter
  • Sennheiser CX200 oortjes.
  • Een Western Digital harde schijf waarop ik 1 terrabyte kwijt kan.
  • Een Thunderbolt-naar-VGA adapter. Om presentaties op locatie te geven.
  • Een Thunderbolt-naar-Ethernet adapter. Om netwerkkabels op mijn laptop te kunnen aansluiten. Awoert Apple!
  • Een micro-USB kabeltje om mijn GSM op aan te sluiten.

Verder ook nog twee accessoires die ik altijd bij heb

  • Mijn portefeuille (duh) vol bank- en andere kaarten.
  • Mijn Laco Aachen uurwerk.

Ik denk dat er niet al te veel verrassingen tussen zullen zitten voor de digitale medemens. Hoe zit het bij u?

Mijn job als: data conservator

Welke job doe je? En wat houdt die precies in?

Ik werk sinds twee jaar voor de Vlaamse Kunstcollectie. Ik werk dus voor de Vlaamse musea voor Schone Kunsten. Een data conservator is een digitale expert die binnen de muren van de musea opereert. Het betekent dat ik adviezen lever, digitale projecten trek of begeleid, directe ondersteuning bied aan mijn collega’s voor hun digitale vragen en bij houd wat er op (inter)nationaal vlak beweegt. Inhoudelijk schipper ik tussen harde technische vraagstukken, informatie architectuur, auteursrecht en naburige rechten, aanbestedingen, on line communicatie en project management. Heel wat dus eigenlijk feitelijk. En dat maakt het meer dan boeiend.

In de titel steekt het woord ‘data’. De ‘grondstof’ waarmee ik werk zijn gegevens die musea registreren over hun collecties. Van elk object houdt een museum een gedetailleerde digitale steekkaart bij. Daarin vind je niet alleen inhoudelijke aspecten, maar ook administratieve of materiaal-technische details bij. Denk maar aan restauraties, tentoonstellingen, bruiklenen,…  Natuurlijk betekent dat ook dat musea allerlei software inzetten om die digitale informatie te beheren en operationeel in te zetten. Mijn job bestaat er in om mee uit te werken hoe dat op een efficiënte wijze kan gebeuren.

Het grootste deel van mijn tijd gaat naar de bouw van een digitaal platform om registratiegegevens makkelijker te verzamelen en geautomatiseerd uit te wisselen. Een zeer interessant project want er komt nogal wat creatief denkwerk bij kijken. Het is niet het enige project waar ik in betrokken ben. Een ander is de publicatie van kunsthistorische gegevens als Linked Open Data op Wikidata. De gestructureerde basisregistratie van 30.000 kunstwerken werd on line geplaatst. In het voorbije jaar lanceerden we ook een nieuwe website over Abstract Modernisme. Je vindt er 774 abstract moderne werken van 43 artiesten bewaard in 9 instellingen terug.

Zoom je uit, dan vind je mij terug in het werkveld van de Digital Humanities. Dit veld past nieuwe digitale methodologieën toe om kennis uit verschillende domeinen – kunstgeschiedenis, geschiedenis, literatuur, sociale studies, archeologie, antropologie,… – te kruisen met elkaar. Zo kan men tot nieuwe inzichten komen, of erfgoed op nieuwe manieren ontsluiten voor een breed publiek. Het is een vrij jong veld en de digitale revolutie zorgt er dan ook voor dat er heel wat beweegt.

En hoe zit het bij jullie? Welke job doe jij?

Achter de schermen: mijn werkplek

Ouch. 40 dagen bloggen. Blijkbaar passeren er meer dagen tussen blogposts, voor ik er erg in heb. Woeps! Wel. Deze vraag wilde ik wel al even beantwoorden.

Waar blog je? Toon ons je werkplek!

Werkplek

Dit is de situatie deze middag. Een beetje duister, wat rommelig en eigenlijk is dat ook onderdeel van het verhaal. Wegens acuut plaatsgebrek hebben we een bureau in een benepen hoek achteraan ons appartement geïnstalleerd. Bovendien is het een ruimte waar het tijdens de donkere dagen niet al te warm of gezellig zitten is. Mijn tijd achter het scherm breng ik dus eerder door in mijn Poang zetel in de living. Of, zoals nu, aan de keukentafel.

In ons nieuwe huis is er een echt volwaardige bureauruimte die we ook proper gaan inrichten. U begrijpt dat ik daar hard naar uitkijk. Al was het maar omdat ik sinds jaar en dag verlekkerd snuister door /r/battlestations en Room Tour Project van RandomFrankP volg.

Wat zien we op de foto?

Er staan twee computers. Een Macbook pro waar ik op aan het programmeren was. En een desktop / gaming PC die ik vorig jaar bouwde. Van die laatste daar heb ik op Tweakers een build log (inclusief foto’s van de bouw) gegooid. Jammer genoeg gebruik ik dat toestel minder vaak dan ik had gedacht. Wat ik wél gebruik is de Dell Ultrasharp U2515H Zwart beeldscherm. Superaanschaf was dat. Heel veel kwaliteit voor een eerlijke prijs. Ik heb exact hetzelfde op het werk besteld wegens zo tevreden.

Je ziet ook twee toetsenborden. Het eerste is ye olde Apple keyboard. Je kan veel beweren over Apple tegenwoordig, maar hun toetsenborden die gaan best wel lang mee. Het achterste toetsenbord is een Cooler Master QuickFire Rapid-I. Dat is een pur sang degelijk, lekker zwaar, mechanisch toetsenbord met een voldoening gevend klakker-de-klak wanneer je vlotjes over de toetsen heen gaat. Met dank aan /r/mechanicalkeyboards waar nog meer van dat soort hebbedingen te vinden is. De muis is een Logitech MX500, een model dat ik al dik 10 jaar bezig.

Verder zie je ook een Blue Snowball microfoon. Af en toe gebruik ik die om een geluidsopname of een screencast te maken. Goeie kwaliteit tegen lage prijs.

Last but not least staat er op de foto ook een Schatkist vol Geluk. 52 kaarten met tips & uitdagingen voor elke week van het jaar. Nog een challenge die op mij ligt te wachten.

Peter Pan: Het Echte Verhaal

We hadden een hele poos geleden via via tickets geboekt voor de musical Peter Pan: Het Echte Verhaal. Geen mega-productie in Antwerpen, wel een zeer fijne voorstelling van het Nationaal Jeugd Musical Theater in het Scheldetheater in Terneuzen.

We genoten dik twee uur van de exploten van Peter Pan, Wendy, Thomas, Michael, de Lost Boys en zoveel meer. Ik was alvast van A tot Z mee met de gehele voorstelling.

Deed me meteen denken aan Steven Spielbergs’ Hook. Ah, Robin Williams, je wordt gemist! Enkele dagen geleden deed de jongste van de originele Lost Boys nog een AMA op Reddit. Hij verhaalde een paar leuke anecdotes over de productie.

En natuurlijk was er ook Tick Tock. Shame on you! Upsetting the Captain! Jawel, jawel!

Impulsief reizen: Bretagne

Dus. Vorig jaar trokken we redelijk impulsief richting Noord-Frankrijk. Dit jaar doen we zo’n gezinstrip nog eens over. Ik had al een week verlof vastgelegd in de Paasvakantie. En dus besloten we vanmiddag op een drafje vijf dagen Bretagne te boeken.

We verblijven op goed 15 kilometer van Saint-Malo. Jawel. We hebben geen echt concreet plan van wat nu precies willen zien, maar de Mont Saint-Michel staat toch al met stip op ons verlanglijstje.

Het spreekt voor zich dat we dat hier ten huize keihard zien zitten. Nu de vingers kruisen dat ook het weer een beetje mee wil.

Meditatie

Ik weet dat het raar klinkt, maar dit moet je toch écht proberen…

Meditatie. Dagelijks. Tien minuten. Aanrader.

Lineage OS op mijn One Plus One

Mijn One Plus One (OPO) is bijna twee jaar oud. Tot op vandaag is het de beste smartphone die ik al heb gehad. Heel tevreden van. De OPO kwam origineel met het OxygenOS besturingssysteem. Dat is de versie van Android die door One Plus wordt ontwikkeld. Zoals dat gaat met smartphones, is regelmatig updaten een noodzakelijk kwaad. Gelukkig is dat proces doorgaans redelijk pijnloos. One Plus stuurt zelf af en toe een OTA (Over The Air) update uit en je moet slechts op een ‘update’ knop tikken om die te installeren.

Alleen. Die updates lopen vaak achter op het nieuwste wat Android te bieden heeft. De laatste versie van OxygenOS voor de OPO is gebaseerd op Android “Lollipop” 5. Ondertussen lanceerde Google halverwege vorig jaar Android “Nougat” 7. Leveranciers van smartphones passen de versie van Android altijd aan voor hun toestellenreeks en lopen daardoor altijd wat achter.

Voor de gewone gebruiker zal het worst wezen. Maar ik speel graag met de “bleeding edge” versie van software.

Sinds jaar en dag is het installeren van een nieuwe versie van Android een eitje. Vorig jaar had ik OxygenOS ingewisseld voor CyanogenMod. Die versie bezorgde mij Android “Marshmallow” 6.0.1. Aangezien ik nogal wat apps op mijn GSM installeer, ging het ding gaandeweg trager en trager werken. Maar wat me het meest irriteerde was het regelmatig wegvallen van de data verbinding. Ik moest meermaals per dag mijn smartphone herstarten om verbinding te hebben. Verre van praktisch dus.

Eind vorig jaar vertrok de originele maker van CyanogenMod en ging het project op de schop. Maar in de coulissen werd er getimmerd aan een opvolger: LineageOS. Het heeft even geduurd, maar ondertussen is er ook voor de OPO een nieuwe versie uit.

Dat vraagt dus om mijn smartphone opnieuw te installeren. Ter referentie maak ik in een volgende blogpost wat nota van het proces. In eerste instantie doe ik dat voor mezelf, maar misschien heeft een ander er ook wat ander. Al was het maar omdat ik door flink wat losse tutorials en artikels heb moeten ploegen om de juiste procedure uit te vogelen.

Hoe het nieuwe besturingssysteem me bevalt? Dik in orde! Mijn smartphone loopt weer zo vlot zoals ik hem eerst kreeg. De eerste indrukken zijn alvast positief, en ik sluit me er graag bij aan. Wat me vooral opvalt is dat ik terug een volle 24 uur zonder lader kan. Dat was voorheen wel even anders.

Ik heb er wel mijn smartphone volledig voor moeten wissen, maar dat was het de moeite meer dan waard. Nu nog wat tunen en we kunnen weer verder.

Pasta carbonara

Wat is je favoriete recept dat je in vijftien minuten of minder kan klaarmaken?

Aha! Een pasta carbonara! Doodeenvoudig om te maken. Hier in Vlaanderen verwart men dat al eens met mac and cheese. Ik heb het recept tien jaar geleden geleerd van een napolitaan, en ik gebruik dat nog altijd dankbaar.

Ingrediënten:

  • Olijfolie
  • Een ei per persoon
  • Gerookte spekjes
  • Gedroogde basilicum
  • Peper
  • Witte wijn
  • Sjalotjes of een ajuin.
  • Pasta (capellini)
  • Parmigiano

Werkwijze

  • Breng water aan de kook
  • Voeg de pasta aan het water toe
  • Snij het uitje of de sjalotjes
  • Verhit de olijfolie
  • Stoof het uitje glazig
  • Doe er nu de spekjes bij
  • Kruid af met peper en – optioneel – basilicum
  • Bak alles mooi op.
  • Blus met de witte wijn en laat even stoven
  • Scheid de eierdooiers van het eiwit en behoud de dooiers.
  • Giet de pasta af
  • Meng de spekjes en de dooiers onder de pasta door.
  • Serveer porties met de geraspte Parmigiano.

Het idee is dat de dooier enigszins stolt terwijl je ze door de warme pasta mengt. De pasta krijgt een mooie coating van ei en spekjes mengsel.

Avonturen met Proximus

Sinds jaar en dag betrekken we hier ten huize Proximus voor telefonie, internet en TV. Aangezien we geen deftige kabelaansluiting op het appartement hebben, is Telenet geen optie.

Nu laat onze decoder sinds een aantal maanden zijn pluimen. Programma’s worden niet opgenomen, conflicten waar er geen zijn aangegeven, trage interface,… Heel wat ergernis. Nu wil het toeval dat iedereen vanmiddag thuis was en we wat tijd hadden om eens richting Proximus winkel te trekken. Zo gezegd, zo gedaan. Decoder losgekoppeld, kabels en ‘kaske’ verzameld en de boel in een boodschappentas meegenomen.

Het is een avontuur geworden. Eentje waar we niet helemaal blij van worden.

We hadden verwacht dat we gewoon onze oude decoder met bijhorende draden en afstandsbediening ter plaatse konden inruilen voor een nieuw toestel. Maar dat feest gaat niet door. Sinds november vorig jaar zijn de inruilpunten afgeschaft. Volgens de winkel moesten we bellen naar de technische dienst en daar om een nieuw toestel vragen. We dropen dus met onze boodschappentas vol elektronica terug af naar huis.

Ik ontzie het me altijd om te bellen naar de Proximus helpdesk. Dat heeft niets met hun medewerkers te maken, en alles met de jungle van onduidelijke voicemenu’s die een mens moet doorwandelen om de juiste persoon aan de lijn te krijgen. Deze keer kostte het mij ‘slechts’ 10 minuten. Ik ging gelijk voor vervanging van onze straatoude BBOX-2 modem en decoder.

De modem, daar haalde ik bakzeil. Blijkbaar vervangt Proximus geen toestellen die nog in goede staat zijn. Ook al gaat het om oude hardware. Ergens begrijp ik wel dat het moeilijk is om iedereen van een nieuwe modem te voorzien, anderzijds snap ik niet dat je toestel eerst volledig de geest moet geven want dat kan nog lang duren als je er enigszins zorg voor draagt.

De decoder, die wordt toegestuurd naar een Kiala postpunt. We moeten die dus zelf afhalen. En de oude gaat in een doos per retour naar Proximus. Volgens de helpdesk ga ik dinsdag 2 sms’en krijgen om te melden of de decoder in aantocht is. Blijkbaar ligt de samenwerking met Kiala moeilijk want ik werd gewaarschuwd: krijg ik géén sms’en, dan is er iets misgelopen onderweg. In dat geval moet ik opnieuw bellen naar de helpdesk en moet er een technicus langs komen met een toestel.

Ik weet niet wat u denkt, maar dat schept allemaal weinig vertrouwen én het is bijzonder omslachtig. We hebben dus vandaag nog geen nieuwe decoder én het is niet duidelijk wanneer er eentje in de nabije toekomst in ons midden zal komen.

Als toemaatje was er de afstandbediening. De helpdeskdame vermeldde terloops dat we die zéker niet mochten inwisselen. Wat? Que? Blijkt dus dat bij het inwisselen bij Kiala enkel de decoder de post op gaat. Doe je de afstandsbediening er bij, dan kan je niéts met je nieuwe decoder. Urgl?! In de winkel was daar géén melding van gemaakt. Daar ging het van: doe alles – dus draden én afstandsbediening – maar de post op.

Nu wil het toeval dat ons ‘kaske’ sowieso dringend aan vervanging toe was. Zegt de helpdeskdame doodleuk: ‘Ha ja, je kan die énkel inruilen in de winkel!’ Wat? Que? Huh? Maar we komen net van de winkel! De winkel waar ze ons vertelden dat we de héle santeboetiek moesten inwisselen per postpakket! Duizend excuses, meneer-mevrouw, maar neen, dat gaat dus niet. Die afstandbediening, dat moet via de winkel.

Ik trok dus met veel tegenzin mijn vest aan om snel naar een andere Proximus winkel, iets dichter in de buurt, te trekken en daar het kaske in te wisselen. Blijkt dus dat dat ook niét zomaar gratis kan. Klap op de vuurpijl! Het kost dus 20 Euro om een vervanging te krijgen. De verkopers kunnen daar weinig aan doen. Meer zelfs, ze waren zelf niet op de hoogte van die fijne details.

Afin. Het is niet allemaal zo negatief. We hebben onze factuur eens grondig onderzocht en gelijk gevraagd om de volledige boel om te schakelen naar het nieuwe – wie bedenkt die namen ook –  Tuttimus. Zo eens per jaar informeren of uw abonnement nog voordelig is, ik kan dat iedereen aanraden. Het scheelt ons alvast toch weer een 15 Euro per maand.

Retro gaming

Game night vanavond. Sinds een half jaar heeft Louise haar eigen iPad. En daar heeft ze, helemaal zelf overigens, een heel assortiment spelletjes op verzameld. Vooral die van Ketchapp Games spreken haar enorm aan.

Sinds een paar dagen is ze verslingerd aan Supermario kloon Jumpy.  Ha! Ideaal om ye olde NES nog eens boven te halen. Een ware retro gaming night dus wegens vakantie. En zie, ze vond het nog fijn ook om het originele Super Mario Bros te spelen.

Corrupting young minds. #retropie #nintendo

A post shared by Matthias Vandermaesen (@netsensei) on

Merci Retropie!