Dispatches

Ik ben er ondertussen zo’n beetje helemaal bovenop. Los van de pillen en het dieet that is. Dat laatste zorgt bij momenten wel eens voor psychopatische moordtrekjes. Wanneer iemand in een overvolle trein met vertraging naast me komt zitten met een grote, heerlijk geurende kebab bijvoorbeeld.

In ieder geval, het weekend heb ik alvast goed ingezet. De kookles moest ik andermaal laten voor wat het is om begrijpelijke redenen, maar als troostprijs kon ik naar de Week van de Radio in het Jeugdhuis. De vrienden van Villa Bota hadden er een avond met een live uitzending voorzien in hoog gezelschap: Kirsten Lemaire, Roos Van Acker en een mini set gebracht door Geike Arnaert. Ik heb er zeer van genoten en ik ben terug naar huis gekeerd met een pak mooie foto’s.

Ook vandaag is het nogal manisch aan het worden. Ik ben er dan toch toe gekomen om nieuwe schoenen te kopen. Eindelijk. De oude Geox zijn tot op de draad versleten. Hoog tijd voor iets nieuws. Onderweg kwam ik K. en M. tegen. Logisch gevolg: straks een avondje Halloween pret straks! ’s Middags mocht ik T. nog eens meetronen naar mijn nieuw appartement – waar ik nog steeds niet woon – om een lekkende afvoer te herstellen. Een klusje van niets. Maar het moest wel gebeuren. Ja, ik ben een goede huisbaas, ik! De laatste twee uur ben ik er zelfs nog in geslaagd om flink wat code te schrijven. Kortom, mijn zaterdag kan al niet meer stuk.

Ik denk dat ik morgen dan eerder wat ga lummelen. En hopen op wat zonnig weer!

Dieet

Het gaat alweer de goede kant uit met mij. Vandaag gaf ik terug present op het werk. Blij dat ik dat kon doen wat thuis blijven hangen is zo niets voor mij.  Van een maagonsteking ben je echter niet zomaar af. Dus hang ik de komende dagen nog aan wat medicatie… en een dieet.

Nooit gedacht dat ik ooit nog eens op een dieet ging staan. Met mijn eeuwige Ethiopische Lijn ben ik gewend om te kunnen eten wat ik wil en in de hoeveelheden die ik wens. Maar nu moet ik alles wat vettig en/of pikant is laten staan.  En ook wel koffie, thee en, vaneigens, alcohol. De dingen die een extra inspanning van de maag verlangen.

Ergens moet ik zeggen dat het toch maar raar aan doet om opeens koffieloos te vallen. Of om in plaats van een broodje, ’s middags boterhammen met een licht beleg te eten.  Niet dat ik ondertussen uitgehongerd ben of zo. Verre van. Het is toch even wennen aan de gedachte dat ik een aantal dingen voorlopig moet laten staan.

En dan kus ik mijn pollekes in het besef dat dit tijdelijk is. Dat ik niet tot één van die groep van mensen behoor die bepaalde voedelsgroepen compleet moeten vermijden. Stel je voor.

Misschien zou ik dan ook wel voor een cheesy tatoo kunnen gaan, zoals Kyle.

… Of misschien ook niet.

Ziekskens

Ik had gehoopt om tegen zaterdag er door te zijn. Maar dat mocht dus niet zijn. De buikklachten zijn bijlange na niet verdwenen. Dat mocht ik dit weekend ondervinden. Toch honger hebben, iets proberen eten, dat iets dondert als een molensteen op de maag gevolgd door volledige insubordinatie van de loodgieterij.

Dus ging het vanmorgen richting dokter in plaats van het werk. Niet kunnen eten is immers nooit goed. De bloeddruk bleek na meting aan de vrij lage kant te liggen. Tenslotte werd de buik onderzocht. Het verdict? Een buikgriep die ontaard is in een stevige maagontsteking. Er is mij een batterij pilletjes en een paar dagen rust voor geschreven. En een mild dieet. De eerste tijd lichte dingen met veel suiker. Vanaf de tweede helft van de week overschakelen op normale, neutrale maaltijden en de komende twee weken pikante dingen of zaken met tomaat, paprika,… vermijden.

Urrgh.

Ziekskens

Oorrrgh. Ziek zijn is zo niet cool. Het begon gisterenmiddag. Vlak na het middageten. Net alsof iemand de verwarming op kantoor volledig had uitgedraaid. En spierpijn. En koppijn. Afin, het hele gamma ziek-zijn-symptomen. Tegen een uur of vier heb ik er dan maar de brui aan gegeven.  Op aanraden van N. kocht ik mij onderweg naar huis een pot yoghurt, citroenen en kiwi’s. Dekentjes en WijfTV zijn trouwens de max als je ziek in de zetel zit. Net zoals eens extreem vroeg in bed kruipen.

Het opstaan vanmorgen ging minder vlot dan gewenst, maar uiteindelijk zag ik het toch zitten om richting werk te trekken. Op de planning stonden geen hoogdringende, tegen-de-klok zaken. Doorheen de dag ben ik er dan toch redelijk door gekomen. Ik heb vooral veel thee gedronken. Momenteel zit ik zo in het stadium: stevig opgesteven vaatdoek. Het ergste leed is dus geleden maar ik voel mij nog niet de volle 100%. Nog een paar keer stevig wat nachtrust proberen te scoren en ik hoop tegen het weekend er terug door te zijn.

Vliegende tapijten

Het eerste waar ik aan dacht toen ik dit zag was: vliegende tapijten! Dat en levitatierails, schone wagens en what-not. Het heeft ook wel wat weg van schaatsen dus waarom niet meteen een nieuwe sport?

Mja, er is wel nog het kleine detail dat supergeleiders enkel werken wanneer ze het absolute nulpunt qua temperatuur halen. Niet echt praktisch dus. Ik neem dat dat ook wel op te lossen valt.

Schouders van reuzen

Zei Isaac Newton ooit:

If I have seen further it is only by standing on the shoulders of giants.

En dat geldt ook voor Steve Jobs. Enkele dagen geleden stierf Dennis Ritchie.

Wiedade?

Dennis Ritchie!

Een nobele onbekende op het eerste zicht, maar vergis u niet. Zonder Dennis Ritchie en Ken Thompson hadden we nooit al die prachtige snufjes waar we vandaag over beschikken. Zij waren het die in de jaren ’60 de C programmeertaal ontwikkelden aan de befaamde Bell Labs. Dit is zo’n beetje de moeder van alle grote programmeertalen en computersystemen. Apple? Windows? Microsoft? iPhone? iPod? Linux? Het WWW? Ze zouden er niet zijn zonder C. De taal wordt vandaag nog altijd gebruikt als lingua franca.

Omdat het een taal is die je toelaat om vrij direct met hardware te praten, kan je er ook bijzonder zwaar in mee in de fout gaan. Er is een aforisme dat stelt: “C gives a programmer every opportunity to shoot himself in the foot while handing him a fresh clip of bullets.”

’t Is dat ikzelf in het verleden wel wat met C heb gepruld maar het nooit helemaal heb doorgrond. Technische uitdaging is zo’n beetje een understatement.

Wired schreef een prachtig stukje naar aanleiding van zijn overlijden.

De eigendom

“Zeg, ben je nu al verhuisd?”, Is zo’n beetje een vraag die ik af en toe te horen krijg. Neen. Nog steeds niet. Tot nog toe woont er nog steeds een huurster in mijn appartement. De huur is wel opgezegd in het begin van september, maar ze mag wettelijk gezien nog zes maanden blijven. Dus tot eind februari. Gelukkig is ze wel vol goeie moed op zoek naar een nieuwe woonst maar het resultaat blijft wat uit.

En dus bevind ik mij in een soort Vagevuur der Eigenaren.

Financieel voer ik een spreidstandje uit. Aan het begin van de maand betaal ik mijn lening af. En op het einde van de maand wordt de huur van de studio in Antwerpen bekostigd. Dat laatste wordt, gelukkig, dan meteen gedekt door de huur van het appartement in Brugge.

Maar desondanks draag ik wel de lasten.

  • Mijn domicilie ligt in Antwerpen maar ik pendel regelmatig naar Brugge voor familie, vrienden en afspraken. Daarnaast maak ik regelmatig spoortrips voor het werk, die gelukkig wel worden terug betaald. Treinkaarten kosten 74 euro. Op lange termijn is het de goedkoopste manier om te reizen, maar om eerlijk te zijn: als je werkt en niet meer in aanmerking komt om toffe kortingen te krijgen, dan is dat toch een redelijke hap uit het budget.
  • Er is de syndicus van het appartement waaraan ik voorschotten betaal op energie, gemeenschappelijke kas voor herstellingswerken,… De bijkomende kosten die de huurster betaalt, dekken die niet helemaal.
  • Er zijn de nutskosten van het appartement in Antwerpen.
  • Als er nu iets stuk gaat in het appartement in Brugge, dan brengt dat extra kosten met zich mee.

Dat laatste, daar ben ik gisteren nog mee geconfronteerd: de kranen in de badkamer en in de keuken besloten simultaan er de brui aan te geven. Een stielman laten komen kost walgelijk veel geld, maar gelukkig kon ik betrouwen op handige harry A. die zich bereid vond om zijn zaterdagmiddag op te offeren. Wij dus naar de Brico waar ik toch nog een dikke 77 euro aan sanitair mocht ophoesten.

Vooralsnog draag ik dus alleen de lasten zonder het genot. En dat is bij momenten redelijk frustrerend. Dezer dagen houd ik de PC banking nauw in de gaten. Nu heb ik de goede gewoonte gekweekt om in een Excel sheet mijn kosten te projecteren. Mijn vaste kosten heb ik in kaart kunnen brengen en één keer in de week werk ik bij wat mijn variabele uitgaven waren. Niet dat ik elk pintje, broodje of zo opteken, zo detaillistisch ben ik (nog) niet. Het idee is om bij te houden waar ik op het einde van de maand zal staan. Zo kan ik op tijd compenseren wanneer het nodig mocht zijn. En dat werkt wel.

Gelukkig is het maar een tijdelijke situatie. Zodra ik verhuisd ben zou de zaak een stuk eenvoudiger moeten worden:

  • Het gedoe met de huur valt volledig weg.
  • De treinkosten horen grotendeels weg te vallen.
  • De extra die ik betaal aan gas en elektriciteit in Antwerpen vallen weg.

Dat gezegd zijnde troost ik mij met de gedachte dat blijven huren hoe dan ook geen optie meer is en dat investeren in vastgoed een mooie zaak is die nog gaat renderen op lange termijn.

Touch and go

Soms moet ge uzelf wat tijd gunnen. Om stil te staan bij de dingen. Om een ander perspectief te vinden. Om uit te zoeken waar ge staat en waar ge naar toe wil. Om tot nieuwe inzichten te komen. Om op uw plooi te komen.

H’asten, everything’s gonna be allright!